ಜೀವನ ವಿದ್ಯಾ : ಒಂದು ಪರಿಚಯ

ಮಾನವ ಬಂಧುಗಳೇ! ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದಲೇ ಹಿಂದಿನ ವೈದಿಕ ವಾಂಗ್ಯಯಗಳನ್ನು ಕೇಳಿರುವೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಯಾರ ಒತ್ತಡವು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅರಿತುಕೊಂಡಾದ ಮೇಲೆ ನನ್ನಲ್ಲೊಂದು ಕಾಮನೆ ಮೂಡಿತು. ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಮಾನವ ಹೇಗಿರಬೇಕಾಗಿತ್ತು? ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ನನ್ನೊಳಗೆ ಒಂದು ಉದ್ಧಾರ ಕಂಡುಕೊಂಡೆ. ಅದೇನೆಂದರೆ "ಭೂಮಿ ಸ್ವರ್ಗವಾಗಲಿ, ಮಾನವ ದೇವತೆಯಾಗಲಿ! ಧರ್ಮ ಸಫಲವಾಗಲಿ, ನಿತ್ಯ ಶುಭವಾಗಲಿ"

ಭೂಮಿ ಸ್ವರ್ಗತಾಮು ಯಾತು, ಮನುಷ್ಯೋ ಯಾತು ದೇವತಾಮು

ಧರ್ಮ ಸಫಲತಾಮು ಯಾತು, ನಿತ್ಯಮ ಯಾತು ಶುಭೋದಯಂ

ಇದು ಹೇಗೆ ಉದ್ಭವಿತವಾಯಿತು ಎಂಬುದರ ಪ್ರಪಂಚಭೂಮಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಇಡಲು ಬಯಸುವೆ. ನನ್ನ ಈ ಶರೀರ ಯಾತ್ರೆ, ಪರಿಶ್ರಮ, ಸವಾಕಾರಿ, ವೈದಿಕ ಧರ್ಮಪರಾಯಣ, ಆರ್ಯ ಶ್ರಯವಾದಿ ಪರಿವಾರವೊಂದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ಸಂತಾನದ ಹುಟ್ಟು ಯಾವುದಾರೊಬ್ಬ ತಾಯಿಯ ಗರ್ಭದಿಂದಲೇ ಆಗುವುದು, ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಧರ್ಮವನ್ನು ನಂಬಿರುವವನಾಗಿರುವನು, ಯಾವುದಾದರೊಂದು ರಾಜ್ಯದ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿರುವವನಾಗಿರುವನು ಎಂಬುದು ತಮಗೆಲ್ಲಾ ವಿಧಿತವಾಗಿರುವದಾಗಿದೆ. ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಪ್ರಾಪ್ತವಾದ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅರ್ಪಿತವಾಗಿರುವನು ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣವಂತರ ಅನುಸಾರ ಅನುಸರಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿರುವನು. ಇದು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಡೆದುಬಂದ ಪರಂಪರೆಯ ಕುರಿತಾಯಿತು. ನಾನು ಕೂಡಾ ಇಂತಹದ್ದೇ ವಿಧಿಗಳಿಂದ ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡೆನು, ಯಾವ ಪರಿವಾರದಲ್ಲಿದ್ದೇನೋ, ಅಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡಾ ಇಂಥಹುಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಹಾದುಬರಬೇಕಾಯಿತು. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ರೂಢಿಗತವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದ "ಇಂತಿಂಥದವರೊಂದಿಗೇನ ಬೇರೆಯಬೇಕು, ಇನ್ನುಳಿದವರೊಂದಿಗೆ ಬೇರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ, ಇಂಥಹದ್ದನ್ನೇ ಮಾಡಬೇಕು, ಇಂಥಹದ್ದನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು" ಇವೆ ಮುಂತಾದವುಗಳ ಕುರಿತು ಯಾವಾಗ ಕೇಳಲು ಶುರುವಾಯಿತೋ, ಆಗಿನಿಂದಲೇ ನನಗೆ ಇವುಗಳು ಇಷ್ಟವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇದಲ್ಲಾ ಬಾಲ್ಯದ ವಿಷಯವಾಯಿತು. ಮೊದ - ಮೊದಲಿಗೆ ಇದಲ್ಲ ಹುಡುಗಾಟದ ವಿಷಯವೆಂದು ಹಿರಿಯರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಹಿರಿಯರು ಸಹ ಬದಲಾಗತೊಡಗಿದರು. ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಗಳು, ಮುದ್ರೆಗಳು, ಭಂಗಿಮಾಗಳು, ಮುಖ ಸಿಂಧರಿಸುವುದು ಎಲ್ಲವು ಬದಲಾಗತೊಡಗಿದವು. ಇದರಿಂದ ನನಗೆ ಕಂಡುಬಂದಿದ್ದೇನೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ನನ್ನ ಕುರಿತು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದುವೇ ನನ್ನ ಮೊದಲನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಗೆ ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂಬುದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ! ಹಿರಿಯರು ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಮಾಡಿದರು ಸಹ ನಾನು ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಗಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಕುರಿತು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಕಂಡು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಷಯ ಮುಖ್ಯವಾಗುವುದು ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ. ನನ್ನ ಹಿರಿಯರೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಡ, ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಡ ಎಂದೆಲ್ಲ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, ನನಗೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಅವರುಗಳೆಲ್ಲಾ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೋ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೋ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಕುರಿತು ಅವರುಗಳು ಎಲ್ಲಾ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೇಲಾಗಿ ಇವರುಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆರ್ಯಶ್ರಯರು, ವಾಂಗ್ಯಯಗಳ ವಿದ್ಯಾನರು ಬೇರೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಂಡು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂಥಹ ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದಾದಮೇಲೆ ನಾನು ನನ್ನೊಳಗೊಂದು ನಿರ್ಣಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ ಅದೇನೆಂದರೆ ಯಾವುದೇ ವಿಧಿಯಿಂದಾಗಲಿ ರೂಢಿಗತವಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನಂಬಲೇಬಾರದು ಎಂದು. ಇದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯಂತಾಯಿತು ಮತ್ತು ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾರಣ ಸೇರಿಕೊಂಡಿತು ಅದೇನೆಂದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ವಿಫಲರಾದರೋ, ಅಷ್ಟು ನನ್ನ ಅಹಂಮಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ನನ್ನ ಅಹಂಮಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದು ಮತ್ತು ರೂಢಿಗತ ವಿಷಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗದಿರುವುದು, ಎರಡು ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ಸಾಗಿದವು. ನನ್ನ ಬದುಕು ಇಂತಹ ಕ್ರಮದಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವವ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ? ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ಹಿರಿಯರೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ನಾನು ವೇದಗಳನ್ನು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ.

2

ವೇದಾಂತಗಳನ್ನು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ, ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ದೂರಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಇತ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನು ಸ್ವಯಂಭು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ರೂಢಿಗತ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿರುವನು, ಇದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಎಂದು ಈ ವಿಷಯ ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಇದುವೇ ನನಗೆ ನನ್ನಯ ಎರಡನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಇಗ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಅನ್ನ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಅಷ್ಟೇ ಗ್ರಂಥಗಳ ಅನುಸಾರ ವೇದಾಂತಗಳನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡೆ. ನನ್ನ ಹಿರಿಯರೆಲ್ಲರೂ ಇದನ್ನೇ ಸರ್ವಪರಿ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದರು.

ವೈದಿಕ ವಿಚಾರಗಳ ಕರ್ಮವೆಂದೆ ನಂಬಿರುವ ವೇದಾಂತವೆ ಮೊದಲ ಭೂಮಿಕೆಯಾಯಿತು. ಯಾವುದರಿಂದ ಸ್ವರ್ಗ ದೊರೆಯುವುದೋ ಅದೇ ಕರ್ಮವಾಗುವದೆಂದು ವೈದಿಕ ವಿಚಾರ ಹೇಳುವುದು, ಉಳಿದವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬೇರೆ ಇನ್ನೇನೋ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರ ಅಥವಾ ಇತರೆ ಅನ್ನ ದೇವಿ, ದೇವತೆ ಯಂತಾಗುವುದು ಅದನ್ನೇ ಉಪಾಸನಾ ಎಂದು ಕರೆದರು, ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಇರುವ ಉಪಕ್ರಮವನ್ನು ವೇದ - ಉಪಾಸನಾ ಎನ್ನುವರು. ಮೂರನೆಯ ಶಿಷ್ಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ 'ಜ್ಞಾನವೇ ಸರ್ವಪರಿ' ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಜ್ಞಾನ ವೆಂದರೇನು? ಎಂದು ಕೇಳಲಾಗಿ 'ಬ್ರಹ್ಮ ಜ್ಞಾನ'ವೆಂದರು. ಬ್ರಹ್ಮ - ಇದು ಏನು? ಎಂದು ಕೇಳಲಾಗಿ "ಅದು ನಿನಗೆ ತಿಳಿಯುವಂಥಹದ್ದಲ್ಲ" ಎಂದರು. ತಿಳಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತಾದರೆ ನಾವು ದಡ ಮುಟ್ಟುವದೆಂತು? ಹಿರಿಯರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡು ಇಲ್ಲವೇ ಮಾಡದೆ ಇದು ಈ ವಿಧಿಯಿಂದಲೇ ದಡ ಮುಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯ. ಹಾಗಾದರೆ ಮಾಡುವುದೇನು? ಆಗುವುದೇನು? ಎಂದಾಗ "ನಿನಗೆ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವುದು" ಎಂದರು. ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ದೊರೆಯುವುದು" ಎಂಬ ಆಶ್ವಾಸನೆ ನನ್ನ ಹಿರಿಯರಿಂದ ನನಗೆ ದೊರೆಯಿತು. ಈ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಾನು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದೆ, ಅದೇನೆಂದರೆ "ಏನೇ ಆಗಲಿ ಸಮಾಧಿಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡೇ ಬಿಡುವುದೆಂದು" ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತಿನ್ನೇನು ಮಾತೆ ಇಲ್ಲವೆಂದು. ನಾನು ದೂರುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಇಲ್ಲ, ಮಾಡದೆ ಇರುವುದಕ್ಕೂ ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಇಲ್ಲ, ಮಾಡುವದಕ್ಕೂ ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಇಲ್ಲ. ನನಗೆ ಒಂದು ಬಾರಿ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ದೊರೆಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ವೇದಾಂತವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆ - ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷ ಇವುಗಳೇನು? ನಾವು ಮಾಯವಶದಿಂದ ಬಂಧನದಲ್ಲಿರುವೆವು ಎಂದು ಹೇಳುವರು. ಮೊತ್ತವೆಂದರೆ ಆತ್ಮವು ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ವಿಲಯವಾಗುವುದೆಂದು ಹೇಳುವರು. ಹಾಗಾದರೆ ಆತ್ಮ - ಇದು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿತು? ಎಂದು ಕೇಳಲಾಗಿ "ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಆತ್ಮನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಿರುವನು" ಎಂದು ಹೇಳುವರು. ಜೀವ ಮುಕ್ತವಾಗಲು ಅರ್ಥಾತ್ ಅವಾಗಮನದಿಂದ ಅಂದರೆ ಸ್ವರ್ಗ - ನರಕದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯಲು ಆತ್ಮವು ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ವಿಲಯವಾಗಲೇಬೇಕು ಎಂದಾದರೆ, ಈ ಬ್ರಹ್ಮ, ಆತ್ಮನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಕುಳಿತಿರುವನು? ಮೊದಲಿಗೆ ಜೀವ ಬಂದಾಗ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಆತ್ಮವು ಇರಲಿಲ್ಲವೆಂದಾದರೆ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವ ಜರುರತ ಏನಿತ್ತು? ಹೀಗೆ ನನ್ನದು ವಿತಂಡವಾದವೆಂದು ಅವರಿಗಲ್ಲ ಅನಿಸತೊಡಗಿತು. ನಾನು ನನ್ನ ಹಿರಿಯರ ಧ್ವನಿಯೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಜೋಡಿಸಲಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ವಿತಂಡವಾದಿಯಾದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಏನೆಂದರೆ ನೀವು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುವುದೆಲ್ಲ ಸರಿಯಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಿ ಎಂದು. ಆದರೂ ಸಹ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ದೊರೆಯಲಿಲ್ಲ. ತದನಂತರವು ಸಹ ನನ್ನ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೂ ಸಹ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲೇ ಉತ್ತರ ದೊರೆಯುವುದು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಈಗ ಮಾಡುವುದೇನು? ಸಮಾಧಿಗಾಗಿ ತತ್ಪರನಾಗಿ ನಾನು ಮೆಲ್ಲಗೆ - ಮೆಲ್ಲಗೆ ಸಮಾಧಿಗೆ ಸಿದ್ಧನಾದೆ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕ್ರಮೇಣವಾಗಿ ಸಮಾಧಿಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗತೊಡಗಿತು. 1944 ರಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಈ ತಯಾರಿ ಕೊನೆಗೆ 1946 ರಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಿಗೆ ಸಿದ್ಧನಾದೆ. ಇದೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಸ್ಥಿತಿ ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು, ಅದೇನೆಂದರೆ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸ್ವರಾಜ್ಯವಾಗುವ ಸಂಭಾವನೆ ದಟ್ಟವಾಗತೊಡಗಿತು. 1947ರಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲಾ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದಂತೆ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರದ ಹಸ್ತಾಂತರವಾಯಿತು. ಇದರಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಹೆಚ್ಚು ಚಿಂತನೆಶೀಲರಿದ್ದರು, ಹಿರಿಯರಿದ್ದರು, ವಿಚಾರಶೀಲರು ಇದ್ದರು, ನಾನು ಅವರೆಲ್ಲರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸಹ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ, ಆದರೆ ಅವರಿಂದಲೂ ಸಹ ಸಫಲತೆಯ ದಿನದವರೆಗೂ ವ್ಯತಿರೇಕಗಳೇ ಬಂದವು. ಇದರಿಂದಲೂ ಸಹ ನಾನು ಹಿಡಿತನಾದೆ. ಇದಾದ ನಂತರ ಇನ್ನೊಂದು ಅಶೆ ಮೂಡಿತು, ಅದೇನೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೊಂದು ಸಂವಿಧಾನ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಅದರಲ್ಲಿಯಾದರು ಬಹುಷಃ ಮಾನವನ ಕುರಿತು ಸರಿಯಾದ ಮೂಲಾಂಕನದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗುವುದೆಂದು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಒಂದಿಲ್ಲ ಒಂದುಕಡೆ ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಸಿಗುವುದೆಂದು ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಾನೇ ಸ್ವಯಂಸೂತ್ರ ವಿಧಿಯಿಂದ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಸಂವಿಧಾನದ ರಚನೆಯಾದ ಬಳಿಕ, ಅದರ ಕುರಿತು ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಲೇಖನಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು ಹಾಗು ನಾನು ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. 1950 ರವರೆಗೂ ಸಂವಿಧಾನದ ಕುರಿತು ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲ ಮಾಹಿತಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡ ಬಳಿಕ, ಈ ಸಂವಿಧಾನದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿಯು ಸಹ ಮಾನವನ ಕುರಿತು ಸರಿಯಾದ ಮೂಲಾಂಕನ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಗೋಚರವಾಯಿತು. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚರಿತ್ರೆ ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದಾದಂಥ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಮಾನವ ಚರಿತ್ರೆಯ ಕುರಿತು ಯಾವುದೇ ವ್ಯಾಖ್ಯೆಗಳು ಇದರಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಗ ಮತ್ತಿನ್ನೇನು ಮಾಡುವುದು? ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಉತ್ತರಗಳು ದೊರೆಯುವವು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರಿಂದ, ಸಮಾಧಿ ಮತ್ತು ವೇದಾಂತ ಕುರಿತು ಮೊದಲೇ ನನ್ನೊಳಗೆ ಸಂಕಟಗಳಿದ್ದವು. ಹಾಗಾಗಿ ಸಂವಿಧಾನ ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಸಹ ಮೊದಲಿಗೆ ಇದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಉತ್ತರ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲೇ ದೊರೆಯುವುದು, ಯಾವುದೇ ಹಿರಿಯರೊಂದಿಗೆ ಅಥವಾ ವಿದ್ವಾಂಸರೊಂದಿಗೆ ತರ್ಕ ಮಾಡುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ದೊರೆತರೆ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ದೊರೆಯುವವು, ಇಲ್ಲದೆ ಹೋದರೆ ಈ ಶರೀರ ಯಾತ್ರೆಯು ಬೋಧಕ್ಕಾಗಿ ಅರ್ಪಣಗೊಳಿಸುವುದು ಎಂದು ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾನು ನಿರ್ಣಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ.

ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಿದ್ಧರಾದರು, ಅವರೇ ನನ್ನ ಧರ್ಮಪತ್ನಿ, ಅಮರಕಂಟಕ - ಇದೊಂದು ಪ್ರಾಣ - ಸ್ಥಳವೆಂದು, ನಮಗದಾ ಜೀ ಯ ಉದ್ದಮ ಸ್ಥಳವೆಂದು, ಪಾವನ ಸ್ಥಳವೆಂದು ನಾನು ಸಾಕಷ್ಟು ಕೇಳಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೆ. ಈ ಪಾವನ ವಿಚಾರದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹೋಗಿ ಸಮಾಧಿಯ ಕುರಿತು ಅಂತಿಮ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬಹುದೆಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ನಾವು ಅಮರಕಂಟಕಕ್ಕೆ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿದೆವು. ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಾನು ಆಗಮ ತಂತ್ರೋಪಾಸನ ವಿಧಿಯಿಂದ ಸಾಧನಾ ಮಾಡಲು ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡೆ. ಈ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ, ಸಮಾಧಿಯ ಒಂದು ವಿಧಾನದ ಕುರಿತು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ, ಅದರ ಅನುಸಾರ ಎಲ್ಲ ದೇವ - ದೇವತೆಗಳನ್ನು ನಮ್ಮದೇ ಶರೀರದ ಎಲ್ಲ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡುವ ಕುರಿತು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮದೇ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ನೋಡುವ ಕುರಿತು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ದೇವ - ದೇವತೆಯರ ಪೂಜೆ - ಪಾಠ ಮಾಡುವ ಕುರಿತು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಶರೀರದ ಅಂಗ - ಪ್ರತ್ಯಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಈ ದೇವತೆ ಇರುವರು, ಆ ದೇವತೆ ಇರುವರು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಕಲ್ಪನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿರುವುದು ಮತ್ತು ಈ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನೇ "ನ್ಯಾಸ" ಎಂದು ಕರೆದರು. ಇದರ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ಸೂತ್ರವೆಂದರೆ "ದೇವಾಭುತ್ವ ದೇವಾನು ಯಜೋತ್" ಇದರ ಅರ್ಥವೇನೆಂದರೆ "ನೀನು ಸ್ವಯಂ ದೇವರೂಪನಾಗಿ ದೇವತೆಗಳ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡು". ಈ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ನನ್ನ ಹಿರಿಯರು ನನಗೆ ಹಿಂದೇನೆ ಮಾಡಲು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅದೇ ರೀತಿ ನಾನು ಸಹ ಅವರುಗಳು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಮಾಡಲು ತತ್ಪರನಾದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತೋ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡತೊಡಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾ - ಮಾಡುತ್ತಾ ಒಂದು ದಿನ ನಾನು ದೇವ ದೇವತೆಗಳ ಸಾನಿಧ್ಯದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದೆ .. "ನಾನು ಇರುವ" ಎನ್ನುವ ಕುರಿತು ಬೋಧವಾಯಿತು. ಇದರ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ವಿಚಾರ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಸ್ವಂತಕ್ಕೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ವಿಚಾರ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೊಂದು ವಸ್ತು ಇದೆ ಎಂಬ ವಿಚಾರ ಸಹ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ನಾನು ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ವಿಚಾರ ಸಹ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ಹೊಸ ವಿಷಯ, ಚಿಕ್ಕ ವಿಷಯ, ಘಟಿಸಿತು. ಇದು ಘಟಿಸಿದ ಕೆಲ ಹೊತ್ತಿನವರೆಗೂ ನಾನು ಇದೆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ತದನಂತರ ಯಾವಾಗ ನನಗೆ ಶರೀರದ ಕುರಿತು ಬೋಧವಾಯಿತೋ, ಆಗ ಸಮಯದ ಬೋಧವಾಯಿತು. ಆಗಲೇ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು, ಅದೇನೆಂದರೆ ಈ ಮೂರು ವಿಷಯಗಳ ಕುರಿತು ನನಗೆ ಬೋಧವಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದು. ನನ್ನ ಬಳಿ ವಿಚಾರಗಳೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ನನಗೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಮೂಡಿತು. ಇದಾದ ನಂತರವೇ ನನಗೆ ಸಮಾಧಿಯಾಗಿರುವ ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಈ ಸಮಾಧಿ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಾನು ಪ್ರತಿ ದಿನ ಪುನರಾವರ್ತಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ಅನೇಕ ಗಂಟೆಗಳವರೆಗೂ ನಾನು ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ, ಮತ್ತು ನನ್ನಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ,

ಈಗ ದೊರೆಯಬಹುದು, ಆಗ ದೊರೆಯಬಹುದೆಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ, ಆದರೆ ವರ್ಷಗಳು ಗತಿಸಿದರೂ ನನಗೆ ಉತ್ತರಗಳು ದೊರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಇದು ಎರಡನೆಯ ವಿಫಲತೆಯಾಯಿತು. ಇನ್ನೇನು ಮಾಡುವುದು? ವೇದಾಂತಗಳನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಉತ್ತರ ದೊರೆಯಲಿಲ್ಲ, ಸಮಾಧಿಯ ನಂತರವು ಉತ್ತರ ದೊರೆಯಲಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಪರಿವಾರದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಸರ್ವಪರ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಸಹ ಇದರ ಕುರಿತು ಏನು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು? ಈಗ ಯಾರ ಮೇಲು ಏನು ಆರೋಪ ಮಾಡುವಂಥ ಸಂಧರ್ಭವೇ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ, ಈ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನದೇ ಆದ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದೆ. ಈ ಮಧ್ಯೆ ನನಗೊಮ್ಮೆ ಹೀಗೆ ಅನ್ನಿಸಲು ಶರುವಾಯಿತು - ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಾನು ಸಮಾಧಿಯ ಕುರಿತು ಕೇಳಿದ್ದೆ, ನಾನು ಸಮಾಧಿ ಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪಿರುವೆ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸವು ಸಹ ನನ್ನೊಳಗೆ ಮೂಡಿತ್ತು, ಆದರೆ ನಾನು ಪಡೆದಿರುವ ಸ್ಥಿತಿ ಸಮಾಧಿಯದ್ದೆ ಎಂದು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳುವುದು? ನನಗೆ ದೊರೆತ ಸಮಾಧಿ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ಶುದ್ಧವೆಂದು ಹೇಗೆ ನಂಬುವುದು? ಇದರ ಪ್ರಮಾಣ ಯಾವುದು? ನನಗೆ ದೊರೆತಿರುವ ಸಮಾಧಿ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ತಿಳಿಸುವಂಥ ವಿಷಯವೇ ಇಲ್ಲವೆಂದ ಮೇಲೆ, ಇನ್ನು ಇದರ ಕುರಿತು ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸುವುದು? ಈ ಕುರಿತು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ತೀವ್ರವಾದಂತೆ, ನಾನು ಸಮಾಧಿ ಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪಿರುವೇನೋ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಖಚಿತ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು "ಸಂಯಮ" ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದೆ.

ಈ ಕುರಿತ ಮಾಹಿತಿ ಸಹ ನನಗೆ ಪೂರ್ವಜರಿಂದಲೇ ದೊರಕಿತ್ತು. ಪಾತಂಜಲಿ ಯೋಗ ಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಈ ಕುರಿತು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿತ್ತು "ಧಾರಣಾ, ಧ್ಯಾನ, ಸಮಾಧಿ ತ್ರಯಮೆಕತ್ತತ್ತಾತು ಸಂಯಮ". ಇದನ್ನು ಮೆಥವಿಯಾಗಿರುವ ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾದರು ಓದಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಪಾತಂಜಲಿ ಯೋಗ ಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಂಯಮದ ಕುರಿತು ಬರೆದಿರುವುದು ನನಗೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ನನ್ನದೆಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಯಮದ ಕುರಿತು ಚಿತ್ರ ಬರೆದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಸಹ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದೆ. ನನ್ನದೆಯಾದ ವಿಧಿಯಿಂದ ನಾನು ಸಂಯಮ ಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಿದೆ. ಸಂಯಮದ ಫಲಸ್ವರೂಪದಿಂದಾಗಿ ನನಗೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಕಣ - ಕಣವು ನನ್ನ ಎದುರಿಗೆ ಕಂಡಿತು, ಕಾಣಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಕಂಡಿತು ಎಂಬುದರ ಅರ್ಥ ನನಗೆ ಅದರ ಅರಿವಾಯಿತು ಎಂದು.

ಒಂದು ಪರಮಾಣುವಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಇಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡದಾದ ಈ ಭೂಮಿ ರಚನೆಯಾಗುವವರೆಗೂ ಯಾವ - ಯಾವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಹಾದುಬಂದಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಕ್ರಮವತ್ತಾಗಿ ನೋಡಿರುವೆ. ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ನೋಡಿರುವೆ, ಅದನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಬೋಧ ಮಾಡಿಸುವೆ. ಬೋಧ ಮಾಡಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಪರಮಾಣುಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ "ಜೀವನ ಪರಮಾಣು"ವನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಅದೇ "ಜೀವನ ಪರಮಾಣು" ನನ್ನಲ್ಲಿ, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ, ಈ ದಿನ ಜನ್ಮ ತೆರೆದಿರುವ ಮಗುವಿನಲ್ಲಿ, ಶರೀರ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಾನವಾಗಿರುವುದು. ಈ ಜೀವನ ಎಂಬುದು ಶರೀರದೊಂದಿಗೆನು ಇರುವುದು ಮತ್ತು ಶರೀರ ಬಿಟ್ಟ ನಂತರವು (ಅಶರೀರವಾಗಿಯೂ) ಇರುವುದು. ಶರೀರದೊಂದಿಗೆ ಏಕೆ ಇರುವುದು? ಎಂದು ನೀವು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೆಳದೈಯಾದರೆ, ಮುಂದೆ ಸಂಧರ್ಭ ಬಂದಾಗ ವಿವರಿಸುವೆ. ಶರೀರವನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು "ಜೀವನ" ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಮಾನವ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗಲು ಬಯಸಿದೆ ಎಂಬುದಂತು ನಾನು ನೋಡಿರುವೆ. ಇದರ ಸೂತ್ರವಿರುವೆ ಇಷ್ಟೇ. ಈ ಜೀವನ ಏನನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸಲು ಬಯಸಿದೆ? ಇದಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಉತ್ತರ ಹೀಗಿದೆ; ಜೀವನ ಮೊದಲು ಜೀವಿಸಲು ಬಯಸುವುದು, ತದನಂತರ ಜೀವಿಸುವುದರ ಜೊತೆ - ಜೊತೆಗೆ ಸುಖಿಯಾಗಲು ಬಯಸುವುದು. ಸುಖಿ ಯಾಗುವುದರ ಜೊತೆ - ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗಲು ಸಹ ಬಯಸುವುದು.

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಈ ಮೂರು ಸ್ಥಿತಿಗಳಿವೆ. ಇದರಲ್ಲಿರುವ ಮೊದಲಿನ ಸ್ಥಿತಿ: ಜೀವಿಸಲು ಬಯಸುವುದು, ಇದು ಜೀವ ಕೋಟಿಯಲ್ಲೇ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವುದು. ಅದು ಸುಖಿಯಾಗಬೇಕೆನ್ನುವ, ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗಬೇಕೆನ್ನುವ ಬಯಕೆಯು ಮಾನವ ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಮಾನವನ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೆ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಯೂ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ನಾನು ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿರುವೆ. ಇದರಿಂದ ನಾನು ಬಹಳ ಸಂತುಷ್ಟಿ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವೆ. ತದನಂತರ ಅದನ್ನೇ ಮುಂದುವರೆಸಲಾಗಿ ಸುಖಿಯಾಗಲು ಇರುವ ಸೂತ್ರವೆನಿದೆಯಂದರೆ - 'ಸಮಾಧಾನ ಸಹಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು' ಇದನ್ನು ಕೂಡಾ ಕಂಡಿರುವೆ.

8

ನಾವು ಪದಾರ್ಥ ಅವಸ್ಥಾ, ಪ್ರಾಣ ಅವಸ್ಥಾ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿರುವ ಎಷ್ಟೊಂದೆಲ್ಲಾ ಜಡ ಸಂಸಾರವಿದೆಯೋ, ಅದಲ್ಲವೂ ಘನ, ದ್ರವ (ತರಲ್) ಮತ್ತು ಅನಿಲ (ವಿರಲ್) ರೂಪದಲ್ಲಿದೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿಕೊರಗಳಿಂದ ರಚಿತವಾದ ಎಷ್ಟೊಂದೆಲ್ಲ ರಚಿತಗಳಿವೆಯೋ, ಅವುಗಳ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ರಸ - ರಸಾಯನಗಳ ಸಂಯೋಗವಿರುವುದು ಕೂಡಾ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ. ಮಾನವ ಜಾತಿಗೆ ಇನ್ನು ಮಾಡುವದೇನಾದರು ಇದ್ದರೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವರು. ರಸ - ರಸಾಯನಗಳ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ರಚಿತವಾದ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳು ಕೊಡಿಕೊಂಡ ಶರೀರ ರಚನೆಯಾಗಿರುವುದು ಕಂಡು ಬಂದಿದೆ. ಭೌತಿಕ, ರಾಸಾಯನಿಕ ವಸ್ತುಗಳಿಂದಲೇ ಜೀವ - ಜಂತುಗಳ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಶರೀರ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು. ನಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡಂತೆ ಈ ಜೀವ ಜಂತುಗಳ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಶರೀರದ ನಡುವೆ ಇರುವ ಅಂತರವೇನೆಂದರೆ ಮಾನವ ಶರೀರದ ರಚನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮೇದಸ್ಸ ತಂತ್ರ ಪೂರ್ಣ ಸಮೃದ್ಧವಾಗುವುದು. ಸಮೃದ್ಧವಾಗುವುದರ ಅರ್ಥವೇನಿದೆಯೆಂದರೆ - ಜೀವನ ಬಹುಮುಖಿ ವಿಧಿಯಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳ್ಳಲು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಮೇದಸ್ಸ ತಂತ್ರ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವುದು. ಇದನ್ನು ನಾನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನೋಡಿರುವೆ.

ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ನನಗನ್ನಿಸಿದ್ದು ಏನೆಂದರೆ ಜೀವ ಕೋಟಿ ತನ್ನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗಿದೆ, ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿತವಾಗಿದೆ, ತನ್ನೊಳಗೆ ಪರಿಭಾಷಿತವಾಗಿದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಮಾನವನು ಸಹ ತನ್ನ ತ್ವ ಸಹಿತದೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪರಿಭಾಷಿತವಾಗಿರುವನು ಮತ್ತು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿತವಾಗಿರುವನು ಹಾಗೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳಿದಾಗಲೇ ಮನುಷ್ಯನು ಸುಖಿಯಾಗುವುದು ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು, ಎಂದು ಕೂಡಾ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಇದರ ಜೊತೆ - ಜೊತೆಗೆ ನನಗೆ ಬೇಕಾದ ಉತ್ತರಗಳು ಸಹ ದೊರಕಿದವು. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮೋಕ್ಷ ವೆಂದರೇನು? ಬಂಧನವೆಂದರೇನು? ಯಾವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಲು ಹೊರಟಿದ್ದೆನೋ, ಅವೆಲ್ಲವುಗಳ ಉತ್ತರಗಳು ಸಹ ಇದೆ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ದೊರೆತವು. ಹೇಗೆ ದೊರೆತವು? ಜೀವನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾನವ ಶರೀರವನ್ನು ಸಂಚಾಲಿತಗೊಳಿಸುವುದು; ಏನನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸಬೇಕಿದೆ? ಮೊದಲಿಗೆ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ "ಸುಖವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸಬೇಕಿದೆ. ಸುಖವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸಲು ಬೇಕಾಗಿರುವುದೇನು? ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗಬೇಕಾಗುವುದು. ಮಾನವ ಅರಿತುಕೊಂಡ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವನು ಮತ್ತು ಸುಖವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವನು. ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ವಿಧಿಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸ್ವತಃ ಸಾಧನಾ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಭಾರಿ ನಿಯಮದೊಂದಿಗೆ, ಭಾರಿ ಸಂಯಮದೊಂದಿಗೆ, ಭಾರಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಿರಿ ಎಂದು. ಜನರು ಅಲೆ - ಅಲೆಯಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು ಆದರೆ ನಾನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಸಾಧನಾಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಲು ನನ್ನಿಂದಾಗಲಿಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ ಸಾಧನಾದ ಪ್ರಾರಂಭಿಕ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಾನಸಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಂಯಮವಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸಮಾಧಿಸ್ಥಾನಾಗುವವರೆಗೂ ನನ್ನ ಮಾನಸಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಯಮವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ನನ್ನೊಳಗೆ ಕೇವಲ ನಾನು ಸಾಧನಾ ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನುವುದು ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವೆನಿಸುವಂಥಹ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವೆನಿಸುವ ಸಂಗತಿಗಳು ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಬಾರದೆ ಇರುವಂಥಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ನಾನಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದಲ್ಲದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಅಧಿಕಾರಯುತವಾಗಿ ಹೇಳಬಯಸುವುದೆಂದರೆ "ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಮನುಷ್ಯ ಸಮಾಧಿಸ್ಥಾನಾಗುವದಿಲ್ಲವೋ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಅವನ ಮನದಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ ಸಂಗತಿಗಳು ಬರಬಾರದೆನ್ನುವ ಕಾನೂನು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ." ಮಾನವ ತನ್ನೊಳಗೆ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ ಸಂಗತಿಗಳು ಇರಲಿ ಎಂದು, ತನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡಾ ಬಯಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ; ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಸಾಧನಾ ಮಾಡುವವರಂತು ಮೊದಲೇ ಬಯಸುವದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಕೂಡಾ ಅಂಥಹ ಸಂಗತಿಗಳೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಬರದಿರಲಿ ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೆ ಆದರೂ ಕೂಡ ಅವುಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಇಂಥಹ ಸಂಕಟಗಳು ಎಲ್ಲ ಸಾಧಕರೊಂದಿಗೆ ಬಂದ ಬರುವವು. ಸಾಧಕ ಇಂಥಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೋ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವನು, ಯಾವಾಗ ಅವನಿಗೆ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೆನಿಸುವದಿಲ್ಲವೋ, ಆಗ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮಾತ್ರ ನಾನು ಹೇಳಬಲ್ಲೆ, ಇದುವೇ ನನ್ನ ಸಮೀಕ್ಷೆಯಾಗಿದೆ.

ಸಧ್ಯ ಬಂಧನ - ಏನಿದು? ಮೋಕ್ಷ - ಏನಿದು? ಎಂಬುದರ ಉತ್ತರ ದೊರೆತಾಯಿತು. ಭ್ರಮೆ, ಅರಿವಿಲ್ಲದಿರುವುದೇ ಬಂಧನ. ಅರಿವಿಲ್ಲದಿರುವುದೆಂದರೇನು? - ನಾವು ಪಶುಗಳಂತೆ ಬಾಳುತ್ತಿರುವೆವು ಎಂಬುದರ ಅರಿವು ಇಲ್ಲದಿರುವುದು. ಪಶುಗಳಲ್ಲಿನ ಕ್ರಿಯಾಕಲಾಪಗಳು ಮಾನವನಿಗೆ ಪ್ರಮಾಣವಾಗುವವು ಎಂಬುದನ್ನು ನಂಬುವುದು ಹೇಗೆ? ಇದನ್ನೇ ಪ್ರಮಾಣವೆಂದುಕೊಂಡರೆ. ಪಶುಗಳ ಅನುರೂಪದಂತೆ ಬಾಳಲು ಮಾನವ ತತ್ಪರನಾದರೆ, ಅದುವೇ ಮಾನವ ಜಾತಿಗೆనే ಭ್ರಮೆಯಿರುವುದು.

ಅರಿವಿಲ್ಲದವರಂತೆ ಬಾಳಲು ಪರಂಪರೆಯು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಲವಂತ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರಮಾಣಗಳೆಂದರೆ ಕಾಮೋನ್ಮಾದಿ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ,ಭೋಗೋನ್ಮಾದಿ ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಲಾಭೋನ್ಮಾದಿ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರ.ಇವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯವರಾಗಲಿ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕರಾಗಲಿ, ಸಂಸ್ಕಾರವಂತರಾಗಲಿ, ಸುಖವಂತರಾಗಲಿ, ಸುಶೀಲರಾಗಲಿ, ಎಂದೆಲ್ಲ ಅತೀವಾದ ಮಾಡುವರು.ಇದರಲ್ಲಿ ಅದರ - ಇದರ ತಾಳ - ಮೇಳವೆಲ್ಲಿದೆ ? ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಾವು ಕಲಿಸುತ್ತಿರುವುದರಲ್ಲಿ , ಓದಿಸುತ್ತಿರುವುದರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ನಾವು ಅತೀವಾದ ಕೊಡುತ್ತಿರುವುದರಲ್ಲಿ ತಾಳ - ಮೇಳವೆಲ್ಲಿದೆ ? ಎರಡನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚರಿತ್ರೆಯದು,ಅದಕ್ಕೂ ಉತ್ತರ ದೊರೆತಿದೆ. ಏನು ದೊರೆತಿದೆ? ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತನ್ನ ತ್ವ ಸಹಿತದೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಸಮಗ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಳುಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯೊಂದಿಗಿದೆ.ಈ ವಿಷಯ ಮಾನವನಲ್ಲಿಯು ಕಾಣುವದಕ್ಕೆ ಮಾರ್ಗ ದೊರೆಯಿತು.ಮಾನವನಿಗೊಂದು ಪರಿಭಾಷೆಯೂ ದೊರಕಿತು. "ಮಾನವತೆ " - ಇದು ಜಾಗೃತ ಮಾನವನ ಕಾರ್ಯ - ವ್ಯವಹಾರದ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾರ್ಯ ವ್ಯವಹಾರವನ್ನೇ ನಾವು ಸೂತ್ರಿತಗೊಳಿಸುತ್ತೇವೆ. ವ್ಯವಹಾರವನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾಯಿತಗೊಳಿಸುವುದನ್ನೇ ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರ ಅಥವಾ ಸಂವಿಧಾನವೆನ್ನುವವು. ಮಾನವನಿಗೆ ಆಚರಣೆಯ ಬೋಧ ಮಾಡಿಸುವುದೇ ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರದ ಮೂಲ ವಸ್ತುವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿತು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಎರಡು ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿತ ಉತ್ತರಗಳು ದೊರಕಿದವು - ಮಾನವೀಯ ಆಚರಣೆಯ ಸಂಹಿತೆ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಲು ಸಂವಿಧಾನದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ ಎಂದು.ಸಂವಿಧಾನದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಾವು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ.ತದನತರ ನಾವು ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದರೆ ಮಾನವನ ಥರಹ ಬಾಳುವವು, ಇದುವೇ ಭ್ರಮೆಯ ಮುಕ್ತಿ,ಇದುವೇ ಮೋಕ್ಷ,ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಮಂಜುಗಡ್ಡೆಯನ್ನು ಕಲ್ಪುಗಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ, ಕಲ್ಪನ್ನು ನಿರಾಗಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ, ಯಾರಿಗೂ ರೂಢಿಗತವಾದ ಅತೀವಾದ ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಚಮತ್ಕಾರ ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಚಮತ್ಕಾರಗಳಿಲ್ಲ,ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಿದ್ಧಿಗಳಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿರುವೆ. ಶಾಪ ಮತ್ತು ಅನುಗ್ರಹಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕೊರಗುತ್ತಿರುವ ಮನುಷ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಇಂದಿಗೂ ಕೋಟಿ - ಕೋಟಿಗಳಲ್ಲಿದೆ. ಇದಕ್ಕಿರುವ ಉತ್ತರ ಒಂದೇ, ಅದೇನೆಂದರೆ ಯಾವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾವು ನೀವೆಲ್ಲ ಜಾಗೃತಿಯ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಇಡುವವೋ, ಅದೆ ಮೂಹುತದಲ್ಲಿ ಶಾಪ, ಶಾಪ, ಶಾಪ ಇವು ಮೂರು ಸಂಪೂರ್ಣ ದೃಷ್ಟವಾಗುವವು. ಇವುಗಳ ಕಳಂಕ ಉಳಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಗಣಿತಿಯ ವಿಧಿಯಿಂದ ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವೆ. ಹೇಗೆಂದರೆ ನಾವು ಗಣಿತದ ಲೆಕ್ಕಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸುವಾಗ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ತಪ್ಪು ತಪ್ಪಾಗಿ ಲೆಕ್ಕ ಮಾಡಿರುತ್ತೇವೆ, ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರ ಕಂಡುಕೊಂಡಾದ ಮೇಲೆ, ಅಂಥಹದ್ದನ್ನು ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೋ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಒಂದು ಬಾರಿ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮಾಡುವದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಬೇರೆಯದೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡುವವು. ಇದನ್ನು ಕೂಡಾ ನಾವು ಘಟನೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದಾಗಿದೆ; ಅದೇನೆಂದರೆ ಒಂದು ವೇಳೆ ಒಂದು ಕೋಟಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಗಣಿತದ ಲೆಕ್ಕವೊಂದನ್ನು ಬಿಡಿಸಲು ಕೊಟ್ಟಾಗ, ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರವೆಂಬುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ಯಾಗಿರುವುದು. ತಪ್ಪುಗಳಾದರೆ ಅವುಗಳು ಸಹ ಕೋಟಿ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿರುವವು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಸಹ ಇದನ್ನು ಸರ್ವೇಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿ ನೋಡಬಹುದು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾನೊಂದು ಸೂತ್ರ ಕಂಡುಕೊಂಡೆ. ಮಾನವ ಮಾಡುವ ತಪ್ಪುಗಳು ಅನೇಕ ಆದರೆ ಸರಿಯಾದುದು ಎಲ್ಲ ಮಾನವರಿಗೆ ಒಂದೆಯಾಗಿರುವುದು. ಯಾವಾಗ ನಾನು ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ನೋಡಿದೆನೋ; ಮಹಿಮಾ ಸಂಪನ್ನವಾದ ಒಂದು ಸೂತ್ರ ನನಗೆ ದೊರೆಯಿತು. ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಎರಡೇ ಪ್ರಜಾತಿಯ ವಸ್ತುಗಳಿವೆ. ಮೊದಲನೆಯದು ಬೇರೆ - ಬೇರೆಯಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವ, ನಾವು ಲೆಕ್ಕವಿಡಬಹುದಾದಂಥಹದ್ದು - ಅದನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿ ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದು. ಎರಡನೆಯದು - ಯಾವುದು ಎಲ್ಲಾಕಡೆಗೂ ಹರಡಿಕೊಂಡಿರುವುದು,ಇದನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಒಂದೊಂದು ವಸ್ತುವು ಈ ಎರಡನೆಯ ವಸ್ತುವಿನಿಂದ

12

ನೆನದಿರುವುದು(ಭಾಗ ಹೈ),ಸುತ್ತುವರೆದಿದೆ(ಫೀರಾ ಹೈ) ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿಯೇ ಮುಳುಗಿದೆ(ಡುಬಾ ಹೈ).ಇದನ್ನು ವ್ಯಾಪಕವೆಂದು ಕರೆಯಬಹುದು. ಒಂದೊಂದು ವಸ್ತುವು (ಇಕಾಯಿಗಳು) ಎರಡು ಪ್ರಜಾತಿಯಲ್ಲಿವೆ - ಒಂದು ಜಡ ,ಇನ್ನೊಂದು ಚೈತನ್ಯ,ಚೈತನ್ಯ ವಸ್ತುವೆಂದರೆ - ಜೀವ ಕೋಟೆ,ಮಾನವ ಕೋಟೆ ಮತ್ತು ಜಡ ವಸ್ತುವೆಂದರೆ - ಪದಾರ್ಥ ಅವಸ್ಥಾ ,ಪ್ರಾಣ ಅವಸ್ಥಾ .ಇದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಖನಿಜಗಳು,ಮಣ್ಣು,ಧಾತುಗಳು ಹಾಗು ಪ್ರಾಣಿಕೋಶಗಳಿಂದ ಆಗಿರುವ,ಹಾಳಾಗುವ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ, ಇವೆಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳು ವ್ಯಾಪಕ ವಸ್ತುವಿನಿಂದ ನೆನೆದಿವೆ,ಸುತ್ತುವರೆದಿವೆ ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿವೆ,ಇದನ್ನು ನಾನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನೋಡಿರುವೆ. ವ್ಯಾಪಕ ವಸ್ತುವಿನಿಂದ ಒಂದೊಂದು ವಸ್ತುವು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗುವ ಪ್ರಾವಧಾನ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಯಾವುದರ ಪ್ರಾವಧಾನವಿಲ್ಲವೋ, ಮಾನವ ಅದನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ .

ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೆಲ್ಲದರ ಪ್ರಾವಧಾನವಿದೆಯೋ,ಅದರ ಉಪಯೋಗಿಯತೆಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ದುರುಪಯೋಗದ ಕಡೆಗೆ ಮಾನವ ಯಾವುದೇ ಉಪಲಬ್ಧಿ ಪಡೆದರು,ವಿನಾಶದ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಇನ್ನೇನು ಅವನ ಕೈಗೆ ಸಿಗುವದಿಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ - ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ನಾವು ಬಹಳಷ್ಟು ವಿನಾಶಕಾರಿ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದೆವು,ಇದರಿಂದ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಎರಡನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡುವದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೇನನ್ನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ,ಬಹುಶಃ ಎಲ್ಲ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಇದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅರಿವಿಗೆ ಬರತೊಡಗಿದೆ.ಇದು ಮೊದಲಿಗೆ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರೆ,ಮಾನವ ಸಮೃದ್ಧ ಮತ್ತು ಸುಖಿಯಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಅನೇಕ ಎಡರು-ತೊಡರುಗಳು ದಾಡಿದ ಮೇಲೆಯೇ ನದಿಯೊಂದು ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಬಹುಶಃ ಇದುವೇ ನಿಯತಿಯಾಗಿರಬಹುದು. ಮೊದಲಿಗೆ ರಹಸ್ಯಮಯಿ ಅಂದರೆ ಆದರ್ಶವಾದದ ನಡುವೆ ಮನುಷ್ಯ ಹಾದು ಬರಬೇಕಾಯಿತು, ಸ್ಥಿರಸಲೇಬೇಕಾಯಿತು, ಇದರಿಂದ ದೊರೆತ ಪರಿಹಾರ ಮಾನವನಿಗೆ ಪರ್ಯಾಪ್ತವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮನು ಭೌತಿಕವಾದದ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡ.ಇದರಿಂದ ದೊರೆತ ಪರಿಹಾರ ಸುಖ ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪರ್ಯಾಪ್ತವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸದ್ಯ ಮಾನವನಲ್ಲಿರುವ ನೋವು ಇದರದ್ದೆಯಾಗಿದೆ. ಎರಡು ಬದಿಗಳಿಂದ ನಾವು ಪೂರ್ಣ ಪರಿಹಾರ ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ,ಹಾಗಾಗಿ ಮೂರನೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಪಡೆಯುವುದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿದೆ.

ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷ ಇವುಗಳಿಗೆ ನಾನು ಪಡೆದ ಉತ್ತರ ಹೀಗಿದೆ - "ಮಾನವ ಅರಿವುಳ್ಳವನಾದದ್ದೆಯಾದರೆ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯುವನು ".ಹಾಗಾದರೆ ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗುವುದು ಹೇಗೆ ? ಎಲ್ಲರು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ನಾನು ಸಹ ನನ್ನೊಳು "ಭ್ರಮ"ಎಂದರೇನು ಎಂದು ನೋಡಿದೆ, 'ನನ್ನೊಳು' ನಾನೇ ಶೋಧ ಮಾಡಿದೆ, 'ನನ್ನೊಳು' ನಾನೇ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದೆ, ಕಂಡುಬಂದಿದ್ದನೆಂದರೆ - ನನ್ನೊಳಗೆ ಬಂಧನದ ಯಾವ ಕಾರಣಗಳು ಕಂಡುಬರಲಿಲ್ಲ ; ಹಾಗಾದರೆ ಎಲ್ಲರೊಳಗೂ ಇಂತಹದ್ದೇ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದಲ್ಲವೇ? ಎಲ್ಲರೊಳು ಇಂತಹದ್ದೇ ಸ್ಥಿತಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದರೆ ಹೇಗಿರುವುದು? ನಿಮಗೆ ಮೊದಲಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದಂತೆ "ಭೂಮಿ ಸ್ವರ್ಗವಾಗುವುದು,ಮಾನವ ದೇವತೆಯಾಗುವನು,ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳು ಸಫಲವಾಗುವವು,ನಿತ್ಯ ಶುಭವಾಗುವುದು ".ಪರಂಪರೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಶುಭವಾಗುವುದು".ಈ ಕುರಿತು ನಾನು ನನ್ನೊಳಗೆ ಮತ್ತೆ ಪರಿಶೀಲನೆ ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ,

ಅದೇನೆಂದರೆ ನಾನು ಅರಿತಿರುವುದನ್ನು ಸಂಪ್ರದಾಯಗೊಳಿಸಬಲ್ಲೇನೆ? ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇದರ ಅಗತ್ಯತೆ ಇದೆಯೋ? ಇಲ್ಲವೋ? ಇದಲ್ಲವೂ ತದನಂತರ ಶುರುವಾಯಿತು. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಾನು ನನ್ನೊಳಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಅಶ್ವಸ್ಥನಾದೆನು, ಅದೇನೆಂದರೆ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯ ಆಚರಣೆಯ ರೂಪ ಮಾನವೀಯ ಆಚಾರ ಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ಸಮಾವೇಶಗೊಳಿಸಬಹುದೆಂದು.

ಇದರಿಂದ ಮಾನವೀಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚರಿತ್ರೆ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವುದು. ಇದರ ಕುರಿತು ನಾನು ನಿಶ್ಚಿತನಾದೆ. ನಾನೇ ಸ್ವಯಂ ಪಾರಂಗತನಾಗಿರುವೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಮಾಣ ಕೂಡಾ ಆಗಿರುವೆ. "ಅಸ್ತಿತ್ವ ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿತು, ನಾನು ನಿಮಗೂ ಅದರ ಕುರಿತು ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಬಲ್ಲೆ ಮತ್ತು 'ಜೀವನ' - ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿತು, ನಾನು ನಿಮಗೂ ಅದರ ಕುರಿತು ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಬಲ್ಲೆ. 'ಮಾನವೀಯತೆ ಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆ' - ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿತು, ನಾನು ನಿಮಗೂ ಅದರ ಕುರಿತು ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಬಲ್ಲೆ. ಈ ಮೂರು ತಥ್ಯಗಳು ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದದ್ದೆಯಾದರೆ, ನಾವು

14

ಸಹ ಅರಿವುಳ್ಳವರಾದಂತೆಯೇ.ಅರಿವುಳ್ಳವರಾದರೆ ಏನಾಗುವುದು? ಅರಿವುಳ್ಳವರಾದರೆ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುವೆವು.ಎಂಥಹ ಬಂಧನ ? ಭ್ರಮೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುವೆವು.ಮೊದಲು ಈ ಕುರಿತು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಹೇಳಿದ್ದು - ಅವಾಗಮನದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಗಿಸುವುದು ಎಂದು.ಆದರೆ ಅವಾಗಮನ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿ ಇವೆರಡಕ್ಕೂ ಸಂಭಂಧವೆ ಇಲ್ಲ.ಇಲ್ಲಿಗೆ ಯಾರು ಬರುವದಿಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಯಾರು ಹೋಗುವುದು ಇಲ್ಲ.ಇರುವುದೆಲ್ಲ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲೇ ಇರುವುದು.ಮರಣದ ನಂತರವೂ ಜೀವನ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲೇ ಇರುವುದು ಮತ್ತು ಶರೀರ ಚಲಾಯಿಸುವ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿಯು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವುದು. ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು ದಹಿಸಿದ ನಂತರವು ಇರುವುದು, ಆದರೆ ವಿಭಿನ್ನ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವುದು. ಭೌತಿಕ - ರಸಾಯನ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಇದನ್ನು ಅರಿತಿರಬಹುದು. ಅರಿತಿಲ್ಲವಾದರೆ ಎಲ್ಲರ ಅರಿವಿಗೆ ತರಲೇಬೇಕು, ಬೇರೆ ದಾರಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ "ಅರಿವಿನ" ಕುರಿತು ಅರಿವು ಮೂಡುವುದು. ಮೂಲತಹಃ "ವಸ್ತು" ನಾಶವಾಗುವದಿಲ್ಲ.ಇದರ ಆಧಾರದಮೇಲೆಯೇ ಒಂದು ವೇಳೆ ಮಾನವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳಿದ್ದೆಯಾದರೆ ಈ ಭೂಮಿಯು ಸ್ವರ್ಗವಾಗುವದೆಂಬ ಮಂಗಲ ಕಾಮನೆಯೊಂದಿಗಿರುವೆ, ಇದುವೇ ಸಾರ್ವಭೌಮಿಕವಾಗಿ ನಿತ್ಯ ಮಂಗಲವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಆಧಾರವಾಗಿದೆ.ಈ ವಿಧಿಯಿಂದ ನನ್ನೊಳಗೆ ಉದಯವಾದ ಮಂಗಲ ಕಾಮನೆಯ ಸಮರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಮಾನವಿಯತೆಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆಯೇ ಒಂದು ಪ್ರಧಾನ ವಿಷಯವಾಗಿರುವುದು.ಇದರಿಂದಾಗುವ ಮಹದುಪಕಾರವೆನೆಂದರೆ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಘಾಸಿಗೊಳಿಸದೆ, ಈ ಭೂಮಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಬಗೆಯದೇ,ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡದೆ ಮಾನವ ಚಿರಕಾಲದವರೆಗೂ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಾಳಬಹುದು ಎಂಬುದರ ವಿಧಿಯು ಕೂಡಾ ಈ ಅರಿವಿನಿಂದಲೇ ಮೂಡುವುದು. ಭೂಮಿ ಸ್ವಯಂ ಸಂಭಾಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆಯಾದರೆ ಮಾತ್ರ .

ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗಿನ ಮಾನವನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮಾನವನಿಂದ ಘಟಿಸಿರುವ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಘಟನೆಗಳೆಲ್ಲವೂ,ಮಾನವನಲ್ಲಿನ ಅರಿವಿನ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಘಟಿಸಿರುವಂಥಹವು. ಸದ್ಯ ಭೂಮಿಯನನ್ನು ಇಷ್ಟೊಂದು ಘಾಸಿಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆಯೋ,ಭೂಮಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನೇ ಬಗೆಯಲಾಗಿದೆ,ಭೂಮಿಗೆ ಜ್ವರ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ,ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮೈಮೇಲೆ ಅನೇಕ ಪ್ರಕಾರ ವಿಕೃತಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾಗಿದೆ.ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ನದಿಗಳು ಹಳ್ಳ-ಕೊಳ್ಳಗಳು ಹಾಳಾಗಿವೆ,ಗಾಳಿ,ನೀರನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಲಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯ ತೃಪ್ತನಾಗಿರುವುದು ನಮಗಿಲ್ಲರಿಗೂ ವಿಧಿತವಾಗಿದೆ.ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಭೂಮಿ ಕಷ್ಟಗಸ್ತವಾಗಿರುವುದೋ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿರುವ ಸಮಸ್ತ ವನಸ್ಪತಿಗಳಿಗೆ, ಸಮಸ್ತ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಮಾನವರಿಗಲ್ಲ ಕಷ್ಟಗಸ್ತವಾಗಿಯೇ ಇರುವುದು. ಭೂಮಿಯನ್ನು ಘಾಸಿಗೊಳಿಸಿ, ಇಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಸ್ವಸ್ಥನಾಗಿರುವುವನು,ಸುಖಿಯಾಗಿರುವನು ಎಂಬುದರ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯೇ ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ವಿಚಾರವಾಗಿರುವುದು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ನೀವೇ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ಇಗ ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಶುಭಸಮಾಚಾರವೆನೆಂದರೆ,ಇನ್ನಾದರೂ ನಾವು ಭೂಮಿಗೆ ತೊಂದರೆಕೊಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೆಯಾದರೆ, ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿರುವ ಸಕಲ ಐಶ್ವರ್ಯಗಳು ಇಲ್ಲಿರುವ ಮನುಷ್ಯರ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳನ್ನು ಮರೆಸಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಅಶ್ವಸ್ಥರಾಗಿರಬಹುದು. ತಪ್ಪು, ಅಫರಾಧ, ದ್ವೇಷ, ವಿದ್ವೇಷ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳು ಮಾನವನಲ್ಲಿ ಅರಿವಿಲ್ಲದಿರುವುದರ ದೋಷಗಳಾಗಿವೆ.ಮಾನವ ಅಸಂತುಲಿತವಾಗಿರುವುದು, ಭೂಮಿ ಅಸಂತುಲಿತವಾಗಿರುವುದು, ನದಿಗಳು, ಹಳ್ಳ-ಕೊಳ್ಳಗಳು, ಬೆಟ್ಟ-ಗುಡ್ಡಗಳು,ಕಾಡುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅಸಂತುಲಿತವಾಗಿರುವುದು ಮಾನವನ ಅರಿವಿಲ್ಲದಿರುವುದರ ಉತ್ಪನ್ನಗಳೆಂಬುದಕ್ಕೊತ್ತಿಯಾಗಿವೆ. ನಾವು ಮಾನವರು ಈ ವಿಜ್ಞಾನ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಇಂಥಹ ಎಲ್ಲ ಅಫರಾಧಗಳನ್ನು ಮಾಡಿರುವೆವು,ಇದಾದ ನಂತರವು ಸಹ ನಾವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಎಂದು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನದಿಂದಲೇ ನಮಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಫಲಿತಾಂಶ ಸಿಗುವುದೆಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವೆವು ಆದರೆ ಈ ಭೂಮಿಯಿಂದಲೇ ಈ ಮಾನವ ಜಾತಿಯ ಸುಳಿವು ಕೂಡಾ ಇಲ್ಲದಂತಾಗುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿರುವೆವು.ಇದು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ನೋಡುವ ವಸ್ತುವಾಗಿದೆ.ಇವೆಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮನುಷ್ಯ ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ ಅನ್ನ ಮಾರ್ಗಗಳು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ .

16

ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವಾಗ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂವಿಧಾನದ ವಿಧಿಯಿಂದಲೂ ಸಹ ಅಫರಾಧಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅಫರಾಧ ಅದು ಅಫರಾಧ ಆಗಿರುವುದು. ಸದ್ಯ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿರುವ ಎಷ್ಟೊಂದೆಲ್ಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವನು ನಿವಾಸಿಯಾಗಿರುವನೋ, ಎಲ್ಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೂ ತಮ್ಮದೆಯಾದ ಸಂವಿಧಾನವೆಂಬುದೊಂದಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಷಯಗಳಿವೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ವಚನವಿದೆ, ಒಂದು ಮಹಾವಾಕ್ಯವಿದೆ, ಅದೇನೆಂದರೆ 'ಶಕ್ತಿ ಕೇಂದ್ರಿತ ಶಾಸನ'. ಶಕ್ತಿ ಕೇಂದ್ರಿತ ಶಾಸನದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಕರ್ಮಗಳಿವೆ - ಅವುಗಳೆಂದರೆ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿನಿಂದಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು, ಅಫರಾದವನ್ನು ಅಫರಾದದಿಂದಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು, ಯುದ್ಧವನ್ನು ಯುದ್ಧದಿಂದಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು. ಈ ಮೂರು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ನಾವು ಅಫರಾದದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿರುವೆವು ಎಂದು ಯಾವತ್ತು ಅನಿಸಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ಮೂರು ಕರ್ಮಗಳು ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾವೇ, ಪ್ರತಿ ದಿನ, ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು, ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ, ಪ್ರತಿ ಶತಾಬ್ಧಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಯುದ್ಧದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ, ಅಫರಾದಗಳ ವಿಮಲತೆ, ತಪ್ಪುಗಳ ಸರಣಿ, ಬರಿ ಇವುಗಳೇ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿವೆ. ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳೆಲ್ಲ ಇವುಗಳ ಬಣ್ಣದಿಂದ ತುಂಬಿವೆ. ಇದುವೇ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ಒಂದುವೇಳೆ ನಾವು ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಸಮಾಧಾನವನ್ನು ಹುಡುಕಿದಾಗ ಅದರ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಸಿಗುವುದೆಂದರೆ ಎಲ್ಲ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ ಕೇವಲ ಮಾನವನೆಯಾಗಿರುವನು. ಇನ್ನೊಂದು ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣ ಕಾರಣವೆಂದರೆ 'ಧರ್ಮ ಸಂವಿಧಾನ'. ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೇ ಎಷ್ಟೊಂದೆಲ್ಲ ಧರ್ಮ ಸಂವಿಧಾನಗಳಿವೆಯೋ ಅವುಗಳೆಲ್ಲವುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಮೂಲತಃ ಪಾಪಿ, ಅಜ್ಞಾನಿ, ಸ್ವಾರ್ಥಿಯಾಗಿರುವನೆ ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವಿಕತೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ ಹಾಗಾಗಿ ಪಾಪಿಗೊಂದು ಗತಿ ತೋರಿಸಲು, ಅಜ್ಞಾನಿಯನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿಸಲು, ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಪರಮಾರ್ಥವಾಗಿಸಲು ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮ ಸಂವಿಧಾನಗಳು ತಮ್ಮದೆಯಾದ ರೀತಿಯ ಯುಕ್ತಿಗಳನ್ನು, ಚರಿತ್ರೆ, ಕರ್ತೃವ್ಯ, ದಾಯಿತ್ವ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಕಾಂಡ ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ತಮಗೆ ತಿಳಿದಂತೆ ಹೇಳಿರುವರು. ಇದು ಕೂಡಾ ಒಂದು ಬಹಳ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಘಟನೆಯಾಗಿದೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವೇನಾಗಿದೆ? ಅಜ್ಞಾನಿಯೊಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ಮಾನವ ಜಾತಿ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬ ಪಾರಮಾರ್ಥಿಯಾದ ಕುರಿತು ಯಾವ ಪ್ರಮಾಣಗಳು ದೊರೆತಿಲ್ಲ. ಪಾಪಿಯೊಬ್ಬ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದ ಕುರಿತು ಯಾವ ಪ್ರಮಾಣಗಳು ದೊರೆತಿಲ್ಲ.

ಈ ಮುಂಚೆ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಕೆಲ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿದ್ದೆ. ಸಮಾಧಿ ಪರ್ಯಂತ (ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಮುಟ್ಟುವವರೆಗೂ) ದವರೆಗೂ ಸಾಧನಾ ಇದೆ. ಸಾಧನಾ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಮಾನವನಲ್ಲಿ ವೈಚಾರಿಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಾನಿತವಾಗಿರುವುದು ಆಗಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸು ಉದ್ದೇಶಿತವಾಗಿಯೇ ಇರುವುದು, ಏಕೆಂದರೆ ಮಾನವನು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿರುವುದರಿಂದಲೇ ಸಮಾಧಿಯ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿರುತ್ತಾನೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಏರಿರುವ ಎತ್ತರ ಅವನು ಸಮಾಧಿಗಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಕಂಡುಬರುವುದು. ಸಾಧನಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾನವನೊಳಗೆ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಅಸಂಭದ್ಧ (ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ) ವಿಚಾರಗಳು ಬಂದ ಬರುವವು, ಸಮಾಧಿಯ ನಂತರ ಅವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಶಮನವಾಗುವವು. ಇವುಗಳೆಲ್ಲ ವಿಕಲ್ಪದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಯನ, ಪಾರಂಗತ, ಪ್ರಮಾಣ ವಿಧಿಗಳಿವೆ.

ಸಮಾಧಿಯ ನಂತರ ಮಾನವನೊಳಗೆ ಏನಾದರೊಂದು ಮಾಡುವ ಇಚ್ಛೆಯು ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಏನಾದರೊಂದು ಪಡೆಯುವ ಇಚ್ಛೆಯು ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಏನಾದರೊಂದು ತೆಗೆದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಇಚ್ಛೆಯು ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಹ ನೋಡಿಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಈ ದರ್ಶನವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವ ಇಚ್ಛೆ ಹೇಗಾಯಿತು? ನಾನು ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿಯಾಗಲಿ, ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರುವದಕ್ಕಾಗಲಿ ಸಮಾಧಿ ಮಾಡಿಲ್ಲವೆಂದು ನಾನು ಈ ಮುಂಚೆಯೇ ವಿನಂತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದೆ. ನಾನು ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಉತ್ತರ ಪಡೆಯಲಿಕ್ಕಾಗಿ ಸಮಾಧಿಗಾಗಿ ಪ್ರವೃತ್ತನಾದೆ. ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ದೊರೆಯಲಿಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಸಮಾಧಿ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿರುವೆನೋ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದುದನ್ನು ತನಿಖೆ ಮಾಡಲು ಶುರುವಾದಿದೆ. ಈ ತನಿಖೆಯಿಂದಲೇ ದರ್ಶನದ ಕುರಿತ ವಿಷಯಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದವು. ಮಾನವನ ಪುಣ್ಯವಶ, ಮಾನವನ ಭವಿಷ್ಯವಶ, ಮಾನವನ ಸರ್ವಶುಭವಶ, ಸರ್ವಕಲ್ಯಾಣವಶ ಈ ದರ್ಶನದ ವಿಷಯಗಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದವು. ಇದಾವುದು ಪುಸ್ತಕಗಳಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿರುವುದಲ್ಲ. ಇದು ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ. ನನ್ನ ಹಿರಿಯರು ನನಗೆ ಕೇವಲ ಸಮಾಧಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ದೊರೆಯುವದೆಂದು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಿದ್ದರು

18

ನನಗೆ ಸಾಮಾಧಿಯಾಗಿದೆಯೋ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸಲು ನಾನು ಸಂಯಮ ಮಾಡಿದೆನು ಮತ್ತು ಸಂಯಮ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಈ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದವು. ಮಾನವನ ಅರಿವು ತರಂಗವತವಾಗಿದೆ. ಮೊದಲು ಜಂಗಲಯುಗದಲ್ಲಿ, ಶೀಲಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಧಾತು ಯುಗದಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಹೇಗೆ ಬಾಳಿದನು ಎಂಬುದೆಲ್ಲ ಇತಿಹಾದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗಿದೆ. ಯಾವಾಗ ರಾಜ ಯುಗ ಬಂದಿತೋ, ಆಗ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಸಿಕ್ಕಂತಾಯಿತು. ರಾಜನು ಜನರ ಪ್ರಾಣ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತು ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡುವನೆಂದುಕೊಂಡರು ಆದರೆ ಅಂತಹದ್ದು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಜನರ ಪ್ರಾಣ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತುಗಳ ರಕ್ಷಣೆಯೇಯಾಗಲಿಲ್ಲ ಇನ್ನು ಸುಖ-ಸಂತೋಷಗಳ ಕುರಿತು ಹೇಳುವುದು ಬಹಳ ದೂರದ ಮಾತಾಯಿತು.

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪರಿಹಾರ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಮುದಾಯ ಜನರ ಪ್ರಾಣ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತು ರಕ್ಷಣೆ ಕುರಿತು ಹಾಗು ಸುಖ-ಸಂತೋಷಗಳ ಕುರಿತು ಸದಾ ಚಿಂತಿತರಾಗಿಯೇ ಇರುವರು. ಇದೆ ರೀತಿ ಆದರ್ಶವಾದದ ಏಣಿಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿರುವವರು, ಇದರಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೆ ಅಲ್ಲ ಸ್ವಲ್ಪ ಪರಿಹಾರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ದೊರಕಿತ್ತು, ಕೆಲ ಸಮಯದ ನಂತರ ಈ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದೊರಕಿರುವುದು ಪರ್ಯಾಪ್ತವೆನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ ಇಲ್ಲಿ ದೊರಕಿರುವುದು ಅಪರ್ಯಾಪ್ತವೆನಿಸಿತೋ, ಆಗ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಮನಃ ಮನುಷ್ಯ ಆ ದಿಶೆಯಲ್ಲಿ ವಿಚಾರ ಮಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ. ವಿಚಾರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವಿಜ್ಞಾನವಾದ ಉದಯಿಸಿತು. ಇದರಲ್ಲಿರುವ ತರ್ಕಸಮ್ಮತ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ಒಳ್ಳೆಯತನದ ಕಾರಣದಿಂದ ಇದು ಜನರಿಗೆ ಸ್ವೀಕೃತವಾಯಿತು ಏಕೆಂದರೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲಿದ್ದ ಉಪದೇಶವಾದದಲ್ಲಿ ತರ್ಕಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರ್ಶವಾದದಲ್ಲಿ ಇಂತಹದ್ದನ್ನೇ ಮಾಡಿ, ಇಂತಹದ್ದನ್ನು ಮಾಡಬೇಡಿ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ನಂಬದವರನ್ನು ಪಾಪಿಗಳು ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸುವರು, ಜೊತೆಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದೆಲ್ಲಾ ಕಿರುಕುಳ ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆಯೋ ಅಷ್ಟು ಕಿರುಕುಳ ಕೊಡುವರು. ಇದಲ್ಲವೂ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗಿದೆ. ತರ್ಕಸಂಗತವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ತರ್ಕ ಮಾಡಲು ಅಮಂತ್ರಣ ದೊರೆತ ಕಾರಣದಿಂದ ಮಾನವನು ವಿಜ್ಞಾನವಾದವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.

ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗದ ಕುರಿತು ಏನೆಲ್ಲ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಇದ್ದವೋ, ಯಾವ ಸುಖದ ಕಾಮನೆಯಿತ್ತೋ, ವಿಜ್ಞಾನದಿಂದ ಪ್ರಾಪ್ತವಾದ ಸುಖಧಾಗಳಿಂದ ಅಂಥಹದ್ದೆಲ್ಲವು ಜನರಿಗೆ ದೊರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿತು. ಮನುಷ್ಯ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಚನ್ನಾಗಿಯೇ ಆಸ್ವಾದಿಸಿರುವನು. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ವಿಜ್ಞಾನದ ಉಪಲಬ್ಧಿಗಳು ಮಾನವನಿಗೆ ಪರ್ಯಾಪ್ತವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮಾನವ ಮರಳಿ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಭಕ್ತಿ-ವಿರಕ್ತಿಯ ಮತ್ತು ಸುಖಧಾ-ಸಂಗ್ರಹಗಳ ಮಧ್ಯೆ ತುಗಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವನು. ಮನುಷ್ಯ ಸುಖಧಾ - ಸಂಗ್ರಹಗಳಿಂದ ತೃಪ್ತನಾದಾಗ ಭಕ್ತಿ - ವಿರಕ್ತಿ ಕಡೆಗೆ ಓಡುವನು, ಅದೇ ರೀತಿ ಭಕ್ತಿ -ವಿರಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೈ-ಕಾಲುಗಳು ತಣ್ಣಗಾದಾಗ ಸುಖಧಾ - ಸಂಗ್ರಹಗದಡೆಗೆ ಓಡುವನು. ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಎರಡು ಚನ್ನಾಗಿದೆಯೆಂದೆ ಅನಿಸುವುದು, ಆದರೆ ಚನ್ನಾಗಿದೆ ಎಂದೆನಿಸುವದರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಚನ್ನಾಗಿ ಆಗುವದರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಅಂತರವಿದೆ. ಈ ಕುರಿತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯೋಚಿಸಬಹುದು. ಚನ್ನಾಗಿದೆ ಎಂದೆನಿಸಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಚನ್ನಾಗಿಯಾಗುವದಿಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ತಂಪಾದ ನೀರು, ಕುಡಿಯಲು ಚನ್ನಾಗಿದೆ ಎನಿಸುವುದು ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುವುದು ಎಂಬ ನಿಯಮವೇನೂ ಇಲ್ಲ. ತಂಪಾದ ನೀರು ಕುಡಿಯುವದರಿಂದ ಕೆಲವರು ರೋಗಿಗಳಾಗಬಹುದು, ಕೆಲವರಿಗೆ ಕೆಮ್ಮು ಬರಬಹುದು. ಹಾಗಾಗಿ ತಂಪಾದ ನೀರು ಚನ್ನಾಗಿದೆ ಎಂದೆನಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಚನ್ನಾಗಿಲ್ಲವೆಂದೆನಿಸುವುದು-ಇವೆರಡು ಸಾರ್ವಭೌಮವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದು ಕೇವಲ ಶರೀರದ ಅನುಕೂಲ - ಪ್ರತಿಕೂಲದ ಪಕ್ಷವಾಗಿರುವುದು.

ವಿಜ್ಞಾನವಾದ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾವು ಅಸ್ಥಿರತೆ ಮತ್ತು ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿರುವೆವು ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮಾನವನನ್ನು ಒಂದು ಯಂತ್ರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾಯಿತಗೊಳಿಸಲು ಪ್ರಯಾಸ ಮಾಡಿರುವರು. ಅವರು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಈ ದಿಶೆಯಲ್ಲಿ ಸಫಲರಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಹ ಕೇಳಿರುವೆ. ಯಾವ ವಿಜ್ಞಾನ ಮಾನವನನ್ನು ಒಂದು ಯಂತ್ರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾಯಿತಗೊಳಿಸುವುದೋ, ಅದೇ ವಿಜ್ಞಾನ ತನ್ನದೇ ವ್ಯಾಖ್ಯಾಯಿಂದ ಅಸಂತುಷ್ಟವಾಗಿರುವುದು. ಇಂದಿನ ದಿನದಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಕಾರ್ಯವಿಧಿಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆಯಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಮಾನವನ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಗತಿ, ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಗತಿ, ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಗತಿ ಬರಬಹುದೆಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವರು. ಆದರೆ ಮಾನವ ಈ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

20

ವಿಜ್ಞಾನ ಯಾಂತ್ರಿಕತೆಯನ್ನೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮವೆಂದು ನಂಬಿದೆ, ಇದನ್ನು ಮಾನವ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರ್ಶವಾದಿಗಳು ಸಂವೇದನಶೀಲತೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವವರ ಪರ ವಾದಿಸಿದರು. ಸಂವೇದನಶೀಲತೆಯನ್ನು ಮನುಷ್ಯ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲಾರ, ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರ. ಎರಡು ವಾದಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತರ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದೆ. ಈ ರೀತಿ ಮಾನವ ಒಂದಾದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಭಂಡಿತನಾಗುತ್ತಾ ಹೋದ. ಸಮಸ್ಯೆಯೊಂದಿಗಿನ ತನ್ನ ಶರೀರ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸುವನು. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಇದೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

ಸಧ್ಯ ನಾನು ಮಾನವ ಕುಲದ ಎದುರಿಗೆ ಇಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗಳು, ಮಾನವ ಜಾತಿಯ ಮಣ್ಣವೇ ಆಗಿದೆ ಎಂದೆ ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿರುವೆ. ನಾನು ಮಾಡಿರುವ ಪರಿಶ್ರಮದ ಕುರಿತು ನಾನೇ, ಮೂಲಾಂಕನ ಮಾಡುವೆ, ಅದು ಇಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಫಲ(ನಾವು ಎಷ್ಟು ಪಡೆದಿರುವೆವೋ) ಕೊಡುವ ಯೋಗ್ಯತೆ ಇಲ್ಲ. ಹೇಗೆಂದರೆ ಸಿಬಿ ಹಣ್ಣಿನ (ಪೆರು) ಮರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಟನ್ನಷ್ಟು ಹಣ್ಣುಗಳು ಬಂದದ್ದೆಯಾದರೆ, ಅವುಗಳ ಭಾರದಿಂದ ಮರ ಮುರಿದು ಬಿಳಬಹುದೆಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುವಂತೆ. ಇದೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇಂತಹದ್ದೇ ಘಟನೆಯೊಂದು ನನ್ನ ಜೊತೆಗೂ ಘಟಿಸಿತು. ಈ ವಿಷಯಗಳೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕಿಂತ ಅಧಿಕವಾದದ್ದಾಗಿದೆ. ಇಂಥಹ ಪರಿಶ್ರಮವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಯಾರು ಮನರಾವರ್ತಿಸುವರು ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ಮಾನವನಲ್ಲಿ ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕಿಂತ ಅಧಿಕ ಫಲ ಮನರಾವರ್ತನೆಯಾಗುವುದು ಯಾರಿಂದ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನೋಡಿರುವೆ. ಜೀವನ ಇದನ್ನು ಮನರಾವರ್ತಿಸುವುದು. ಜೀವನ ಇಂಥಹ ಫಲವನ್ನು ತನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಸಮರ್ಥವಾಗಿದೆ, ಅದೇ ಹೇಗೆಂದಿರೋ? ಜೀವನವನ್ನು ನಾನು ಅಕ್ಷಯ ಬಲ, ಅಕ್ಷಯ ಶಕ್ತಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೋಡಿರುವೆ. ಈ ಕುರಿತು ನಿಮಗೂ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿಸಬಲ್ಲೆ. ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಮೂಡಿದ್ದಾದರೆ ನೀವು ಕೂಡಾ ಇದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಇತರಿಗೂ ಇದರ ಕುರಿತು ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಬಹುದು. ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಕೂಡಾ ಇದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಜರುರತ ಇದೆ ಎಂಬುದೇ ನನ್ನ ವಿಶ್ವಾಸ. ಹಾಗಾಗಿ ನೀವು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವಿರಿ. ಇಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ತಿಳಿದುಬರುವ ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ, ಜೀವನ ಶರೀರವನ್ನುಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಏನೆಲ್ಲಾ ತಿರ್ಮಾನಿಸುವುದೋ, ಅದು ಶರೀರದ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಗೆನ ಇರುವುದು. ಇದೊಂದು ಸಹಜ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿದೆ. ನಾನು ಜೀವನವನ್ನು ನೋಡಿರುವೆ; ಮಾನವನನ್ನು ಜೀವನ ಮತ್ತು ಶರೀರ ಇವೆರಡರ ಸಂಯುಕ್ತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೋಡಿರುವೆ.

ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಮಾನವ ಜೀವನವನ್ನು ಮತ್ತು ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ವಿಧಿಯಿಂದ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಅಸಮರ್ಥನಾಗಿದ್ದನು. ವಿಜ್ಞಾನ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಕುರಿತು ಬೋಧ ಮಾಡಿಸಲು ಹೊರಟಿತೋ, ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅಸ್ತಿತ್ವ, ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ ನಡೆಯಿತು ಮತ್ತು ಲಾಭೋನ್ಮಾದ, ಭೂಗೋನ್ಮಾದ, ಕಾಮೋನ್ಮಾದಗಳಿಗಾಗಿ ಸಂಘರ್ಷ ಮಾಡಲು ಬೇಕಾದಂತಹ ವಿಚಾರಗಳನ್ನೇ ಕೊಡುತ್ತಾ ಬಂದರು. ನಾವು ಮಾನವರು ಇದನ್ನೇ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾ ಬಂದೆವು. ಸ್ವೀಕರಿಸಿಯಾದ ಮೇಲೆ, ಯಾವಾಗ ಅದನ್ನು ಭೋಗಿಸುತ್ತಾ ನಡೆದೇವೋ, ಅದು ನಮ್ಮಯ ತೃಪ್ತಿಗೆ ಆಧಾರವಾಗಲಿಲ್ಲದ್ದು ಕಂಡು ಬಂದಿತು. ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ ಏನೆಂದರೆ, ಸುಖಧಾ - ಸಂಗ್ರಹದ ತೃಪ್ತಿ ಬಿಂದುವಿಗೆ ಆಧಾರವೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವುಗಳು ಅಂತರವಿರೋಧದಲ್ಲೇ ಜೀವಿಸುತ್ತಿರುವೆವು. ಸಧ್ಯ ತಮ್ಮ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತಗೊಳಿಸಿರುವ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗಳನ್ನು ತಾವೆಲ್ಲ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಾನು ನನ್ನೊಳಗೆ ಹೇಗೆ ಪರಿಶೀಲಿಸುವೆನೋ, ಅದರಂತೆ ನೀವು ಸಹ ಪರಿಶೀಲಿಸಲೇಬೇಕು ಮತ್ತು ಯಾವಾಗ ನೀವು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದಂತೆ ಬಾಳುವಿರೋ ಆಗಲೇ ನೀವು ತೃಪ್ತರಾಗುವಿರಿ. ಇದಾದಾಗ ನೀವು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಇದರ ಕುರಿತು ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಲು ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ನೀವು ಅರ್ಪಿತಗೊಳಿಸುವುದು ಆಗುವುದು. ಯಾವಾಗ ನಾವು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಈ ಕುರಿತು ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುವೆವೋ, ಆಗ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆ ಪ್ರಮಾಣ ದೊರೆಯುವುದು, ಅರಿವುಳ್ಳವರಾಗಲು ಇದೊಂದು ಮಾನದಂಡವಾಗಿದೆ. ನನಗಾಗಿರುವ ಅನುಭವವೇನೆಂದರೆ, ಅರಿವಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಮಾನವ ತನ್ನ ಪರಿವಾರದ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಗೆನ ಉತ್ಪಾದನೆ ಮಾಡಿ ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಅನುಭವ ಪಡೆಯುವನು. ವ್ಯವಹಾರದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಅರಿವು ಸಮಾಧಾನದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಧ್ವನಿಕೃತವಾಗುವುದು. ಈ ಮೂರು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿರುವೆ, ಇದರ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿಸುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ, ಇದನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಾವು ದೂರ - ದೂರದವರೆಗೂ ಹರಡಿಕೊಳ್ಳುವೆವು ಆದರೆ ಶರೀರದ ಉದ್ದ - ಅಗಲಗಳು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿಯೇ ಇರುವವು. ಮಾನವನಿಗಾಗಿ ಈ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವೆ, ಇದು ಸ್ವಯಂ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಉದ್ದ, ಅಗಲ, ಎತ್ತರಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಬಹಳ ದೂರ - ದೂರದವರೆಗೂ ಹರಡುವಂಥಹ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ.

ಇದೆ ಪ್ರಕಾರ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವನಲ್ಲಿ ಈ ಯೋಗ್ಯತೆ ಇದೆ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವನಲ್ಲಿ ಈ ಆಸೆ ಇದೆ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವನಲ್ಲಿ ಅರಿವಿನ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಮೂಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು, ಇದುವೇ ಈ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯ ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ, ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಿದೆ.

ವಿಜ್ಞಾನದ ಒಂದು ಮೆಟ್ಟಿಲಾಯಿತು, ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಆದರ್ಶವಾದದ್ದಾಗಿತ್ತು, ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಗ್ರಾಮ ಗುಂಪುಗಳ ಸಂಸಾರದ್ದು, ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೊದಲಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯ, ಶಿಲಾಯುಗವಾಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದೇ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ನಾವು ಸದ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದು ತಲುಪಿರುವೆವು. ಈ ಉಪಕಾರವನ್ನು ನಾನು ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಕೃತಜ್ಞರಾಗಿರುವೆವು. ಇದರ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ಆರಂಭ ತಮಗೆ ತಿಳಿಸಿರುವೆ, ಸಾರ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಪರಂಪರೆಯ ನಮಗೆ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಿದ ಉಚ್ಚಕೋಟೆಯ ವಿಷಯದಿಂದ ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದರ ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ಒಬ್ಬ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರುವೆನೆಂದು ನಂಬಿದೆ. ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಾಡುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನನ್ನದೆಯಾಗಿರುವುದು ಎಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆ. ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆ ಮತ್ತು ಈ ಪ್ರಯತ್ನ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ವಿಷಯಗಳಿಗಾಗಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಈ ವೈಚಾರಿಕ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಪಡೆದದ್ದು ಏನೆಂದರೆ ಎಲ್ಲ ಮಾನವರು ಸುಖಿಯಾಗಬಹುದು, ಧರ್ಮ ಸಫಲವಾಗುವುದು, ಈ ಭೂಮಿ ಸ್ವರ್ಗವಾಗುವುದು, ಮಾನವ ದೇವತೆಯಾಗಬಹುದು, ಹಾಗಾಗಿ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಮಾನವ ಕುಲದ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ಇಚ್ಛೆಯಾಯಿತು, ಉತ್ಸಾಹ ಮೂಡಿತು ಮತ್ತು ಅದೇ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲೇ ನಾನು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವೆ.

ಯಾವಾಗ ನಾನು ಅಸ್ತಿತ್ವ, ಜೀವನ ಮತ್ತು ಮಾನವಿಯತೆಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆ ಇವುಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದ ಅರಿತುಕೊಂಡೆನೋ, ಅದಾದ ಕೂಡಲೇ ನನ್ನೊಳಗೊಂದು ಸ್ಥಿತಿ ಮೂಡಿತು, ಅದರ ಕುರಿತೇ ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲು ಹೊರಟಿರುವೆ. ಅರಿತುಕೊಂಡ ನಂತರ ನನ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕುರಿತು ವಿಶ್ವಾಸ ಮೂಡಿತು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತೆ ವಿಶೇಷ ರೀತಿಯ ಪ್ರಯಾಸ ಅಥವಾ ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮ ಮಾಡಿದೆ ಎಂದೇನು ಇಲ್ಲ. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿರುವ ಈ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ನಾನು ಎಲ್ಲ ಆಯಾಮಗಳಿಂದ ಪರಿಶೀಲಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ಇದರನುಸಾರ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಸಮಾಧಿಸುವುದು ಕೂಡಾ ಶುರುವಾಯಿತು. ಇದರಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಕುರಿತು ಮೂಲ್ಯಾಂಕನ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು, ಅದರ ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಪಡೆದವರ ಪ್ರತಿ ಸಮಾನ ತೋರಿಸುವುದು ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು. ಯಾರ ಕುರಿತು ನಾವು ಮೂಲ್ಯಾಂಕನ ಮಾಡಲು ನಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅವರ ಕುರಿತು ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಸಮಾನ ಮೂಡುವುದು ಕೂಡಾ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮೂರನೆಯ ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ ಎಷ್ಟೊಂದೆಲ್ಲ ಅರಿವು ನನ್ನೊಳು ಮೂಡಿತ್ತೋ, ಅದರ ಅನುಸಾರ ಒಂದು ಸುಖಧಾಜನಕ ವಿಧಿಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ನಾನೇ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯೋಗ್ಯನಾದೆ. ಪ್ರತಿಭೆಯ ಅನುಸಾರ, ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹಜ, ಜೀವನ ಸಹಜ ವಿಧಿಯಿಂದ ನನಗೆ ಬಾಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬುದರ ಕುರಿತು ನನಗೆ ಯಾವ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ಕಠಿಣವೆಂದೆನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ನಾನು "ಪ್ರತಿಭೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಸಂತುಲನೆ" ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಿರುವೆ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಾನು ಇದರ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದುಬಿಟ್ಟೆ. ನಾಲ್ಕನೆಯ ಸ್ಥಿತಿ ಏನೆಂದರೆ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಸಮಾಜೀಕನಾದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕವಾದ ಬಳಿಕ ನನಗೆ ನನ್ನೊಳಗೇ ತೃಪ್ತಿ ಎಂಬುದು ದೊರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿತು. ಇದರಿಂದಾದ ಲಾಭವೇನೆಂದರೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ಸಂಸಾರದ ಪ್ರತಿ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಆರೋಪಗಳು ಶೇಷವಾಗಿ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ನಾನು ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಾರ್ಥಕವಾಗಿರುವೆನು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣ ನನ್ನೊಳಗೇ ಪರಿಶೀಲನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಎಷ್ಟೊಂದೆಲ್ಲ ಸಂಭಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಳುವೆನೋ, ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯ ಮತ್ತು ದಾಯಿತ್ವಗಳ ಸಾರ್ಥಕತೆಯೊಂದಿಗೆ ಬಾಳುತ್ತೇನೆ. ಐದನೆಯ ಸ್ಥಿತಿ ಏನೆಂದರೆ ಸಮೃದ್ಧಿ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇ ಪರಿಶ್ರಮ ಮಾಡುವ ಪರಿವಾರದಲ್ಲಿ. ಪರಿಶ್ರಮ ಮಾಡುವುದು, ಸೇವೆ ಮಾಡುವುದು ನಾನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಅರ್ಥ ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇಗ ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಅರ್ಥ ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ನನ್ನ ಪರಿವಾರಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೋ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ನಾನು ಉತ್ಸಾಹದ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವೆ

ಈ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ವಸ್ತುಗಳು ನನ್ನ ಕೈಗೆ ದೊರೆತವು. ಇದಕ್ಕೆ ನಾನು ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಹೆಸರು ಸ್ವಾಯತ್ತತಾ. ನಾನು ನನ್ನೊಳಗೆ ಸ್ವಾಯತ್ತನಾಗಿರುವೆ, ನನ್ನಂತೆಯೇ ನೀವು ಕೂಡಾ ಸ್ವಾಯತ್ತರಾಗಬಹುದು. ಯಾವಾಗ ನಾನು ಸ್ವಾಯತ್ತನಾದೇನೋ, ಆಗ ನನಗನ್ನಿಸಿದ್ದು ನನ್ನ ನಂತರವು ನಾನು ಈ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಅರ್ಪಿತಗೊಳ್ಳಬಹುದು, ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಬಹುದು, ನನಗಾದ ಅನುಭವದ ಕುರಿತು ಹೇಳಬಹುದು ಎಂದು, ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ನಾನು ಅರಿತಿರುವುದನ್ನು ಒಂದು ವಾಂಗ್ಯಯ ಬರಹದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೊಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ಸಿದ್ಧವಾದ ಬರಹವೇ - 'ಮಧ್ಯಸ್ಥ ದರ್ಶನ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವಾದ'. ಮಧ್ಯಸ್ಥ ದರ್ಶನವನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ದ್ರುವಿಕೃತಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು.

ಮೊದಲ ಭಾಗಕ್ಕೆ 'ಮಾನವ ವ್ಯವಹಾರ ದರ್ಶನ' ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಿದೆ. ಎರಡನೆಯ ಭಾಗದ ಹೆಸರು 'ಕರ್ಮ ದರ್ಶನ', ಮೂರನೆಯ ಭಾಗದ ಹೆಸರು 'ಅಭ್ಯಾಸ ದರ್ಶನ', ನಾಲ್ಕನೆಯ ಭಾಗದ ಹೆಸರು 'ಅನುಭವ ದರ್ಶನ' ಎಂದಿರುವುದು.

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ದರ್ಶನವನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಯಿತು. ಇವುಗಳ ಮೂಲ ತತ್ವ ಮಧ್ಯಸ್ಥ ದರ್ಶನ. ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಸಮ, ವಿಷಮ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಸ್ಥ ಶಕ್ತಿಗಳು ಅರ್ಥಾಧ ಗತಿಗಳು ಇವೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದರದ್ದು ಅದರದೆಯಾದ ಪರಿಣಾಮವಿದೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಸ್ಥ ಬಲ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿ ವೈಭವಿತವಾಗುವುದೇ ಮಾನವ ಪರಂಪರೆಗೆ ಅದ್ಭುತ ಧ್ಯೇಯವಾಗಿದೆ ಇದರಿಂದ ನಾನು ಕೂಡಾ ಚಮತ್ಕೃತನಾಗಿರುವೆ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ವಿಜ್ಞಾನಿ, ಜ್ಞಾನಿ, ಅಜ್ಞಾನಿ ಯಾರಿಗಲ್ಲ ಇದರ ಗಂಧ ಬಡಿದಿದೆಯೋ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಸಹ ಚಮತ್ಕೃತರಾಗಿರುವರು. ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಅನುಸಾರ ಸಮ ಮತ್ತು ವಿಷಮ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರು ನಂಬಬಹುದಾದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವರು, ಆದರೆ ಮಧ್ಯಸ್ಥ ಬಲ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಸ್ಥ ಶಕ್ತಿ ಇವುಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಜನೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಇನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಇದು ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ನ್ಯೂನ್ಯತೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಕುರಿತು ಮನರವಿಚಾರ ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯತೆ ಬಂದಿರುವುದು, ಹಾಗಾಗಿ ಮಧ್ಯಸ್ಥ ಬಲ, ಮಧ್ಯಸ್ಥ ಶಕ್ತಿ, ಮಧ್ಯಸ್ಥ ಸತ್ಯ, ಮಧ್ಯಸ್ಥ ಜೀವನ - ಈ ನಾಲ್ಕು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಈ ನಾಲ್ಕು ತಥ್ಯ(ವಾಸ್ತವಿಕತೆ)ಗಳನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಅರಿವಿಗೆ ಬರಿಸುವ ಕಾರ್ಯಮಾಡಿರುವೆ, ಈ ಕಾರ್ಯದ ಹೆಸರ 'ಮಧ್ಯಸ್ಥ ದರ್ಶನ'.

ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವಾದವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟ ಮಾಡಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಮಧ್ಯಸ್ಥ ದರ್ಶನವನ್ನು ಮೂರು ಸ್ವರೂಪಗಳಲ್ಲಿ, ಮೂರು ಶೀರ್ಷಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದೆ. ಮೊದಲನೆಯದು - "ಸಮಾಧಾನಾತ್ಮಕ ಭೌತಿಕವಾದ". ಇದರ ಧ್ರುವ ಬಿಂದುವೇನೆಂದರೆ:- ಸಂಪೂರ್ಣ ಭೌತಿಕ ಮತ್ತು ರಾಸಾಯನಿಕ ಜಗತ್ತು ತನ್ನೊಳು ತಾನೇ ತ್ವಂ ಸಹಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿತವಾಗಿದೆ. ಇದು ಸಮಗ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದೆ ಇದೆ. ಚೈತನ್ಯ ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿದೆ. ಜಡ ಪ್ರಕೃತಿ, ಜಡ ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಹ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ. ಇದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟ ಪಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಸದ್ಯ ಮಾನವನ ಬಳಿ ಇರುವ ವಾದಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸಂಘರ್ಷಾತ್ಮಕ ಅರ್ಥಾಧ ದ್ವಂದ್ವಾತ್ಮಕ ಭೌತಿಕವಾದವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿ - ಗತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಜಗಳವಿಲ್ಲ, ವಿದ್ಯೋಪವಿಲ್ಲ, ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವದಿಲ್ಲ, ಬಾಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇಲ್ಲ, ಒಂದು ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿದೆ, ಒಂದು ಉತ್ಸವವಿದೆ, ಸಮೃದ್ಧಿ ಇದೆ, ನಿರಂತರ ವಿಕಾಸವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ವಾಂಗ್ಯಯ ಇದು ವಾಂಗ್ಯಯವಾಗಿಯೇ ಇರುವುದು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಅನುಸಾರ ಮನುಷ್ಯ, ಮನುಷ್ಯನಿಂದಲೇ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವನು. ವಾಂಗ್ಯಯದಲ್ಲಿಯಾದರು ಕೂಡಾ ಇದರದೇ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿರುವ ಮೂಲ ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ ವಿಜ್ಞಾನ ಸಮೃದ್ಧ ವಿವೇಕ; ವಿವೇಕ ಸಮೃದ್ಧ ವಿಜ್ಞಾನ ವಿಧಿಯಿಂದ ತರ್ಕ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ವಿವೇಕದ ತಾತ್ವಯ ಪ್ರಯೋಜನೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಾಗಿದೆ. ಪ್ರಯೋಜನೆ ಇದು ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದದ್ದೆಯಾದರೆ, ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು, ಅಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದರ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮಾಡಲು ನಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು. ಪ್ರಯೋಜನೆಯು ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲವಾದರೆ, ನಾವು ಅದರ ಕುರಿತು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವುವೆವು.

26

ಇದರಿಂದ ಏನು ದೊರೆಯುವುದೆಂದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದೇ ಆಗಿದೆ. ವಿಜ್ಞಾನ ಇಂದು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲಿ ತಂದು ಸಿಲುಕಿಸಿದೆ ಎನ್ನುವುದರ ಕುರಿತು ನೀವೇ ಸ್ವಯಂ ಮೂಲಾಂಕನ ಮಾಡಬಹುದಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಸಮಾಧಾನಾತ್ಮಕ ಭೌತಿಕವಾದದ ಅನುಸಾರ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಪದಾರ್ಥವೆಲ್ಲವು ಭೌತಿಕ ಮತ್ತು ರಾಸಾಯನಿಕ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವುದು, ಇದು ಮಾನವನಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಕವಾಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ಸಮಗ್ರ ಇಕಾಯಿಗಳು ಒಂದು ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿವೆ, ವೈಭವಕ್ಕಾಗಿ ಸಹಾಯಕವಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ವಿಕಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ಇನ್ನೊಂದರೊಂದಿಗೆ ಅಂತರ ಸಂಭಂಧದಿಂದ ಜೊತೆಗೂಡಿವೆ. ಈ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಾನವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವಾದದ ಎರಡನೆಯ ಪ್ರಭಂಧಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಹೆಸರು:- “ವ್ಯವಹಾರಾತ್ಮಕ ಜನವಾದ”. ಮಾನವ ಇವನಿರುವುದೇ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ. ವ್ಯವಹಾರ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೇ ಸಂತುಷ್ಟವಾಗುವ ಸ್ಥಳವಿದು. ವ್ಯವಹಾರ ಮಾನವ, ಮಾನವನೊಂದಿಗೆ ಮಾಡುವನು. ಮಾನವನ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾನವಿಯಂತೆ ಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಇದನ್ನೇ ಸ್ಪಷ್ಟಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿದೆ.

ಇದಾದ ನಂತರ ಮೂರನೆಯ ಪ್ರಭಂದ “ಅನುಭವಾತ್ಮಕ ಆಧ್ಯಾತ್ಮವಾದ” ಬರೆದೆ. ಯಾವುದನ್ನು ಆಧ್ಯಾತ್ಮವೆಂದು ಸಂಸಾರ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಂಬಿತೋ, ಅದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾವೆಲ್ಲ ಅಸಮರ್ಥರಾಗಿದ್ದೆವು. ಆಧ್ಯಾತ್ಮವನ್ನು ನಾವು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕೆಲ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ನಿಮ್ಮ ನನ್ನ ನಡೆವೆ ಇರುವ ರಿಕ್ತತೆ, ನಿಮ್ಮ ನನ್ನ ನಡೆವೆ ಕಂಡುಬರುವುದು, ಇದನ್ನೇ ವಿಸ್ತಾರ ಮತ್ತು ಶೂನ್ಯ ಯಾವುದೇ ಹೆಸರಿನಿಂದಾರು ಕರೆಯಬಹುದು. ನಿಮ್ಮ ಮತ್ತು ನನ್ನ ನಡೆವೆ ಇರುವ ಈ ರಿಕ್ತತೆ, ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಇದು ಈ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಭೂಮಿಯ ನಡೆವೆಯ ಇರುವುದು. ಒಂದು ಸೌರವ್ಯೂಹ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಸೌರವ್ಯೂಹ ಇವುಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಈ ರಿಕ್ತತೆ ಇರುವುದು. ಒಂದು ಆಕಾಶಗಂಗ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಆಕಾಶಗಂಗಿಯ ನಡುವೆಯೂ ಇದೆ ರೀತಿಯಾಗಿದೆ. ಅಂದರೆ ಈ ವಿಸ್ತಾರ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಾಗಿದೆ. ಈ ವಸ್ತು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದಂತೂ ಜ್ಞಾತವಾಗುವುದು. ವ್ಯಾಪಕ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ತ ಒಂದೊಂದು ವಸ್ತುವು (ಇಕಾಯಿಗಳು) ಮುಳುಗಿರುವವು (ಡುಬಿ), ನೆನೆದಿರುವವು (ಭೀಘ್ರ), ಸುತ್ತುವರೆದಿರುವವು (ಫೀರಾ). ಮೊಟ್ಟಮೊದಲಿಗೆ ಇದರ ಅನುಭವವೇ ಮನುಷ್ಯನಿಗಾಗುವುದು. ತದನಂತರ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸ್ವಯಂದೊಂದಿಗೆ ಇರುವುದರ ಅನುಭವವಾಗುವುದು. ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ನಡುವೆ ಈ ವ್ಯಾಪಕವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವ ನನಗೆ ಆಗುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಸರ್ವ-ಪ್ರಥಮವಾಗಿ ಅನುಭವ ಅಂತೇನಾದರೂ ಆದದ್ದೆ ಆದರೆ ಅದು ವ್ಯಾಪಕದಲ್ಲೇ ಆಗಿರುವುದು. ಇದನ್ನೇ ಸ್ಪಷ್ಟ ಪಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಇದರ ಅಗತ್ಯತೆಯ ಕುರಿತು ಪ್ರಕಾಶ ಬೀರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಒಂದು ಭಾಗದ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೆ ಇರುವ ಮಾನವ ಜಾತಿ, ತನ್ನನ್ನೇ ಹೇಗೆ ಅರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯ? ಹಾಗಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಂತ್ಯಂತ ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ. ವ್ಯಾಪಕ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ಒಂದೊಂದು ವಸ್ತುವು ಇದೆ, ಇದುವೇ ಸ್ವಯಂ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹಜ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ನಾವು ಮರೆತಿದ್ದೆಯಾದರೆ, ನಮಗೆ ಸಂಕಟ, ದುಃಖ ಇವುಗಳು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರಿನ್ನೇನು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಾವು ಮಾಡಿರುವ ದೋಷ, ವಿದ್ಯೋಹ ಶೋಷಣೆ, ಯುದ್ಧ, ಇವೆಲ್ಲವುಗಳು ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ವಿರೋಧವೇ ಆಗಿವೆ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ ನಂತರ ನಾನು ಸರಿಯಾದುದನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಇಚ್ಛೆ ಮಾಡಿದೆ, ಆನೆ ಮಾಡಿದೆ ನಮ್ಮ ಆನೆ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ನಾವು ಹೇಗೆ ಮಾಡಿದ್ದೇವೋ ಹಾಗೆಯೇ ಘಟನೆಗಳು ನನ್ನೆದುರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೇಗೆಂದರೆ ಪರಿವಾರವೊಂದು, ಸಮುದಾಯವೊಂದು ಇನ್ನೊಂದು ಪರಿವಾರವನ್ನು, ಇನ್ನೊಂದು ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಸಾಯಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಶತ್ರುವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದೆವು ಎಂದು ನಂತರ ಖುಷಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದಂತೆ. ಸರ್ಕಾರವು, ದೇಶವು ಕೂಡಾ ಹೀಗೆಯೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿವೆ ಈಗ ಏನು ಮಾಡುವುದು. ಧರ್ಮಪೀಠವು ಹೀಗೆಯೇ ಮಾಡುವುದು, ಹಾಗಾಗಿ ಮಾನವ ಈಗ ಯಾರಲ್ಲಿ ಶರಣು ಹೋಗಬೇಕು?

ಇದೆ ರೀತಿ ಧರ್ಮ ಗದ್ದುಗ, ರಾಜ ಗದ್ದುಗ, ಶಿಕ್ಷಣ ಗದ್ದುಗ, ವ್ಯಾಪಾರ ಗದ್ದುಗ ಈ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗೂ ಭ್ರಮೆ ಮತ್ತು ಭ್ರಮೆಯೇ ಸಿಗುವುದು, ಇವುಗಳಿಂದ ಯಾವ ದಿಷ್ಟೆಯು ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಇವುಗಳಿಂದ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನೆಯು ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ನಾವು ಹೋಗುವುದು ಎಲ್ಲಿಗೆ? ಮಾಡುವುದೇನು? ಎನ್ನುವ ಸಂಕಟಗಳೇ ಇದ್ದವು. ಎಲ್ಲ ಸಂಕಟಗಳು ಜಾಗೃತಿಯ ಮೊದಲು ನನ್ನೊಳಗೂ ಇದ್ದವು. ಜಾಗೃತಿಯ ನಂತರ, ನಾನು ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯ ರೀತಿಯಿಂದ ನನ್ನೊಳಗೆ ಒಂದು ಸತ್ಯ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಸಿದ್ಧನಾದೆ, ಅದೇನೆಂದರೆ ಜಾಗೃತಿಯ ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಸ್ತುವನ್ನು ಎಲ್ಲ ಮಾನವರ ಬಳಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕೆನ್ನುವುದು.

ತದನಂತರ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ಅಂದರೆ ಬಾಳುವ ಕಲೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ. ಸದ್ಯ ಇರುವ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರವಲ್ಲ ಕೆಲವ ಲಾಭೋನ್ಯಾದಿಯಾಗಿದೆ. ಅವತ್ಸನಶೀಲ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರದ ವಿಧಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ. ಇದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅನುರೂಪವಾಗಿದೆ .

“ವ್ಯವಹಾರವಾದಿ ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರ” - ನಾನು ಬರೆದಿರುವ ಎರಡನೆಯ ಶಾಸ್ತ್ರ, ಮಾನವ ನ್ಯಾಯಪೂರ್ವಕ ವ್ಯವಹಾರದಿಂದಲೇ ಸಂತುಷ್ಟಿ ಪಡೆಯುವನು, ಮಾನವರೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡುವನು, ವ್ಯವಹಾರ ನ್ಯಾಯಪೂರ್ವಕವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಂತುಷ್ಟಿ ದೊರೆಯುವುದು. ಈ ಪ್ರಭಂಧದ ಮೂಲ ಧ್ರುವಬಿಂದು ಹೀಗಿದೆ - ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆಯ ಫಲಸ್ವರೂಪ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆಚಾರ ಸಂಹಿತೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಾವು ಮಾನವೀಯ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಎಲ್ಲ ದೇಶದ ದೇಶವಾಸಿಗಳು ಸಂವಿಧಾನದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಈ ಮಾನವೀಯ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದು. ಇದರಿಂದ ಅಖಂಡ ಸಮಾಜ ಸಾರ್ವಭೌಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಉದಯವಾಗುವುದು .

ಇದರಿಂದ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಮುದಾಯದಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಸಮುದಾಯದ ಮೇಲೆ ಯುದ್ಧ ಸಾರುವ ಆತಂಕ ನಿವಾರಣೆಯಾಗುವ ಸಂಭವವಿದೆ. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಯುದ್ಧಗಳು ನಡೆಯಲಿ ಎಂಬ ಪ್ರಯಾಸ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದೋ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಮಾನವ ಭೂಮಿಗೆ ತೊಂದರೆಗಿಡು ಮಾಡದೆ ಬಾಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಗೆ ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ತೊಂದರೆ ಮಾಡುವದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅಧಿಕ ಬುದ್ಧಿಯ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಬೇಕಾಗುವುದು. ಇದರಿಂದ ವಿಜ್ಞಾನದ ಬುದ್ಧಿಯ ಮೂಲಾಂಕನ ಕೂಡಾ ಆಗುವುದು. ಯುದ್ಧದ ಸಂರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿಯೇ ಬಹಳಷ್ಟು ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವರು ಮತ್ತು ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಹಣವನ್ನು ಸಹ ಪಡೆಯುವರು ಹಾಗು ಹಾಗೆ ಹಣ ಪಡೆದು ಧನ್ಯರಾದೆವೆಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುವರು. ಇದರಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದೇಯಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದ ನಾವುಗಳು ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯಲೇ ಬೇಕಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಅರಿವುಳ್ಳವರಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ ಇದರ ಹೊರತಾಗಿ ಬೇರೆ ದಾರಿಗಳಿಲ್ಲ .

ಬರೆದಿರುವ ಮೂರನೆಯ ಶಾಸ್ತ್ರ - “ಮಾನವ ಸಂಚೇತನಾವಾದಿ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ”, ಇದರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಹೊರಟಿರುವ ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ, ಜೀವನ ಸಂಚೇತನದ ಆಧಾರವಾಗಿದೆ, ಇದು ಏಕಸಿತ ಚೇತನವಾಗಿದೆ. ಶರೀರ - ಇದು ಸಂಚೇತನದ ಅರ್ಥಾತ್ ಪೂರ್ಣತೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಚೇತನವನ್ನು ಮಾನವ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನೇ ತಿಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲಾಗಿದೆ. ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಕೂಡಾ ಇದನ್ನು ತಪಶೀಲಿಸಿ. ಈ ಸಂಗತಿ ನಿಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದದ್ದೆಯಾದರೆ, ನಾನು ಬರೆದದ್ದು ಸಾರ್ಥಕವಾದಂತೆಯೇ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ದರ್ಶನ, ವಾದ, ಶಾಸ್ತ್ರ - ಮೂರು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿರುವೆ. ಶಾಸ್ತ್ರದ ಮೂಲ ಆಶಯವೇನೆಂದರೆ - ಮಾನವನಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವದಕ್ಕಾಗಿರುವ ವಿಧಿಗಳೇನು? ವಿಧಾನಗಳೇನು? ನೀತಿಗಳೇನು ? ಪ್ರಣಾಳಗಳೇನು? - ಇವೆ ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದರ ನಂತರ , ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕ್ರಿಯಾನ್ವಿತಗೊಳಿಸಲು ಯೋಜನೆಗಳು ಮೂಡಿದವು. ಯೋಜನೆಗಳು ಮೂರು ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದವು .

ಮೊದಲ ಯೋಜನೆ - “ಜೀವನ ವಿದ್ಯಾ ಯೋಜನೆ” . ಆದಿ ಕಾಲದಿಂದ ಮಾನವ ಸ್ವಯಂ ನ ಪ್ರತಿ ಅಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದ . ಆದರ್ಶ ಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಆತ್ಮ - ಪರಮಾತ್ಮ ಎಂಬ ವಸ್ತುಗಳ ಕುರಿತು ಉಪದೇಶಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲಾಯಿತು, ಆದರೆ ಅರಿವಿಗೆ ತರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ .

30

ಸ್ವಯಂನ ಪ್ರತಿ ಅನಭಿಜ್ಞಾತನಾಗಿರುವ ಕಾರಣವೆ ಮಾನವನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ತೊಂದರೆಗಿಡುಮಾಡಿದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಸ್ವಯಂನ ಕುರಿತು ಅರಿವು ಮೂಡಿದ್ದೆಯಾದರೆ, ಮುಂದಿನ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳು ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದ ಬರುವವು. ಇವೆಲ್ಲ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ದೂರ ಮಾಡುವದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಜೀವನ ವಿದ್ಯಾ ಯೋಜನೆ ಇದೆ. ಈ ಯೋಜನೆಯ ಕೇಂದ್ರ ಬಿಂದು - ಜೀವನ ವಾಗಿದೆ. ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ - ವಯಸ್ಕರಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಅಧಿಕಾರ ಸಮಾನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಮಾನವಾಗಿದೆ. ಮಾನವರ ಸಮಾನತೆಯ ಆಧಾರ ಜೀವನ ವೆ ವಾಗಿರುವುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಶರೀರಗಳು ಯಾವತ್ತು ಒಂದೇ ರೀತಿಯಾಗಿರುವದಿಲ್ಲ. ಜೀವನ ಸಮಾನವಾಗಿದೆ, ಜೀವನದ ಶಕ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ಬಲಗಳು ಸಮಾನವಾಗಿವೆ, ಜೀವನದ ಲಕ್ಷ್ಯ ಸಮಾನವಾಗಿದೆ. ಜೀವನ ಜಾಗೃತವಾಗಲು ಬಯಸುವುದು, ಜಾಗೃತಿಯೇ ಜೀವನದ ಲಕ್ಷ್ಯವಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಸುಖಿಯಾಗಲು ಬಯಸುವನು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ನ್ಯಾಯ ಬಯಸುವನು. ನೀವೆಲ್ಲ ಇದರ ಕುರಿತು ತನಿಖೆ ಮಾಡಬಹುದು. ನಿಮ್ಮ ಶರೀರದ ಯಾವುದೇ ಅಂಗ ಅವಯವಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯದ ಅಪೇಕ್ಷೆಗಳಿಲ್ಲ, ನ್ಯಾಯದ ಬಯಕೆ ಇಲ್ಲ. ಶರೀರದ ಯಾವುದೇ ಅಂಗ ಸಮಾಧಾನ ಬಯಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ ಶರೀರದ ಯಾವುದೇ ಅಂಗ - ಅವಯವ ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಮಾನವ ನ್ಯಾಯ, ಸಮಾಧಾನ, ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನೇ ಬಯಸುವನು. ಹಾಗಾಗಿ ನ್ಯಾಯ, ಸಮಾಧಾನ, ಸಮೃದ್ಧಿ, ಸತ್ಯ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳು ಜೀವನದ ಬಯಕೆಗಳು ಎಂಬ ನಿಷ್ಕರ್ಷೆ ಮೂಡುವುದು ಏಕೆಂದರೆ ಮಾನವ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಶರೀರ -ಗಳ ಸಂಯುಕ್ತ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವನು. ಹಾಗಾಗಿ ಜೀವನದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ, ಜೀವನದ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ, ಜೀವನ ತೃಪ್ತವಾಗುವದಕ್ಕಾಗಿ ನ್ಯಾಯ, ಧರ್ಮಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕದಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇಲ್ಲಿಂದ ಮೂಡಿಬರುವುದು. ಇದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಜೀವನ ವಿದ್ಯಾ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ಕಾರ್ಯಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಣಾಮಗೊಳಿಸಿದೆ. ವಿಜ್ಞಾನ ಕ್ಷೇತ್ರದ ದಿಗ್ಗಜರು ಹಾಗು ವಿಜ್ಞಾನ - ವಯದ ಜ್ಞಾನಿ - ಆಜ್ಞಾನಿಗಳು ಸಹ ಇದನ್ನು ಕೇಳಿರುವರು, ಕೆಲವರು ಅರಿತಿರುವರು ಮತ್ತು ಬೇರೆಯರ ಅರಿವಿಗೆ - ತರುವಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾಗಿರುವರು ಹಾಗು ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಫಲರು ಸಹ ಆಗಿರುವರು. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಅರಿತಿ - ರುವುದು ಸಾರ್ಥಕವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಯಿತೆಂದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸ ಮೂಡಿತು, ಇದನ್ನು ಎಲ್ಲರು ಅರಿಯಬಹುದು ಮತ್ತು ಅರಿತು, ಬೇರೆಯವರ ಅರಿವಿಗೆ ತರಬಹುದು.

ಎರಡನೆಯ ಯೋಜನೆ - ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಾನವಿಕರಣ ಕುರಿತಾಗಿದೆ. ಅರಿವುಳ್ಳವರಾಗುವುದು ಎಲ್ಲರ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳ ಕುರಿತ ವಿವರಗಳನ್ನು ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸಮಾವೇಶಗೊಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪಠ್ಯಕ್ರಮ ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸಿದೆ, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸುವ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಸಹ ಮಾಡಿದೆ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಬಿಜನೊರ್ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಗೋವಿಂದಪುರದಲ್ಲಿರುವ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಕುರಿತು ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಕೈಕೊಳ್ಳಲಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಒಂದು ಸುಂದರ ಅನುಭವಾಯಿತು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೇಲೆ ಹೊರಗಿನ ವಾತರಣ ಪ್ರಭಾವ ಬರುವದೆಂದು ಮೊದಲೇ ಶಿಕ್ಷಣವಂತರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಗೋವಿಂದಪುರ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಅನುಭವವಾಗಿದ್ದನೆಂದರೆ ಮಕ್ಕಳೇ ಹೊರಗಿನ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸುವರು ಎಂದು. ಈ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ವಿಶಾಲ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೋಡುವ ಆಸೆಯಿದೆ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಮೂರನೆಯ ಯೋಜನೆ - ಪರಿವಾರ ಮೂಲಕ ಸ್ವರಾಜ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಶಕ್ತಿ ಕೇಂದ್ರಿತ ಶಾಸನದ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಾನ ಕೇಂದ್ರಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದಾಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದರ್ಶನ, ಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಯೋಜನೆಗಳು ನಿಸ್ಸಂದಿತವಾಗುವವು .

ಜಯವಾಗಲಿ, ಮಂಗಳವಾಗಲಿ, ಕಲ್ಯಾಣವಾಗಲಿ .

ಜೀವನ ವಿದ್ಯಾ

ನಾನು ಜೀವನ ಕುರಿತು ಅರಿತಿರುವೆ. ಅದರ ಕುರಿತು ನಿಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆ ತರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಈಗ ಶುರುವಾಗುವುದು. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಹೆಸರು "ಜೀವನ ವಿದ್ಯಾ" ಎಂದಿದೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಮಾನತೆಯನ್ನುವುದು ನಿತ್ಯ ವಿದ್ಯಮಾನವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಮೊದಲಿಗೆಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಲು ಬಯಸುವೆ. ಜೀವನ ಇದು ಏನು ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ನಂಬಲು ಬಯಸುವನು ಹಾಗು ಅದರ ಫಲ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸಲು ಬಯಸುವನು ಎಂಬುದೇ ಇದರ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದೆ. ಜೀವನ ಇದು ಭೌತಿಕವು ಅಲ್ಲ, ಅಭೌತಿಕವು ಅಲ್ಲ. ಜೀವನ ಇದು ಪರಮಾಣುವಾಗಿದೆ, ಗರನಪೂರ್ಣ ಪರಮಾಣು ಚೈತನ್ಯ ಇಕಾಯಿಯಾಗಿದೆ. ಗರನಪೂರ್ಣ ಹಾಗೆಂದರೇನು? ಗರನಪೂರ್ಣ ಪರಮಾಣುವಿನಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತಾರನೆಯು ಆಗುವದಿಲ್ಲ ಹಾಗು ಪ್ರಸ್ತಾಪನೆಯು ಆಗುವದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಭೌತಿಕ ರಾಸಾಯನಿಕ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ಪರಮಾಣುವಿನಲ್ಲಿ ಸಮಾಪಿತ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪನೆ ಹಾಗು ವಿಸ್ತಾರನೆ ಆಗುವುದು ಕಂಡು ಬರುವುದು ಮತ್ತು ಇದನ್ನೇ ನಾವು 'ಪರಿಣಾಮ' ಎಂದು ಕರೆಯುವೆವು. ಪರಮಾಣುವಿನಲ್ಲಿರುವ ನಿಹಿತ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗುವುದು. ಇದುವೇ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಿದೆ ಹಾಗು ಇದರ ಹೊರತಾಗಿ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾವ ಪರಿವರ್ತನೆಯು ಇರುವದಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯ ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಪರಿವರ್ತನೆ ಅಂತ ಮಾಡಿದ್ದೆಯಾದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಪರಿಣಾಮಶೀಲ ಪರಮಾಣುಗಳ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಈ ಪರಮಾಣುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ಪ್ರಜಾತಿಗಳಿವೆ ಒಂದು ದಾಹದ(ಭೂ) ಪರಮಾಣು, ಇನ್ನೊಂದು ಅಜೀರ್ಣ ಪರಮಾಣು. ಯಾವ ಪರಮಾಣುವಿನಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತವಾಗುವದಕ್ಕಾಗಿ ಕೆಲ ಅಂಶಗಳ ದಾಹ (ಅವಶ್ಯಕತೆ) ವಿರುದ್ಧದೋ, ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪರಿಣಾಮ ತನ್ನಲ್ಲಿಯ ಯಥಾ ಸ್ಥಿತಿ ಸಂಪೂರ್ಣತೆಯೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರುವುದೋ, ಅದನ್ನು ದಾಹದ ಪರಮಾಣು ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಯಾವ ಪರಮಾಣುವಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಅಂಶಗಳು ಬಹಿರ್ಗತವಾಗಲು ಬಯಸುವವೋ, ಅದನ್ನು ಅಜೀರ್ಣ ಪರಮಾಣು ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಪ್ರಜಾತಿಯ ಪರಮಾಣುಗಳು ತೃಪ್ತವಾಗುವದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿರುವವು.

ಗರನಪೂರ್ಣ ಪರಮಾಣು - ಇದೊಂದು ತೃಪ್ತ ಪರಮಾಣುವಾಗಿದೆ. ಈ ಗರನಪೂರ್ಣ ಪರಮಾಣುವ ಚೈತನ್ಯ ಇಕಾಯಿಯಾಗಿದೆ. ಚೈತನ್ಯ ಇಕಾಯಿ ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಲು ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ - ಸಂಜ್ಞಾನಶೀಲತೆ- ಸಂವೇದನಶೀಲತೆಯ ಮೂಲಕವೇ ಮಾನವ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಿದೆ. ಜೀವನದ ಅಭಾವದಲ್ಲಿ ಒಂದುವೇಳೆ ಕೇವಲ ಶರೀರ ರಚನೆಯು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸು -ವಂತಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದು ಸಂವೇದನಶೀಲತೆಯನ್ನೇ ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಂಜ್ಞಾನಶೀಲತೆ ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವುದು ಬಹಳ ದೂರದ ಮಾತೆ ಆಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾನವ ಸಂವೇದನಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಸಂಜ್ಞಾನಶೀಲತೆ - ಇವುಗಳನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವನು ಮತ್ತು ಸಮಗ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲುದಾರಿಕೆಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವನು. ಆಗಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಇಷ್ಟೇ ಇದೆ, ಇದೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಕಾರ್ಯವಾಗಬೇಕಿದೆ. ಜೀವ ಅವಸ್ಥಾದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ಸಂವೇದನಶೀಲತೆಯನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಮಾನವ ಎಷ್ಟೊಂದೆಲ್ಲ ತಲೆ ಚಿಟ್ಟಿಕೊಂಡರು ಸಂಜ್ಞಾನಶೀಲತೆಯನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸದೆ ತೃಪ್ತನಾಗುವದಿಲ್ಲ, ಸುಖಿಯಾಗುವದಿಲ್ಲ. ಮಾನವ ಸುಖಿಯಾಗಲು ಬಯಸುವನು. ಸುಖಿಯಾಗುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸುಖಧಾ-ಸಂಗ್ರಹಗಳಿಂದ ಸುಖಿಯಾಗಬಹುದೆಂದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸುವೆವು, ಜಪ-ತಪ, ಭಕ್ತಿ - ವಿರಕ್ತಿಯಿಂದ ಸುಖಿಯಾಗಬಹುದೆಂದು ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸುವೆವು. ಸುಖಿಯಾಗಲು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಂದಿಲ್ಲ ಒಂದು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವನು, ಆದರೆ ಈ ಪ್ರಯಾಸಗಳಿಂದ ಯಾರಿಗಾದರು ತೃಪ್ತಿಯಾಗಿರುವ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಸುಖಿಯಾಗಿರುವ ಕುರಿತು ಯಾವುದೇ ಪ್ರಮಾಣಗಳು ದೊರೆತಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಸುಖಿಯಾಗುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ, ನಾನು ಅರಿವಿನ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸುಖಿಯಾದಂತೆ ; ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಸಹ ಅರಿವಿನಿಂದ ಸುಖಿಯಾಗಬಹುದೆಂದು ನಾನು ಯೋಚಿಸುವೆ .

ಮಾನವ ಮಾಡುವ ತಪ್ಪುಗಳು ಅನೇಕ,ಆದರೆ ಸರಿಯಾದುದು ಎಲ್ಲ ಮಾನವರಿಗೂ ಒಂದೆಯಾಗಿರುವುದು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವನಲ್ಲಿ ಸಮಾನತೆಯ ವಸ್ತುವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇತ್ತು ಮತ್ತು ಸರಿಯಾದುದರ ಧಾರಕ - ವಾತಕವಾಗಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಈ ವಸ್ತು ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿತು,ಆದುವೇ ಸಮಾಧಾನ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಜೀವಿಸುವ ಜೀವನ ಆಗಿರುವುದು.

ಯಾವಾಗ ಜೀವನ ಸಮಾಧಾನದೊಂದಿಗೆ ಜೀವಿಸುವನೋ ಆಗ ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಾನವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಗೊಳಿಸುವುದು. ಸಮಾಧಾನದ ಜೊತೆಗೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸುಖಿಯಾಗುವನು. ಸಮಸ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ದುಃಖಿಯಾಗಿರುವನು. ಮಾನವ ಶರೀರವನ್ನು ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಿರುವ 'ಜೀವನ'ವೆ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿರುವ ವಸ್ತುವಾಗಿರುವುದು.ಎತ್ತುಗಳಿಗೆ,ಹಸುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಇತರೆ ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ನಾವುಗಳು ಏನಿಲ್ಲ ಕಲಿಸಿರುವವೋ,ಅದೆಲ್ಲ ಸಂವೇದನೆಶೀಲತೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವುದು.ಇಂತಹದ್ದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಹೇಗೆ ತಿಳಿಸುವನು? ಹೊಡೆದಾಟ - ಬಡಿದಾಟದಿಂದ ಒಬ್ಬರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಏನನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ .ಆಜೀವಿಕಾದ ಭಯದಿಂದ ಮನುಷ್ಯ ಎಷ್ಟು ಸಮಯದವರೆಗೆ ನಿಯಂತ್ರಿತನಾಗಿರುವನು, ನಿಯಂತ್ರಣದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ನಂತರ ಭಯದ ಕವಚವನ್ನು ತೆಗೆದಿಟ್ಟಬಿಡುವನು.ಇದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ದಾಸ - ದಾಸಿ ಪದ್ಧತಿಯ ಅಂತ್ಯದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವುದು.ಸಂವೇದನೆಶೀಲತೆಯಲ್ಲಿ ಭಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳು ಇದ್ದೆ ಇರುವವು. ಭಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಎಲ್ಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳು, ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರದ್ಯೋಗಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ,ವ್ಯಾಪಾರ ಸಂಸ್ಥೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇವೆರಡರ ಕುರಿತು ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವರು. ಆದರೆ ಭಯ - ಇದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಲೋಭನೆಯು ಸಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ ಮಾನವನಿಗೆ ಭಯವು ಸ್ಥಿರವಾಗಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಪ್ರಲೋಭನೆಯು ಸಹ ಸ್ಥಿರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಮಾನವನ ಬಳಿ ಇರಬೇಕಾದುದು ಏನು? ; ಮೂಲ್ಯ ಮತ್ತು ಮೂಲ್ಯಾಂಕನಗಳು. ಮೂಲ್ಯಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ವಿಧಿ ಬೇಕಾಗಿದೆ . ಮೂಲ್ಯಾಂಕನ ಮಾಡುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಈ ಎರಡು ವಸ್ತುಗಳು ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇದ್ದಾಗ, ನಿರಂತರ ಸಮಾಧಾನದ ಪರಂಪರೆ ನಡೆದು ಬರುವುದು. ಮೂಲ್ಯ ಮತ್ತು ಮೂಲ್ಯಾಂಕನಗಳು ಸಹ ಅರಿವಿನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಾಗಿವೆ. ಇವುಗಳು ಶರೀರದ ಶಾರೀರಿಕ, ಯಾಂತ್ರಿಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲ. ಸದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದೇನೆಂದರೆ ಎಲ್ಲವು ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿದೆ, ಭಾವುಕತೆ ಎನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲವೆಂದು. ಹಾಗಾಗಿ ನಾವು ಯಾಂತ್ರಿಕತೆಯ ಭಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡುವುದೇ ಆಗಿದೆ. ಯಾಂತ್ರಿಕ ವಿಧಿಯಿಂದ ಯೋಚಿಸುತ್ತ, ಅದರಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬಂದ ಮಾನವ ಸದ್ಯ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಉಳಿಸುವನೋ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿರುವನು.ಭೂಮಿಯ ಉಳಿಯುವುದರ ಕುರಿತೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಮೂಡಿವೆ.

ನೀವು ಎಷ್ಟೊಂದೆಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡರು, ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆಯ ನಿರಾಕರಣ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸಮಸ್ಯೆಯ ನಿರಾಕರಣ ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು. ಸಮಾಧಾನದಿಂದಲೇ ನಮಗೆ ಪರಿಹಾರ ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಸಮಾಧಾನ ದೊರೆಯಲು ಚೇತನಾ ವಿಕಾಸವಾಗಬೇಕು, ಮಾನವ ಚೇತನಾ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮೂಲ್ಯ ಮತ್ತು ಮೂಲ್ಯಾಂಕನ ವಿಧಿಯಿಂದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸಮೀಕರಣ ಮಾಡುವ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ನಾವು ವಿಕಸಿತಗೊಳಿಸಬೇಕಿದೆ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಸಂಭಂಧ,ಜೀವನ ತೃಪ್ತಿ,ಜೀವನ ಲಕ್ಷ್ಯ ಇವುಗಳನ್ನು ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿಟ್ಟು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸಮೀಕರಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಾವು ಸಫಲರಾಗುವೆವು. ಜೀವನ -ಇದನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟು ಕೇವಲ ಶರೀರದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಷ್ಟೊಂದೆಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಹೊರಟಿದ್ದೆಯಾದರೆ,ಅದು ಕೇವಲ ಅವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುವುದು .ಶರೀರಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯದನಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲದರಿಂದ ಯಾವಾಗಲು ಒಳ್ಳೆಯದಗುವುದೆಂದೇನು ಇಲ್ಲ. ಶರೀರದ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಸತತವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಶರೀರದ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಬದಲಾಯಿಸಲೇ ಬೇಕಾಗುವುದು. ಜೀವನ ಸತತವಾಗಿರುವುದು. ಹಾಗಾಗಿ ಜೀವನದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಣಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸದ್ಬುದ್ಧಿಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ. ಜೀವನ -ಇದು ಎಲ್ಲ ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಸಮಾನವಾಗಿದೆ, ಜೀವನದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಸಮಾನವಾಗಿದೆ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಲ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಗಳು ಅಕ್ಷಯವಾಗಿವೆ. ಇದು ಯಾವತ್ತು ಕೊನೆಯಾಗುವುದಲ್ಲ ಮತ್ತು ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದು ಇಲ್ಲ. ಜೀವನ ಪರಮಾಣುವಿನ ಪರಿಣಾಮದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

36