ಹಾಗಾಗಿ ಜೀವನದ ಬಲ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿ ಅಕ್ಷಯವಾಗಿದೆ. ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬಲ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಗತಿಯಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿ. ಇದಕ್ಕಿರುವ ಸಾಕ್ಷಿ ಏನೆಂದರೆ ಮಾನವ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಸತತವಾಗಿರುವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಿಸಿರುವನು. ಇರುವುದೇ ವರ್ತಮಾನವಾಗಿದೆ. ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುವಿನ ಅಧ್ಯಯನವಾಗುವುದು. ಅದೇ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ "ಜೀವನ" ಸಮಾನವಾಗಿದೆ, ಜೀವನ ಸಹಜ ಬಲ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಗಳು ಸಹ ಸಮಾನವಾಗಿವೆ. ನಾಲ್ಕನೆಯದಾಗಿ ಜೀವನದ ಲಕ್ಷ ಎಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯರು ಸುಖಿಯಾಗಲು ಬಯಸುವರು. ಎಲ್ಲರ ಲಕ್ಷ ಸುಖಿಯಾಗುವುದೆಯಾಗಿದೆ. ಈ ನಾಲ್ಕು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ.

ಜೀವನ ಇದೊಂದು ಗರನಮೋರ್ಣ ಪರಮಾಣು, ಚೈತನ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿಯಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದವರು ಯಾರು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯು ಸಹ ಈಗ ಮೂಡುವುದು. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಮತ್ತು ನಾಶಮಾಡುವ ಇರುವನು ಎಂಬುವ ಸಂಕಟ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಇದ್ದೆ ಇತ್ತು. ಮಾನವನು ಸಹ ಅದೇ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವನು. ನಾವು ಕೂಡಾ ಹುಟ್ಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ಮತ್ತು ನಾಶಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೆಂಬುದೇ ವಿಜ್ಞಾನದ ಮೂಲ ಆಧಾರವಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಹುಟ್ಟಿಸುವ, ನಾಶಮಾಡುವ ಎಂಬ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಕಾರಣ ಮಾನವನಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ನಿರಾಶೆ ಉಂಟುಮಾಡಿದೆ. ನಾವು ಅಣು ಬಾಂಬ್ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವೆವು ಎಂದು ಕೆಲ ದೇಶಗಳು ಹೇಳುತ್ತಿವೆ, ಕೆಲ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಇದನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಸಮಾನತೆಗೆ ಯಾವ ಅರ್ಥವು ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಸಮಾನತೆ ಎನ್ನುವುದು ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹಜತೆಯಲ್ಲಿದೆ ಮತ್ತು ಬಾಂಬ್ ತಯಾರಿಸುವುದು ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿದೆ. ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಸಹಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹಜವಾಗಿದೆ. ಅಸಹಜತೆಯಿಂದ ನಾವು ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಿದ್ದೆಯಾದರೆ, ಒಂದಿಲ್ಲ ಒಂದು ಕಡೆ ಅದಕ್ಕೆ ವಿರೋಧವಿದ್ದೆ ಇರುವುದು. ಇದೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಾರವೆನ್ನುವುದು ಲಾಭೋನ್ಯಾದವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಲಾಭ ಮತ್ತು ನಷ್ಟಗಳಿಂದ ಪಿಶಾಚಿ ನಮ್ಮ ಬೆನ್ನುಹತ್ತಿದೆ. ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತೆಂದು ಒಬ್ಬರು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಹೆಚ್ಚಾಯಿತೆಂದು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಯೋಚಿಸುವರು ಮತ್ತು ಈ ಹೆಚ್ಚು - ಕಡಿಮೆಯ ಕುರಿತ ಜಗಳವಿದ್ದೆ ಇರುವುದು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಮಾನವನಿಗೆ ಸ್ವಸ್ಥ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಸುಖಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲಿಯು ಬಾಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ಸ್ವಸ್ಥ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸುಖಿಯಾಗಿ ಬಾಳಲು ಚೇತನಾ ವಿಕಾಸ ಮೂಲ್ಯ ಹಾಗು ಮೂಲ್ಯಾಂಕನ ವಿಧಿಯಿಂದ ಬಾಳಲೇ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಬಾಳುವುದರ ಮೊದಲ ಚರಣವೇ ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗುವುದು, ಎರಡನೆಯ ಚರಣ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕನಾಗುವುದು, ಮೂರನೇ -ಯ ಚರಣ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತನಾಗುವುದು, ನಾಲ್ಕನೆಯ ಚರಣ ಪಾಲುದಾರನಾಗುವುದು. ಈ ನಾಲ್ಕು ಚರಣಗಳ -ಲ್ಲಿ ಮಾನವನು ತನ್ನ ಅರಿವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸಬೇಕಿದೆ. ಅರಿವಿನ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮೂರು ವಸ್ತುಗಳಿವೆ, ಜೀವನ ಜ್ಞಾನ, ಅಸ್ತಿತ್ವ ದರ್ಶನ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಮಾನವಿಯತಾಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆಯ ಜ್ಞಾನ. ಜೀವನದ ಸ್ವರೂಪದ ಕುರಿತು ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಜೀವನ - ಇದು ನಿತ್ಯವಾಗಿದೆ ಶುಭಾಕಾಂಕ್ಷೆಯಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಸುಖವನ್ನು ಮಾನವ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವುದಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿರುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿನ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಯೆಂದರೆ-ಜೀವನ ಕುರಿತು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಇದರ ಹೆಸರೇ "ಜೀವನ ವಿದ್ಯಾ". ಜೀವನ-ಇದುವೇ ವಿದ್ಯೆಯ ಧಾರಕ - ವಾಹಕವಾಗಿದೆ. ವಿದ್ಯೆಯ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಭಾಗಗಳಿವೆ-ವಿದ್ಯೆ,ವಿದ್ಯುತ್ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾನ.ವಿದ್ಯೆ: ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ವಿದ್ಯೆಯ ಸಹಜ ಸ್ವೋತ್ತರವಾಗಿದೆ. ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಯೇ ವಿದ್ಯೆ ಇರುವುದು. ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಕೂಡಾ ಅಭಿಭಾಜ್ಯವಾಗಿರುವುದು.ವಿದ್ಯುತ್:ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅರಿವು.ವಿದ್ಯಾನ :ಮಾನವನೇ ವಿದ್ಯಾನ.ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಶರೀರಗಳ ಸಂಯುಕ್ತ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವನು. ಹಾಗಾದರೆ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿರುವ ವಸ್ತು ಯಾವುದು? ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಸ್ತಿತ್ವ.

ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ತಿಳಿದುಕೊಂಡಂತೆ ನಂಬುವುದು ಮತ್ತು ನಂಬಿದಂತೆ ಬಾಳುವ ವಸ್ತುವೆ "ವಿದ್ಯೆ"ಯಾಗಿದೆ. ಜೀವನ - ಇದು ವಿದ್ಯುತ್ ಧಾರಕ - ವಾಹಕದ ವಸ್ತುವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಅದನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವ -ವನಾಗಿರುವನು.

38

ಮಾನವ ಶರೀರ ಮತ್ತು ಜೀವನ ಇವುಗಳ ಸಂಯುಕ್ತ ರೂಪವಾಗಿರುವನು. ಈ ವಿಧಿಯಿಂದಲೇ ಮಾನವನ ಮಹಿಮೆ, ಜೀವನ ದ ಮಹಿಮೆ, ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮಹಿಮೆ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವುದು. ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹಜ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವಾಗಿದೆ. ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹಜವಾಗಿರುವುದೇ ವಿಕಾಸ. ವಿಕಾಸ ಸಹಜವಾಗಿರುವುದೇ ಜೀವನ .ಜೀವನ ಸಹಜವಾಗಿರುವುದೇ ಜಾಗೃತಿ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ದೃಶ್ಯವಾಗಿದೆ ಹಾಗು ಜೀವನ -ಇದುವೇ ದೃಷ್ಟಾ(ನೋಡುಗ)ವಾಗಿರುವುದು. ರಾಸಾಯನಿಕ ಭೌತಿಕ ರಚನೆ - ವಿರಚನೆಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಅಂತರಸಂಭಂಧಿತ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿವೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಘಟನೆಗಳು ನಿತ್ಯ ವರ್ತಮಾನವಾಗಿವೆ. ರಾಸಾಯನಿಕ ಭೌತಿಕ ವಿರಚನೆಗಳು ಇಲ್ಲದೆ ಇರುವ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನೀವು ಊಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಂಥಹ ಯಾವುದೇ ದಿನ ನಮಗೆ ಕಾಣುವದಿಲ್ಲ .ಅಂಥಹ ಯಾವುದೇ ಶತಾಬ್ದಿ ನಿಮಗೆ ಕಾಣುವದಿಲ್ಲ. ಈ ಎಲ್ಲ ರಚನೆ - ವಿರಚನೆಗಳ ದೃಷ್ಟಾ ಜೀವನ ಆಗಿರುವುದು. ನೋಡುವವ, ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವವ ಜೀವನವೆ ಆಗಿರುವುದು, ಶರೀರ ಏನನ್ನು ಸಹ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಶರೀರದ ಯಾವ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಜೀವನದ ಜೀವಂತತೆ ಇರುವದಿಲ್ಲವೋ,ಆ ಭಾಗವನ್ನು ಶೂನ್ಯವೆಂದು ಕರೆಯುವರು. ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ತಂಪಾಗಿರುವದನ್ನು ಅಥವಾ ಬಿಸಿಯಾಗಿರುವದನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಸಿದರೆ,ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಶಸ್ತ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡುವಾಗ ಅರಿವಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟ ನಂತರ ಶರೀರದ ಯಾವುದೇ ಭಾಗವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದರೆ,ಅದು ಗೊತ್ತಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇವುಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲಿಂದ ಕಂಡುಬರುವುದೇನೆಂದರೆ ಶರೀರದ ಯಾವ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಜೀವಂತತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದೋ, ಆ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಂವೇದನಗಳು ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವವು.ಜೀವನ ತನ್ನ ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಜಿಜ್ಞಾಸುವಾಗಿರುವನೋ,ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಸತ್ಯತೆಯ, ಯಥಾರ್ಥಕತೆಯ,ವಾಸ್ತವಿಕತೆಯ ಅರಿವು ಉಂಟಾಗುವುದು.ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಜೀವನ ಸುಖಿಯಾಗುವುದರ ಆಧಾರ ಮೂಡುವುದು.ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ನನಗೆ ಜೀವನ ಕುರಿತು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ಈ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಬಡವ - ಬಲ್ಲಿದ,ದೊಡ್ಡವ - ಸಣ್ಣವ,ಬಲಶಾಲಿ - ನಿರ್ಬಲ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇದ್ದೆ ಇದೆ.

ಇದರಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಎರಡನೆಯ ಸೂತ್ರವೆಂದರೆ ಜೀವನ ವಿಧ್ಯೆಯಿಂದ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ವರ್ಗ - ಸಂಘರ್ಷಗಳಿಗೆ ಆಧಾರವಿಲ್ಲ. ಇದರಲ್ಲಿ ಸರ್ವ ಶುಭದ ಆಧಾರವಿದೆ ಅದುವೇ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವಾಗಿದೆ.ಎಲ್ಲರು ನಿರಂತರ ಸುಖಿಯಾಗಿರುವುದರ ಸ್ವೀಕೃತವಿದೆ.ಸಮಾಧಾನಿತವಾಗಿರುವುದರ ಪ್ರಮಾಣವಿದೆ.ಇವೆಲ್ಲವುಗಳು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಉದ್ಭವಿತವಾಗಲು ಶುರುವಾಗುವವು.ನಾನು ಅರಿತಿರುವಂತೆ ಮಾನವ ಬಯಸುವುದು ಇದನ್ನೇ ಮತ್ತು ಹೀಗೆಯೇ ಬಾಳಲು ಬಯಸುವವನು.ನಾವು ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೇ ಸುಖ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳುವವು. ಒಬ್ಬೊಂಟಿಗರಿಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಏನು ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವುದು. ಈ ಭೂಮಿಯೊಂದಿರುವ ಸಂಭಂಧವನ್ನು ತೊರೆದು ಯಾವುದೇ ಮಾನವ ಸುಖಿಯಾಗುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೆಯಾದರೆ, ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವದಿಲ್ಲ ನೀರಿನೊಂಗಿ ಇರುವ ಸಂಭಂಧವನ್ನು ತೊರೆದು ಯಾರು ಸುಖಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿರುವ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವಿನೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಸಂಭಂಧವನ್ನು ತೊರೆದು ನಾವು ಸುಖಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂತಾದರೆ ಜೀವನದ ಸಂಭಂಧವನ್ನು ತೊರೆದು ಹೇಗೆ ಬಾಳುವವು. ನಾವು ಹೇಗೆ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗುವವು? ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂಭಂಧದಿಂದ ಹೇಗೆ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯುವವು? ಇದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದೆಂದು ನೀವೇ ಯೋಚಿಸಿ. ನಾವು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹೋದಾಗ ತರಕಾರಿ, ಕಾಳು - ಕಡಿ, ಬಂಗಾರ, ಕಬ್ಬಿಣ ಮುಂತಾದವುಗಳ ಭಾವ (ದರ) ವೇನೆಂದು ಕೆಳುತ್ತೇವೆ. ಆ ಭಾವ(ದರ)ದ ದೃಷ್ಟಾ ಯಾರು? ಮಾನವನೇ ಆಗಿರುವನು. ಹೇಗೆ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಭಾವವಿದೆಯೋ,ಹಾಗೆಯೇ ಮಾನವದೂ ಒಂದು ಭಾವ (ಮೂಲ್ಯ) ಇದ್ದೆ ಇರುವುದು.ಹಾಗಾಗಿ ಮಾನವನ ಭಾವ (ಮೂಲ್ಯ)ವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೂಡಾ ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ, ನಾವು ಅದನ್ನೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದಲ್ಲವುಗಳ ಭಾವವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೆವು.ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ಲಾಭದ ಅವಕಾಶ ಕಾಣುವುದೋ,ಅದೆಲ್ಲದರ ಭಾವವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೆವು ಆದರೆ ಮಾನವನ ಭಾವ (ಮೂಲ್ಯ) ಅರಿತುಕೊಂಡಾಗ,ನಾವು ಲಾಭ - ಹಾನಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುವವು.ಮಾನವ ಮೂಲ್ಯ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವದರಿಂದ, ಜೀವನ ಮೂಲ್ಯ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವದರಿಂದ,ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮೂಲ್ಯ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವದರಿಂದ ಶಿಷ್ಟ ಮೂಲ್ಯ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವದರಿಂದ,ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಲಾಭ - ಹಾನಿಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಯು ಶೂನ್ಯವಾಗುವುದು.ಆಗ ನಾವು ಉಪಯೋಗಿತ ಮೂಲ್ಯಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಬಾಳಲು ಶುರುಮಾಡುವವು, ಇದರಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಭಾರ

40

ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದು. ಈ ಲಾಭ - ಹಾನಿಯ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿರುವ ಮನುಷ್ಯ, ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಉಳಿಸುವುದು ದೂರದ ಮಾತೆ ಆಗಿದೆ. ಲಾಭ - ಹಾನಿಯ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿರುವುದರಿಂದ ಎಲ್ಲರ ಹತ್ಯೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಚೂರು-ಚೂರಾಗಿದೆ. ಈ ಸಂಕಟದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯಲು ಇರುವ ವಿಧಿ ಒಂದೇ, ಅದೇನೆಂದರೆ ಮಾನವ ಮೂಲಗಳನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಾಗ ಸಹಜವಾಗಿರುವನು. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಅದಾಗುವುದಿಲ್ಲ (ಸಹಜವಾಗದೆ ಸಂಕಟ ದೂರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ). ನಾನು ಸಾಕಷ್ಟು ತಲೆಚಿಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವೆ, ಆದರೆ ಏನು ಸುಧಾರಣೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕಿರುವ ಸಾಕ್ಷಿ ಏನೆಂದರೆ - ಸಾಮ್ಯವಾದ (ಸಮಾಜವಾದ) ಮತ್ತು ಪಾಂಡವಾದ (ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿ). ಸಮಾಜವಾದವು ಸಹ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಹೋರಾಡಿತು, ಲಾಭದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಭಂಡವಾಳಶಾಹಿ ಯಂತು ಯಾವಾಗಲು ಲಾಭವಾದಿಯೆಂದೇ ಘೋಷಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಲಾಭ - ಹಾನಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಲು ಮಾನವನಿಗೆ ತನ್ನ ಮೂಲವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ತುಂಬಾ ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ. ಮಾನವ ಮೂಲಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ. ಇದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು - ಜೀವನ ವಿದ್ಯಾ ಅರಿತಾಗ, ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವ ರೂಪಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ಅರಿತಾಗ ಮತ್ತು ಮಾನವಿಯತೆಯಿಂದ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸವಿರಿಸಿದಾಗ, ಮಾನವ ಮೂಲಗಳು ಚಿಂತಾರ್ಥವಾಗುವವು. ಇದಲ್ಲದವರ ಹೆಸರೇ ಅರಿವುಳ್ಳವರಾಗುವುದು.

ನಾವು ಮಾನವ ಮೂಲಗಳನ್ನು ಚಿಂತಾರ್ಥಗೊಳಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದೊಡನೆಯೇ, ಸರಿಯಾದುದನ್ನು ಮಾಡುವಲ್ಲಿ (ಸಾಮರ್ಥ್ಯ) ನಾವು ನಿಷ್ಕೃತರಾಗುವೆವು, ಪಾರಂಗತರಾಗುವೆವು. ಎಲ್ಲಿಯವವರೆಗೆ ನಾವು ಒಂದಿಲ್ಲ ಒಂದು ಉನ್ನಾದದ ಕಪಿಮುಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿರುವೆವೋ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಮಗೆ ಸರಿಯಾದುದನ್ನು ಮಾಡುವ ಮಾರ್ಗಗಳು ದೊರಕುವುದಿಲ್ಲ. ಅರಿವುಳ್ಳವರಾಗಲು ನಾವು ಜೀವನ ಕುರಿತು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಹಾಗು ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಮಾನವನು ತನ್ನ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇದುವೇ ಜೀವನ ವಿದ್ಯಾ ಆಗಿದೆ. ಜೀವನ ವಿದ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಭಾಗಗಳಿವೆ - ಜೀವನ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅಸ್ತಿತ್ವ ದರ್ಶನ ಜ್ಞಾನ. ಇವೆರಡರ ಧಾರಕ ವಾಹಕ ಜೀವನ ಆಗಿರುವುದು. ಜೀವನ ಜ್ಞಾನ ಇದರ ಅರ್ಥ ಜೀವನ, ಜೀವನ ವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಆಗಿದೆ. ಯಾವಾಗ ಜೀವನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದೋ, ಆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನೇ ಅಸ್ತಿತ್ವ ದರ್ಶನ ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಜೀವನಗಳು ಸಮಾನವಾಗಿವೆ, ಎಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಒಂದೇ ಸಮಾನಾಗಿರುವುದು. ಸಮಾನತೆಯ ಕುರಿತ ಮಾತು ಹೇಗೆ ಬಂದಿತು? ಜೀವನ, ಜೀವನವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ವಿಧಿಯಿಂದ, ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವ ವಿಧಿಯಿಂದ, ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ವಿಧಿಯಿಂದ, ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ವಿಧಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಜೀವನಗಳು ಸಮಾನವಾಗಿವೆ ಎಂಬುದು ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ.

ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಶರೀರದ ಯಾವ ಭಾಗದಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಕೈ - ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ, ಕಿವಿ - ಮೂಗಿನಲ್ಲಿ, ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ, ಮೆದಸಿನಲ್ಲಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಹೀಗೆ ಯಾವ ಭಾಗದಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಜೀವನ ದಲ್ಲಿದೆ. ಜೀವನ - ಇದು ಜೀವನ ವನ್ನು ಮತ್ತು ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ವಸ್ತುವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಜೀವನ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವವರು ಇಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಮಾನವ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸುವದಕ್ಕಾಗಿ (ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವದಕ್ಕಾಗಿ) ಶರೀರ ಮತ್ತು ಜೀವನ ಇವುಗಳ ಸಂಯುಕ್ತ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವುದು ಜರೂರಿಯಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವ ನಿಷ್ಕರ್ಷೆಗೆ ತಲುಪಿರುವೆ. ಇದು ಬರಿ ಕೇವಲ ಶರೀರವೊಂದರಿಂದಲೇ ಆಗದು ಮತ್ತು ಕೇವಲ ಜೀವನ ಒಂದರಿಂದಲೇ ಆಗದು. ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವ ಕೇಂದ್ರ ಬಿಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು ಮತ್ತು ಸಮಗ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುಗೊಳ್ಳುವುದಾಗಿದೆ. ಇದುವೇ ಅರಿತಿರುವದರ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ. ನಾವೆಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬಾಳಲು ಬಯಸುವೆವು, ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಜೀವನ ಸಹಜವಾಗಿದೆ. ಇದೇನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಭಾರವಾಗುವಂಥವ ವಸ್ತುವಲ್ಲ.

ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದಿದ್ದೇನೆಂದರೆ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸ್ವಯಂ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವ ರೂಪದಲ್ಲಿದೆ ಏಕೆಂದರೆ ಸತ್ಯ (ವ್ಯಾಪಕ) ದಲ್ಲಿ ಸಂಹುಕ್ತ (ಮುಳುಗಿರುವ, ನೆನೆದಿರುವ ಸುತ್ತುವರೆದಿರುವ) ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಅಸ್ತಿತ್ವವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಕೃತಿ ತನ್ನೊಳು ತಾನು ಒಂದೊಂದನ್ನು ಎಣಿಕೆ ಮಾಡಲು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿರುವ ವಸ್ತುವಾಗಿದೆ. ಎಣಿಕೆ ಮಾಡುವವ ಮಾನವನೇ ಆಗಿರುವನು.

42

ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿನ ಜಡ ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಚೈತನ್ಯ ಪ್ರಕೃತಿ ಎಲ್ಲವು ಎಣಿಕೆಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿರುವ ವಸ್ತುವಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಸೂತ್ರ - ಅರಿತುಕೊಂಡಾಗಲೆ ಮಾನವ ಸುಖ, ಅರಿತುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಅರ್ಥಾತ್ ಜೀವ ಚೇತನಾದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಿರುವ ಮಾನವ ದುಃಖ . ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂಸಾರ ಒಂದಾಗುವ(ಜೊತೆಗೂಡುವ) ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ಜೀವಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವದಾಯಿತು, ತಪಸ್ಸು ಮಾಡು, ಯೋಗ ಮಾಡು ,ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗು, ಅಂದಾಗ ಸುಖಿಯಾಗುವ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಜನ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದರು, ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಮಾಣ ದೊರೆಯಲಿಲ್ಲ, ಪರಂಪರೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಲಿಲ್ಲ . ಎರಡನೆಯ ಬಾರಿಗೆ ಜೊತೆಗೂಡಿದ್ದು ವಸ್ತುಗಳೊಂದಿಗೆ - ಸಾಕಷ್ಟು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಕೊಳ್ಳು ಸುಖಿಯಾಗುವ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಇದನ್ನು ಸಹ ಜನರು ಮಾಡಿ ನೋಡಿದರು, ಅದರಿಂದಲೂ ಸಹ ಸುಖಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ . ಎರಡು ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಯಾರು ಸುಖಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ . ಹಾಗಾಗಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಲೇಬೇಕಾಯಿತು . ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದಿದ್ದೆನೆಂದರೆ ಅರಿವಿನಿಂದಲೇ ಸಮಾಧಾನ , ಸಮಾಧಾನದಿಂದಲೇ ಸುಖ. ಅರಿವಿನಿಂದಲೇ ಸರಿಯಾದ ವ್ಯವಹಾರ ಕಾರ್ಯಗಳಾಗುವವು. ಹಾಗಾಗಿ ನಾವು ಮಾಡುವ ತಪ್ಪುಗಳು ಅನೇಕ ಆದರೆ ನಮಗಲ್ಲ ಸರಿಯಾದುದು ಒಂದೇಯಾಗಿರುವುದು. ನನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳಿಗೆ ನೀವು ಸಮ್ಮತಿಸುವುದು, ನಿಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳಿಗೆ ನಾನು ಸಹಮತಿಸುವುದು-ಹೀಗಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ತಪ್ಪಾಗಿರುವುದು, ತಪ್ಪೇಯಾಗಿರುವುದು ಅದು ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದರು ಆಯಿತು, ನೀವು ಮಾಡಿದ್ದರು ಆಯಿತು . ಆದರೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡುವದರಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲ ಒಂದೇ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿತು.

ಸ್ವತಃ ಅರಿವಿ ನಲ್ಲಿನಿಂದ, ಗಾಗಿ ,ನಮ್ಮ ಕಲ್ಯಾಣ ಪ್ರಶಸ್ತವಾಗುವುದು. ಅರಿವಿಂದಲೇ ಸುಖ, ಸಮೃದ್ಧವಾಗುವವು, ಅರಿವಿನಿಂದಲೇ ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವವು. ಅರಿವಿನಿಂದಲೇ ಪರಸ್ಪರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವವು . ಸುಖಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ಚರಣಗಳಿವೆ :- ಸಮಾಧಾನ, ಸಮೃದ್ಧಿ, ಅಭಯ, ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು. ಈ ನಾಲ್ಕು ವಸ್ತುಗಳು ಪ್ರಮಾಣಿತವಾದಾಗಲೇ ನಾವು ಸುಖಿಯಾಗುವವು. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಈ ನಾಲ್ಕು ವಸ್ತುಗಳು ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಬರುವದಿಲ್ಲವೋ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಅರಿವಿನ ಪರಂಪರೆ ಯಲ್ಲಿ, ನಿಂದ, ಗಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವವು. ಹೀಗೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿಯೇ ನಾವು ನಾನಾ ನಮುನೆಯ ಜಪ - ತಪ , ಷೂಚೆ - ಪಾಠ, ಯೋಗ - ಯಜ್ಞ, ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಯೇ ಇರುವವು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಸಾಕಷ್ಟು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿದ್ದಾಯಿತು. ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ಎಲ್ಲರು ಖುಷಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ . ಎಲ್ಲರು ಖುಷಿಯಾಗಬೇಕಾದರೆ ಅರಿವುಳ್ಳವರಾಗಲೇಬೇಕು . ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಅರಿವಿಗಾಗಿರುವ ಮೊದಲ ಚರಣ - ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವದಾಗಿದೆ. ಅಸ್ತಿತ್ವ ನಾಲ್ಕು ಅವಸ್ಥಾಗಳಲ್ಲಿರುವುದು. ಮೊದಲಿನದು ಪದಾರ್ಥ ಅವಸ್ಥಾ, ಇದರಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣು, ಪಾಪಾಣ, ಮಣಿ, ಧಾತು ಮುಂತಾದವುಗಳಿವೆ, ಇವೆಲ್ಲವೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಆಚರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗಿಯೇ ಇವೆ. ಎರಡನೆಯದು ಪ್ರಾಣ ಅವಸ್ಥಾ, ಇದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಮರ - ಗಿಡಗಳು ,ವನಸ್ಪತಿಗಳು, ಔಷಧಿಯ ಸಸ್ಯಗಳು ಮುಂತಾದವುಗಳಿವೆ, ಇವುಗಳು ಸಹ ತಮ್ಮ ಆಚರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗಿವೆ. ಮೂರನೆಯದು, ಜೀವ ಅವಸ್ಥಾ - ಇದರಲ್ಲಿ ಮಾನವನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಉಳಿದಲ್ಲ ಜೀವ ಸಂಕುಲ, ಪಕ್ಷಿ ಸಂಕುಲ ಇರುವವು, ಇವೆಲ್ಲವುಗಳು ಸಹ ತಮ್ಮ ತ್ವ ಸಹಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗಿಯೇ ಇವೆ. ನಾಲ್ಕನೆಯದ್ದು ಜ್ಞಾನ ಅವಸ್ಥಾ ಆಗಿದೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಮಾನವನೇ ಇರುವನು, ಇವನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಉದಯವಾಗುವುದರ ಪ್ರತಿಕ್ಷೆ ಇದೆ. ಈಗ ನೀವೇ ಯೋಚಿಸಿ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಏಕಸಿತ ಅವಸ್ಥಾ ಮಾನವ, ಆದರೆ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹಿಂದೆ ಇರುವನು. ಇದರ ಅರ್ಥವೇನು? ದುಃಖವಾಗದೆ ಇನ್ನೇನಾಗುವುದು ?

ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಚರಿತ್ರೆಯು ಸಹ ಏಕಸಿತ ರೂಪ ಪಡೆಯುವುದು ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ. ಆಚರಣೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತು ತನ್ನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ . ಮಾನವನು ಸಹ ತನ್ನ ಆಚರಣೆಯ ಅನುಸಾರ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವನು. ಇದೊಂದು ಸೂತ್ರ ದೊರೆಯುವುದು. ಈ ಸೂತ್ರವನ್ನು ನಾನು, ನೀವು, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಪರಿಶೀಲಿಸಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ. ಪರಿಶೀಲಿಸಲು ಹೊರಟಾಗ ಯಾವ ವಸ್ತುವಿನ ಕುರಿತು ನಾವು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆಯೋ ಅದನ್ನೇ ಮೊದಲು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಅರಿತುಕೊಂಡು ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕಾಗಿರುವ ವಸ್ತು ಯಾವುದಿದೆಯೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಹೀಗೆ ಅರಿತುಕೊಂಡು ಪಡೆಯುವುದೆನಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಹ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಇದು ಮಾನವ ಇರಬೇಕಾದ ಎತ್ತರ . ಮಾನವ ಜ್ಞಾನ ಅವಸ್ಥಾದಲ್ಲಿ ಗಣ್ಯನಾಗಿರುವನು .

ಜ್ಞಾನ ಅವಸ್ಥಾದಲ್ಲಿ ಗಣ್ಯನಾಗಿರುವಕ್ಕೆ ಆಧಾರವೇನಿದೆ? ಮಾನವ ಜೀವ ಜೇತನಾ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಿರುವ ಎಂದು ಅರಿತಿರುವನೋ,ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ,ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡುವನು.ಅವನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುವದಿಲ್ಲ ಆದರೂ ಸಹ ನಂಬಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಎಲ್ಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆ ಇದೆ ಮತ್ತು ಜೀವ ಜೇತನಾದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಿರುವ ನಾವು,ಇಂತಹದ್ದನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಅಧಿಕಾರಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ,ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುವದಿಲ್ಲ ಕೇವಲ ನಂಬಿರುತ್ತೇವೆ,ಆದರೆ ಹೇಳುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುವ ಎಂದೇ ಹೇಳುವೆವು,ಇದೊಂದು ವ್ಯತಿರಿಕವೇ ಆಗಿದೆ ಏಕೆಂದರೆ ಜೀವ ಜೇತನಾದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಸರ್ವಶುಭದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಾಪಿತಗೊಳಿಸುವುದು ಆಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ.ಭ್ರಮಿತ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಇದುವೇ ವ್ಯತಿರಿಕವಾಗಿದೆ.99% ಭ್ರಮಿತ ಮಾನವರು ಶರೀರವನ್ನೇ ಜೀವನ ಎಂದು ನಂಬಿರುವರು ಮತ್ತು ಇದರ ಫಲಸ್ವರೂಪದಿಂದಲೇ ಎಷ್ಟೊಂದೆಲ್ಲಾ ಸಂಕಟಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ಈ ಸಂಕಟಗಳಿಂದ ಮನುಷ್ಯ ತೃಪ್ತನಾಗಿರುವನು,ಈಗ ಈ ಸಂಕಟಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯುವ ಇಚ್ಛೆಯಾಗಿದೆ,ಆ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆಯೇ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಿದೆ.

ನಾಲ್ಕು ಅವಸ್ಥಾಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವನೊಬ್ಬನೇ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳದೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಧಾನಿತವಾಗದೆ ಸುಖಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಪದಾರ್ಥ ಅವಸ್ಥಾ ಪರಿಣಾಮಾನುಷಂಗಿ ವಿಧಿಯಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಾಣ ಅವಸ್ಥಾ ಬೀಜ ವಿಧಿಯಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿದೆ. ಜೀವ ಅವಸ್ಥಾ ವಂಶಾನುಷಂಗಿ ವಿಧಿಯಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿದೆ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದೇ ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿರುವುದರ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿದೆ. ಅಂದರೆ ನಿಶ್ಚಿತ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿರುವುದು. ಮಾನವನೊಬ್ಬನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಉಳಿದಲ್ಲ ಇಕಾಯಿಗಳು ತಮ್ಮ ನಿಶ್ಚಿತ ಆಚರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಇವೆ. ಮಾನವನಲ್ಲಿಯು ಸಹ ನಿಶ್ಚಿತ ಆಚರಣೆಯ ಜರೂರತ ಇದೆ. ಮಾನವ ಸಂಸ್ಕಾರಾನುಷಂಗಿ ವಿಧಿಯಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಬೇಕಿದೆ. ಸಂಸ್ಕಾರ ಏನಿದು? ಏಕಸಿತ ಜೇತನಾ ರೂಪಿಯಲ್ಲಿರುವ ಅರಿವಾಗಿದೆ. ಅರಿವಿನ ಪ್ರಮಾಣವೇ ಮಾನವಿಯತೆಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಮಾನವನು ಅರಿತುಕೊಂಡಾದ ಮೇಲೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವನು ಮತ್ತು ಹಾಗಾದಲೇ ಅವನ ಆಚರಣೆ ಮಾನವಿಯತೆಪೂರ್ಣ ವಾಗುವುದು. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತಾದರೆ ಅದುವೇ ಅಮಾನವವಿಯ ಆಚರಣೆ ಎಂದು ಕರೆಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಹಾಗಾಗಿ ಈಗ ಮಾನವೀಯ ಆಚರಣೆ ಹಾಗು ಅಮಾನವೀಯ ಆಚರಣೆಯ ಇವುಗಳ ಪರಿಭಾಷೆ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು. ತದನಂತರ ನಮಗೆ ಕಂಡು ಬರುವುದೇನೆಂದರೆ ಇದರ (ಪರಿಭಾಷೆಯ) ಜರೂರತ ಇದೆಯೋ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದು. ಯಾವುದರ ಜರೂರತ ಇದೆಯೋ ಅದರಡೆಗೆ ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಇರುವುದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾನವನು ಜಾಗೃತವಾಗುವ ಮಾರ್ಗ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಜೀವನ - ಇದಕ್ಕೆ ಹುಟ್ಟು ಇಲ್ಲ,ಸಾವು ಇಲ್ಲ ಮತ್ತು ಶರೀರ ಇದು ರಚಿತವಾಗುವುದು ಮತ್ತು ವಿರಚಿತವಾಗುವುದು. ಜೀವನ-ಇದು ಜೀವನ ಸಹಜ ವಿಧಿಯಿಂದ ಮಾನವ ಶರೀರವನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಲು ಬಯಸುವುದು. ಜೀವನ ಸಹಜ ವಿಧಿ ಅಂದರೆ ಯಾವುದು? ಸುಖಿಯಾಗುವ ಕುರಿತು ಇರುವ ಅರಿವು ಮತ್ತು ಅದರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ .

ಪಶುಗಳೆಲ್ಲವು ವಂಶಾನುಷಂಗಿ ವಿಧಿಯಿಂದ ಕೇವಲ ಜೀವಿಸುವ ಆಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇರುವವು.ಆದರೆ ಮಾನವ ಸುಖಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳಲು ಬಯಸುವನು ಆದರೆ ಆತ ವಂಶಾನುಷಂಗಿ ವಿಧಿಯಿಂದ ಜೀವಿಸಲು ಹೊರಟಾಗ ಸಂಕಟಕ್ಕಿಡಾಗುವನು, ಇರುವುದಿಷ್ಟೇ ವಿಷಯ. ನಾವೆಲ್ಲ ಇದನ್ನೇ ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಜರೂರತ ಇದೆ, ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣೀಕಗೊಳಿಸಬೇಕಾದ ಜರೂರತ ಇದೆ. ಅರಿವೇ ಪ್ರಮಾಣೀಕಗೊಳ್ಳುವ ವಸ್ತುವಾಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮಿಂದ ನಾನು ಅರಿತುಕೊಂಡಾದಮೇಲೆ, ನನ್ನ ಅರಿವಿನಿಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದೆಯಾದರೆ ,ನೀವು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾದಂತೆ. ಅರಿವನ್ನುವುದು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಪರಂಪರೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಹಿಸುವುದು. ಅರಿವನ್ನುವದರಲ್ಲಿ ವಿವಿಧತೆ ಇರುವದಿಲ್ಲ. ವಿವಿಧತೆಯನ್ನುವುದು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುವಲ್ಲಿರುವುದು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಪೀಳಿಗೆಯಿಂದ ಪೀಳಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸುಧೃಢವಾಗುವುದು, ಪ್ರಬರವಾಗುವುದು. ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡುವ ಪದ್ಧತಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರಬರವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುವುದು. ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡುವುದರ ಸಾಧನಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗುವುದು.

46

ಸರ್ವ ಮಾನವರಿಗೂ ಇದರ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅರಿವಿನಿಂದ ಸಂಪನ್ನನಾಗಿರುವ ಮಾನವನೇ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ ಸ್ವಯಂ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗುವನು ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯೂ ಸಹ ಸಂತುಷ್ಟವಾಗಿರುವುದು .

ಮಾನವ ಸಂಸ್ಕಾರಾನುಷಂಗಿ ಇಕಾಯಿಯಾಗಿರುವನು. ಸಂಸ್ಕಾರ - ಇದು ಅರಿವಿನ, ಪ್ರಮಾಣೀಕತೆಯ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ, ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯ ಸಂಯುಕ್ತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವರ್ತಮಾನಿತವಾಗಿರುವುದು. ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಯಾರು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ತಪ್ಪುಗಳು ಸಂಸ್ಕಾರವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಯಾರು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲವಾದರು, ಅದರೊಳಗೇನೇ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿರುವರು. ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಸಾವಿರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಎಸಗಿದ್ದರು ಸಹ ,ಆ ತಪ್ಪುಗಳು ಆತನಿಗೆ ಸ್ವೀಕೃತವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ .ತಪ್ಪುಗಳು ಯಾರಿಗೂ ಸ್ವೀಕೃತವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಯಾರು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ತಪ್ಪುಗಳು ಪರಂಪರೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯುವದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಎಲ್ಲ ತಪ್ಪುಗಳಿಂದ ಮೂಡುವ ನಿಷ್ಕರ್ಷೆ ಏನೆಂದರೆ ಅರಿವೇ ಪರಂಪರೆಯ ಸಹಜ ಸ್ವೀಕೃತವಾಗಿರುವುದು. ಅರಿವಿಗಾಗಿರುವ ಧ್ರುವ ಬಿಂದು ಏನೆಂದರೆ - ಮಾನವ ಚೇತನಾ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಮಾನನಾಗಿರುವನು. ಸಮಾನತೆಯ ಧ್ರುವ ಜೀವನ ಆಗಿದೆ. ಜೀವನ ದಲ್ಲಿ ಗರನಪೂರ್ಣತೆ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷಯ ಬಲ, ಅಕ್ಷಯ ಶಕ್ತಿ ಇವುಗಳೇ ಸಮಾನವಾಗಿರುವವು . ನಾನು ಎಷ್ಟೊಂದೆಲ್ಲ ಆಶಾ, ವಿಚಾರ, ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು ಕೂಡಾ ನನ್ನೊಳಗೆ ಇನ್ನು ಆಶಾ, ವಿಚಾರ, ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇದ್ದೆ ಇರುವುದು. ಈ ರೀತಿ ಪರಿಣಾಮಶೀಲತೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗದ ಹೊರತು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷಯ ಬಲ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಗಳು ಇರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ತರ್ಕದಿಂದ ಜೀವನ ದ ಗರನಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ವಿಷಯ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವುದು .

ನನ್ನೊಳಗೆ ಅರಿವಿನ ಕುರಿತು ಸ್ವೀಕೃತಿ ಯಾವಾಗ ಮೂಡಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಗೆ ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದು? ಇದನ್ನು ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ, ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಶೀಲನೆಗೊಳಪಡಿಸಿದಾಗ . ನಾನು ವ್ಯವಹಾರ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಬಾರಿ ಇದನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿರುವೆ , ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನೊಳಗೆ ಸಮಾಧಾನ, ಸಮೃದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಬಾಳುವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರುವುದು. ಮಾನವ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಗ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇನ್ನು ಉದಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಅಖಂಡ ಸಮಾಜ ಸಾರ್ವಭೌಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಾಳಿದ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ , ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ವಸ್ತುವೊಂದು ಹೇಗಿದೆಯೋ, ಅದನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಪರಂಪರೆಯ ರೂಪವೇ ಪ್ರಮಾಣೀಕವೆನಿಸುವುದು, ಅನುಭವಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಮನಃ ಪ್ರಮಾಣ ದೊರಕುವುದು. ನಮ್ಮ ಅನುಭವ ಉನ್ನತವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುವುದು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅನುಭವಮೂಲಕ ವಿಧಿಯಿಂದ ಬಾಳುವ ವಿಷಯ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ಬಂದಿತು. ಹೀಗೆ ಮಾನವ ಅರಿವು ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅನುಭವಮೂಲಕ ವಿಧಿಯಿಂದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವನು ಎಂಬ ನಿಷ್ಕರ್ಷೆ ಮೂಡುವುದು. ಜೀವ ಅವಸ್ಥಾ ವಂಶಾನುಷಂಗಿ ವಿಧಿಯಿಂದ , ಪ್ರಾಣ ಅವಸ್ಥಾ ಬೀಜಾನುಷಂಗಿ ವಿಧಿಯಿಂದ, ಪದಾರ್ಥ ಅವಸ್ಥಾ ಪರಿಣಾಮಾನುಷಂಗಿ ವಿಧಿಯಿಂದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವವು .

ಅರಿವನ್ನುವುದು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದೆ ಅದು ಏಕಸಿತ ಚೇತನಾ ಸಹಿತ ಬಾಳುವುದೇ ಆಗಿರುವುದು ಎಂಬ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದು ತಲುಪಿರುವೆವು. ಅರಿವಿನ ಧಾರಕ - ವಾಹಕ ಯಾರು ಎನ್ನುವುದು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದೆ, ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಅರಿವಿನ ಪ್ರಮಾಣ ಕೂಡಾ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದೆ . ಅರಿತುಕೊಂಡವ ಜೀವನ ಆಗಿದೆ. ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವವ ಜೀವನ ವೆ ಆಗಿರುವುದು, ಅರಿತಿರುವುದರ ಪ್ರಮಾಣ ಮಾನವ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವುದು ಏಕೆಂದರೆ ಮಾನವ ಶರೀರದಲ್ಲಿಯೇ ಸಮೃದ್ಧಪೂರ್ಣ ಮೇದಸ್ಸಿನ ರಚನೆ ಕಂಡು ಬರುವುದು ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಪರಂಪರೆ (ಜೀವ)ಯಲ್ಲಿ ಅರಿವಾಗುವುದರ ಪ್ರಮಾಣ ದೊರೆಯುವದಿಲ್ಲ. ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಪೂರಕತೆ, ಉದಾತ್ತಿಕರಣ,, ವಿಕಾಸ ಕ್ರಮ, ವಿಕಾಸ ಮತ್ತು ಜಾಗೃತಿ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳು ಸಮಾಪಿತವಾಗಿವೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಬಿಂದುಗಳನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿರುವ ವಿಧಿ, ಮಾನವನಲ್ಲಿಯೇ ಸಮಾಪಿತಗೊಂಡಿದೆ, ಕ್ಷಮತೆಯು ಸಹ ಮಾನವನಲ್ಲಿಯೇ ಸಮಾಪಿತವಾಗಿದೆ .

48

ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿರುವ ಮೂಲ ವಿಷಯವೆನಿದೆಯೆಂದರೆ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಪುಕ್ತ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಆಗಿರುವುದು. ಇದು ಒಂದು ಇನ್ನೊಂದರೊಂದಿಗೆ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿರುವುದು ಮತ್ತು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಅವಿಭಾಜ್ಯವಾಗಿರುವುದು, ನಿರಂತರ ವಿದ್ಯಮಾನವಾಗಿರುವುದು, ವರ್ತಮಾನವಾಗಿರುವುದು ಕಂಡುಬರುವುದು. ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ವ್ಯಾಪಕದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುವ ಯಾವ ವಿಧಿಯು ಇಲ್ಲ, ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುವುದರಿಂದ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನೆಯು ಇಲ್ಲ, ಬೇರೆಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ನಾವು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಇಲ್ಲವೋ, ಅದರ ಕಲ್ಪನೆ ಮಾಡಿಯೂ ಕೂಡಾ ನಾವು ಏನನ್ನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಏನಿದೆಯೋ, ಅದನ್ನೇ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದರ ಕುರಿತು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರಮಾಣೀಕಗೊಳಿಸುವ ಕುರಿತು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ 4 ಅವಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿರುವುದು.

ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಅರಿವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣೀಕಗೊಳಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಮಗೆ ಪರಿವಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ, ಸಮಾಜ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಾದಾಗ ನಾವು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಇಡಾಗುವೆವು. ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಮಾನವರ ಸಂಖ್ಯೆ 700 ಕೋಟಿಯಾದರು, ಇನ್ನು ನಮಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮಾನವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದರಿಂದಾಗಲಿ, ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದರಿಂದಾಗಲಿ, ಆತ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವನು ಎಂದೇನು ಇಲ್ಲ. ಮಾನವ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಯೋಜನೆಗಳೇನು?: ಸಮಾಧಾನ, ಸಮೃದ್ಧಿ, ಅಭಯ, ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹಜ ಪ್ರಮಾಣವಾಗುವವು. ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವ ವಿಧಿಯಿಂದಲೇ ನಾವು ಪೂರಕ ವಿಧಿಯಿಂದ ಬಾಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು. ಅಭಯ ವಿಧಿಯಿಂದ ನಾವು ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸದೊಂದಿಗೆ ಇರುವೆವು. ಸಮೃದ್ಧಿ ವಿಧಿಯಿಂದ ನಾವು ಪರಿವಾರದಲ್ಲಿ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಉತ್ಪಾದನೆ ಮಾಡುವೆವು. ಸಮಾಧಾನ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೇ ನಾವು ನ್ಯಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳುವೆವು. ಆದರ್ಶವಾದಿ ವಿಧಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಭೌತಿಕವಾದಿ ವಿಧಿಯಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಮಾನವ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಏನಿಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾಗಿವೆಯೋ, ಅವುಗಳಿಂದ ನಾವು ಅರಿವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣವೆಂದರೆ, ನಮಗೆ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವುದು ಅರಿವಿಗೆ ಬರದೆ ಇರುವುದೇ ಆಗಿದೆ. ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಹಾಗು ಜೀವನ ಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ತಪ್ಪುಗಳಾಗಿವೆ, ಇದರ ಫಲ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಜೀವನ ಹಾಗು ಅರಿವು ಇವುಗಳ ಪರಂಪರೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪರಂಪರೆಯೇ ಸಿದ್ಧವಾಗಿಲ್ಲವೆಂದ ಮೇಲೆ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು ಬರುವುದಿಲ್ಲ? ಅರಿವಿನ ಅಭಾವದಲ್ಲಿ ಮಾನವ, ಇತರೆ ಮಾನವರೊಂದಿಗೆ ನ್ಯಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ (ಜೀವ, ಪ್ರಾಣ, ಪದಾರ್ಥ)ಗಳೊಂದಿಗೆ ನ್ಯಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ, ಸಂಕುಲಿತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಾಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಅನುಪಮವಾದ ನೈಸರ್ಗಿಕತೆಯ ಹಸನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವನು.

ಮಾನವನಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ದೊರೆಯಲಿಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡ - ದೊಡ್ಡ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರುಗಳಿಗೆ ಕೇಳಲಾಗಿ, ಅವರಿಂದ ದೊರೆತ ಉತ್ತರ - ನಾವು ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ತೀರ್ಮಾನ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ ಹೊರತು ನ್ಯಾಯವಲ್ಲವೆಂದು. ನ್ಯಾಯಾಲಯವೇ ನ್ಯಾಯವನ್ನು ತಿಳಿದಿಲ್ಲವೆನ್ನುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ, ಅದನ್ನು ನ್ಯಾಯಾಲಯವೆಂದು ಕರೆಯುವುದು ಎಷ್ಟು ಉಚಿತವಾಗುವುದು ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಅದೇ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿಯೇ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳಿ ಎಂದು ಹೇಳುವರು. ಹಾಗಾಗಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸತ್ಯವಿದೆ, ಸತ್ಯವನ್ನು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಬಹುದು? ಅದೇ ರೀತಿ ಕಾರ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕಾರ್ಯವಾಗುವುದು? ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಕಾರ್ಯ, ಅಫಾರಾಫಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಕಾರ್ಯ ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ತಪ್ಪುಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಅಫಾರಾಫಗಳಿಂದಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಕಾರ್ಯ. ಇಂಥಹ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗಾಗಿಯೇ ಸರ್ಕಾರಿ ಯಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕರ್ಮಚಾರಿಗಳನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಮಾನವ ಜಾಗೃತವಾಗಲು ಬೇಕಾಗಿರುವ ಮೂಲ ವಸ್ತು ಅರಿವೇ ಆಗಿದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಎಲ್ಲ ಮಾನವರಿಗೆ ಅರಿವು ತಲುಪಿಸಿದ್ದೆಯಾದರೆ, ಮಾನವ ನ್ಯಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳುವನು. ನ್ಯಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳುವದೊಂದಿಗೆ ಸಮೃದ್ಧಿ, ಅಭಯ ಮತ್ತು ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವ - ಇವುಗಳು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಉದಯವಾಗುವವು, ನ್ಯಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳದೆ ಸಮಾಧಾನ ಉದಯವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ತಿಳಿದು ಬರುವುದೇನೆಂದರೆ ನ್ಯಾಯವೇ ಮಾನವಿಯತೆಯ ಬೆನ್ನೆಲುಬಾಗಿದೆ.

50

ನ್ಯಾಯ - ಇದು ಸರ್ವಪ್ರಥಮವಾಗಿ ಅರಿವುಳ್ಳ ಪರಿವಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವುದು, ತದನಂತರ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಸಾರ್ವಭೌಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವುದು. ನ್ಯಾಯದೊಂದಿಗೆ ಬಾಳಿದಾಗ ಮಾನವ ತೃಪ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಇರುವನು, ಸುಖಿಯಾಗಿರುವನು, ಸಮಾಧಾನಿತವಾಗಿರುವನು, ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸ ಸದೃಢವಾಗುತ್ತ ಹೋಗುವುದು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರಖರತೆ, ಹೊಳಪು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳು ನಾವು ನ್ಯಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳಿದಾಗ ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ದೊರೆಯುವ ಉಪಲಬ್ಧಿಗಳು. ಇವುಗಳು ದೊರೆತಾಗ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬಹಳ ಹುಣ್ಣು ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ ದೊರೆಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳುವದಿದೆ. ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿರುವಂತೆ ಹುಣ್ಣಾದ ಅರ್ಥ ಹೀಗಿದೆ-ಅರಿವುಳ್ಳವರಾಗುವುದೇ ಹುಣ್ಣು. ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗುವ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಮಾನವ ತನ್ನ ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನು, ಕ್ಷಮತೆಯನ್ನು, ಪಾತ್ರತೆಯನ್ನು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸಲು ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವನು. ಕ್ಷಮತೆ -ಇದು ವಚನಗೊಳಿಸುವ ಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿದೆ. ಏನನ್ನು ವಚನಗೊಳಿಸುವನು? ಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಇಲ್ಲವೇ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು. ಮಾನವ ಜಾಗೃತವಾದೊಡನೆಯೇ, ಭ್ರಮೆ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ವಿದಾಯ ಹೇಳುವುದು. ಮಾನವ ಸಂಸ್ಕಾರಾನುಷಂಗಿ ಇತಾಯಿ ಯಾಗಿರುವನು. ಅರಿವು ಅಥವಾ ಭ್ರಮೆ -ಇವುಗಳು ಪರಂಪರಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೇ ಬರುವವು. ಮಾನವ ಸಂತಾನದಲ್ಲಿ ಅವನ ಪರಂಪರೆ ಜನ್ಮದಿಂದಲೇ ವಿದ್ಯಮಾನವಾಗಿರುವ ಕಾರಣ ಅವೆಲ್ಲ ಗುಣಗಳು ಅವನಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಲಿತ, ಪ್ರೇಷಿತವಾಗಿರುವವು. ಇದರ ನಂತರ ಬರುವುವು ಪುರುಷಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಪರಮಾರ್ಥ. ಪುರುಷಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಪರಮಾರ್ಥಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮಾನವ ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗಿ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುವನು. ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯ ತಾತ್ಪರ್ಯ ಜೀವನ ಜಾಗೃತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳುವ ಕಾರ್ಯಕಲಾಪ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಪರಂಪರೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ದೊರಕಿರುವ ಶಿಕ್ಷಣ, ಅದು ಕೇವಲ ಶರೀರ ಸಾಪೇಕ್ಷವಾಗಿ ಜೀವಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಣವಾಗಿದೆ, ಇದಕ್ಕೆ ಇರುವ ಸಾಕ್ಷಿಗಳೆಂದರೆ ಲಾಭೋನ್ಮಾದ, ಕಾಮೋನ್ಮಾದ ಮತ್ತು ಭೋಗೋನ್ಮಾದ ಇವುಗಳಿಗಾಗಿಯೇ ಓದುವದಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಮಾನವ ಜೀವಿಗಳಿಗಿಂತ, ಪಶುಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುವನು, ಭಿನ್ನ ಪ್ರಕಾರದ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯವನಾಗಿರುವನು. ಜೀವನ ದ ಕಾರಣದಿಂದ ಮಾನವನಲ್ಲಿ ಬಹುಮುಖಿ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿವೆ. ಮಾನವ ಸಮಾಧಾನ ಬಯಸುವನು, ಯಾವುದೇ ಪಶು - ಮರ - ಕಲ್ಲು ಸಮಾಧಾನ ಬಯಸುವದಿಲ್ಲ. ಮಾನವ ಸಮೃದ್ಧಿ ಬಯಸುವನು, ಯಾವುದೇ ಪಶು - ಮರ - ಕಲ್ಲು ಸಮೃದ್ಧಿ ಬಯಸುವದಿಲ್ಲ. ಹುಲಿ, ಹಸು, ಹಾವು, ಹಂದಿ ಮುಂತಾದ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಸಂಗ್ರಹ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಇರುವೆಗಳು ಸಂಗ್ರಹದ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಸಂಗ್ರಹ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂದೇನು ಏನಿಸುವದಿಲ್ಲ. ಸಂಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಇದೆ ಎಂದೆನಿಸುವದಿಲ್ಲ. ವಸ್ತು ಲಭ್ಯವಿರುವುದು, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕೂಡಿಡುವವು. ಮಾನವನಲ್ಲಿ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹ - ಸುಖಧಾಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳು ಇರುವುದು ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಭೋಗ, ಅತಿಭೋಗದ ವಾಸನಾ ಇದೆ. ಈ ಆಧಾರದಿಂದ ಸಮಾಧಾನ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇವುಗಳು ಲಕ್ಷ್ಯವಾಗುವ ಬದಲು ಸಂಗ್ರಹ - ಸುಖಧಾಗಳು ನಮ್ಮ ಲಕ್ಷ್ಯಗಳಾದವು ಮತ್ತು ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಪ್ರಿಯ, ಹಿತ, ಲಾಭದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳಿವೆ ಹಾಗು ಇವುಗಳ ಫಲಸ್ವರೂಪ ನಾವು ದುಃಖಿಗಳಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುವವು, ಸಂಘರ್ಷ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವವು, ಮಾನಸಿಕ ಹಿಂಸೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುವವು.

ಇವೆಲ್ಲ ಸಂಕಟಗಳಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಪಡೆಯಲು ಇರುವ ಏಕಮಾತ್ರ ಉಪಾಯ ಜೀವನ ಜಾಗೃತಿಯಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯುವುದು ಮತ್ತು ಮಾನವಿಯತಾಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಅರಿಯುವುದು. ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಶರೀರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸರ್ವೋಚ್ಚ ಏಕಸಿತ ಇತಾಯಿಯ ಮಾನವನೇ ಆಗಿರುವನು ಮತ್ತು ಜೀವನ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ. ಜೀವನ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಮತ್ತು ಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವದಕ್ಕಾಗಿ ಶರೀರದ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡುವುದು. ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡುವ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಶರೀರವನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸುವುದು, ತದನಂತರ ಶರೀರವನ್ನೇ ಜೀವನ ಎಂದು ನಂಬುವುದು ಫಲಸ್ವರೂಪ ಜೀವ ಚೇತನಾದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸಿ ಭ್ರಮಿತವಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವದಕ್ಕಾಗಿ ಮನಃ ಶರೀರವನ್ನು ಸಂಚಾಲಿಸುವುದು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಶರೀರವನ್ನು ಬಿಡುವ ಸಂಕಟದೊಳಗಿರುವುದು. ಇದರಲ್ಲಿ ಪಾಪ, ಹುಣ್ಣುಗಳೆಂಬ ಯಾವ ವಸ್ತುಗಳು ಇರುವದಿಲ್ಲ. ಅರಿವಿರುವುದು ಇಲ್ಲ ಅರಿವಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ಇರುವುದು. ಅರಿವು ಪರಂಪರೆಯೊಂದರೇ ದೊರೆಯುವುದು. ಅರಿವನ್ನು ಪರಂಪರೆ ಯಲ್ಲಿಯೇ ಪಡೆಯುವುದಾಗಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅರಿವುಳ್ಳವನಾದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಸಂಸಾರ ಉಳಿಯುವುದು ಎಂದೇನು ಇಲ್ಲ.

ಇಂಥಹ ಕಲ್ಪನೆಗಳೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಭಯಭಿತನನ್ನಾಗಿ, ಅಸಹಾಯಕನನ್ನಾಗಿಸಿದೆ . ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ಸ್ವಧನ,ಸ್ವನಾರಿ/ಸ್ವಪುರುಷ, ದಯಾಪೂರ್ಣ ಕಾರ್ಯವ್ಯವಹಾರಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಾಳುವನು. ಈ ರೀತಿ ಬಾಳುವದರಿಂದ ನಮ್ಮ ತನು ,ಮನ, ಧನಗಳ ಸದುಪಯೋಗ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷೆ ಮಾಡುವುದು ಕೂಡಾ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಯಾವಾಗ ಇವೆರಡು ಜೊತೆಗೂಡುವವೋ ಆಗ ಸಂಭಂಧ, ಮೂಲ್ಯ ,ಮೂಲ್ಯಾಂಕನ, ಉಭಯ ತೃಪ್ತಿ ಇವುಗಳು ಸಹ ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾವೇ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವವು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮೂಲ್ಯ,ಚರಿತ್ರೆ,ನೈತಿಕತೆ ಇವುಗಳ ಸಂಯುಕ್ತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಆಚರಣೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾಯಿತವಾಗು -ವುದು. ತನು, ಮನ ,ಧನ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ಅರ್ಥದ ಸದುಪಯೋಗ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷೆಯಾಗುವುದೇ ನೈತಿಕತೆಯಾಗಿ -ದೆ.ಸಂಭಂಧಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ವಿಧಿಯಿಂದಲೇ ಮೂಲ್ಯಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆಯಾಗುವುದು. ಅದೇಕೆಂದರೆ ಯಾವುದೇ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ತಂದೆಯೊಂದಿಗಿನ ಸಂಭಂಧವನ್ನು, ತನ್ನ ತಾಯಿಯೊಂದಿಗಿನ ಸಂಭಂಧವನ್ನು,ತನ್ನ ಗುರುತಿಸೊಂದಿಗಿನ ಸಂಭಂಧವನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿದಂತೆ. ಆಗ ಮೂಲ್ಯ(ಭಾವ) ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಪ್ರವಹಿಸಲು ಶುರುವಾಗುವುದು ಇದರ ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಮೊಲ್ಯಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆಯಾಗುವುದು. ಎಲ್ಲಿ ಸಂಭಂಧಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವದಿಲ್ಲವೋ ಅಲ್ಲಿ ಯಾವದೇ ಮೂಲ್ಯಗಳು ಪ್ರವಹಿಸುವದಿಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ರೈಲು ಬೋಗಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ನಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುವುದೆಂದರೆ - ತನ್ನ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಅಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಬಂದಾಗ, ಮೊದಲಿನ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ಅಗಲಿಸಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವನು, ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಯಾರು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಾರದೆಂದು. ಅಲ್ಲೇ ಕೆಲ ಸಮಯದ ನಂತರ ಮೊದಲಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಪರಿಚಯವಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಬಂದರೆ, ಕುಳಿತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ತಾನಾಗಿಯೇ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಬಂದಿರುವ ಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತನ್ನ ಆಸನ ಬಿಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟು,ಆ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಕುಳಿಸಿ,ತಾನು ನಿಂತೇ ಇರುವನು.ಹೀಗೆ ಸಂಭಂಧಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಯವಾಗಿದೆ.ಸಂಭಂಧಗಳ ಕುರಿತ ಅಧ್ಯಯನ,ಪ್ರಯೋಜನೆಯ ಆಧಾರದಮೇಲೆ ಆಗುವುದು. ಅದೆ ಹೇಗೆಂದರೆ ತಾಯಿಯ ಸಂಭಂಧದ ಪ್ರಯೋಜನೆಯು ಪ್ರಧಾನತಹವಾಗಿ ಪೋಷಣೆಯ ಆಧಾರದಮೇಲೆ ಇರುವುದು,ತಂದೆಯ ಸಂಭಂಧದ ಪ್ರಯೋಜನೆಯು ಪ್ರಧಾನತಹವಾಗಿ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಆಧಾರದಮೇಲೆ ಅಧ್ಯಯನವಾಗುವುದು.ಎಲ್ಲ ಸಂಭಂಧಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಗುರುತಿಸದ ಮೇಲೆ ಮಾನವ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡುವದಿಲ್ಲ.ಸಂಭಂಧಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸದೆ ಇದ್ದಾಗ ತಪ್ಪುಗಳು ಆಗುವವೇ.

ಪ್ರಚಲಿತ ವರ್ತಮಾನ ರಾಜಕೀಯ ತಂತ್ರ,ಧರ್ಮ ತಂತ್ರ,ಪ್ರಚಾರ ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಕಂಡುಬರು - ವುದೆನೆಂದರೆ,ಎಲ್ಲವು ಕೇವಲ ಅಫರಾಧಿಗಳಾಗಿಯೇ ಸಿದ್ಧಮಾಡಿದಂತಿದೆ.ಇವರಿಬ್ಬರು ಅಫರಾಧಿಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಲು ತಮ್ಮದೆಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವರು.ಈ ಎಲ್ಲ ತಂತ್ರಗಳು ಮಾನವನ ಅರಿವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗಲು ಬಯಸುವವನ ಆಗಿರುವನು.ಪ್ರಮಾಣಿಕನಾಗಲು ಬಯಸುವನು.ಆದರೆ ಪ್ರಮಾಣಿಕತೆಯ ದಾರಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತನಾಗಲು ಬಯಸುವನು.ಆದರೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಪ್ರಯೋಜನೆ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರಲಿಲ್ಲ.ಎಲ್ಲರು ಶುಭದ ಕಾಮನೆ ಮಾಡಿದರು ,ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶುಭವಾಗಲಿ ಎಂದರು,ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪರಿವಾರವಿರಲಿ ಎಂದರು,ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮಂಗಲವಾಗಲಿ ಎಂದರು ಮತ್ತು ಇಂಥಹ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರು ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿಯೇ ಇರುವರು.ಆದರೆ ಕೇವಲ ಹೇಳುವದರಿಂದಲೇ ,ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಹೇಳುವದರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಮಾರ್ಗ ದೊರೆಯುವದಿಲ್ಲ.ಯಾವ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶುಭವಾಗಲಿ ಎಂದು ಬರೆದಿರುವರೋ,ಅದೇ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರವೆಲ್ಲ ಸುಳ್ಳಿನಿಂದ ಕೂಡಿದೆ ಎಂದು ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ತಾಯಿ - ತಂದೆ ಈಶ್ವರನ ಆಗಿರುವನು,ನಾವೆಲ್ಲ ಆತನ ಶರಣದಲ್ಲಿರಬೇಕಾಗಿದೆ ಎಂದು ಬರೆದಿರುವರು,ಇದರಿಂದ ಕಲ್ಯಾಣವಾಗಲಿಲ್ಲ.ನಿಜವಾದ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯರ ಜೊತೆಗಿದ್ದರು ಸಹ ಮಾನವ ಏನನ್ನು ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ ಇನ್ನು ಯಾರ ಕಲ್ಯಾಣ,ಯಾವ ಕಲ್ಯಾಣವಾಗಬೇಕಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನೆಯು ಆಗಿಲ್ಲ .ಅರಿವುಳ್ಳವನಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರಯೋಜನೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವುದು. ಎಲ್ಲ ಸಂಭಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಯೋಜನೆ ನಿಹಿತವಾಗಿರುವುದು. ಪ್ರಯೋಜನೆ ಏನಿದೆ? ಸಮಾಧಾನ ,ಸಮೃದ್ಧಿ, ಅಭಯ, ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಇವುಗಳನ್ನು ಸಫಲಗೊಳಿಸುವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನೆಯಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಸಂಭಂಧಗಳ ಪ್ರಯೋಜನೆ ಇವುಗಳೊಂದಿಗಿನ ಜೊತೆಗೂಡಿರುವುದು ,ಇವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಜೊತೆಗೂಡಿದಾಗಲೇ ಪರಂಪರೆ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು.ಪರಂಪರೆ- ಇದು ಅರಿವಿನದ ಆಗಿರುವುದು, ಅರಿವಿಲ್ಲದಿರುವುದರ ಪರಂಪರೆ ಅಖಂಡವಾಗಿರುವದಿಲ್ಲ.ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಸರ್ವಶುಭದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪರಂಪರೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಲಿಲ್ಲ.ವರ್ತಮಾನ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ

54

ಓದಿ ಹೊರಬರುವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ತಾನೇ ಬಹಳ ಬುದ್ಧಿವಂತನೆಂದು ನಂಬಿರುವನು. ಸಂಸಾರ - ಇದು ಮೂರ್ಖತೆ -ನದಿಂದ ಕೂಡಿರುವುದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವನು. ಇಂಥಹ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಕೋಟಿ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧರಾಗುತ್ತಿರುವರು. ಇಂಥಹ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಅರಿವುಳ್ಳವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು? ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ಸರಿಮಾಡಲು ಬೇಕಾಗುವ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಎಲ್ಲಿಂದ ತರವುದು?

ಯಾರೇ ಇರಲಿ ,ಸ್ವಯಂ ಅರಿತುಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಸ್ವೀಕರಿಸುವರು. ನಾನೇ ಇದಕ್ಕೆ ಸ್ವಯಂ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರುವೆ. ನಮ್ಮ ಪರಿವಾರದಲ್ಲಿ ವೇದಮೂರ್ತಿಗಳಿದ್ದರು ,ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ವೇದ ಮೂರ್ತಿಗಳಿದ್ದರು,ಸಂಪೂರ್ಣ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ವೇದಮೂರ್ತಿಗಳಿದ್ದರು,ಆದರೂ ನಮ್ಮ ಪರಿವಾರದವರು ನನಗೆ ವೇದಗಳನ್ನು ಓದಿಸಲಿಲ್ಲ,ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಓದಲು ಬಯಸುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು.ಆದರೆ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗಲು ಬಯಸುವನು.ಈ ಆಧಾರಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗುವ ಪೂರ್ಣ ಸಂಭಾವನೆ ಇದೆ. ಈ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡೆ ಈ ಅಭಿಯಾನವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿರುವೆ.ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗುವ ಆಸೆಯೊಂದಿಗಿರುವನು ಎಂಬ ಸತ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಶುರುಮಾಡಿರುವೆ.ಹೀಗೆ ಆರಂಭವಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಯಾರೇ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಅರಿತಿರುವರೋ,ಅವರಿಗಲ್ಲ ಪರಿಹಾರ ದೊರೆತಿದೆ,ಯಾವುದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾವು ಮಾನವಿಯತೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿದ್ದೆವೋ,ಆ ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳು ಅವರಲ್ಲಿ ಉದಯವಾಗಿವೆ.

ತನು,ಮನ,ಧನ ರೂಪದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಪ್ರಯೋಜನೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ನಿಯೋಜಿಸುವುದೇ ನೈತಿಕತೆಯ ಮೂಲ ತತ್ವವಾಗಿದೆ.ಇದನ್ನೇ ಸದುಪಯೋಗವೆಂದು ಹೇಳುವೆವು.ಸದುಪಯೋಗ ಎರಡು ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಇರುವುದು -1.ತನು,ಮನ,ಧನ ಇವುಗಳನ್ನು ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಉತ್ಪಾದನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಯೋಜಿಸುವುದು.2.ಸಂಭಂಧಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಯೋಜನೆಯನ್ನು ಸಫಲಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ತನು,ಮನ ,ಧನ ಇವುಗಳ ಅರ್ಪಣೆ - ಸಮರ್ಪಣೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸದುಪಯೋಗ ಮಾಡುವುದು. ಯಾವುದು ಸದುಪಯೋಗವಾಗುವುದೋ ಅದು ಸುರಕ್ಷಿತವಾದಂತೆಯೇ. ಯಾವುದರ ಸದುಪಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಅರ್ಥವನ್ನು ಬಳಸುವೆವೋ,ಅದು ಸುರಕ್ಷಿತವಾದಂತೆ .ಇದುವೇ ನಮ್ಮ ಸದುಪಯೋಗ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷೆಯ ಕುರಿತ ಅರ್ಥ. ಸಮಾಧಾನಕ್ಕಾಗಿ, ಸಮೃದ್ಧಿಗಾಗಿ, ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸಪೂರ್ವಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಾಗಿ, ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ತನು, ಮನ, ಧನ ರೂಪದ ಅರ್ಥವನ್ನು ನಿಯೋಜಿತಗೊಳಿಸುವುದರಿಂದ ಅದರ ಸುರಕ್ಷೆಯಾಗುವುದು. ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಧನ - ಇದರ ಸದುಪಯೋಗವಾಗುವುದು. ಸದುಪಯೋಗವಾಗದ ಹೊರತು ಸುರಕ್ಷೆಯಾಗದು ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷೆಯಾಗದ ಹೊರತು ಸದುಪಯೋಗವಾಗದು. ಸುರಕ್ಷೆ ,ಸದುಪಯೋಗದಿಂದ ಯಾವಾಗಲು ಶುಭವೆ ಆಗುವದು.ಸದ್ವವೃತ್ತಿಗೆ -ಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತನ, ಮನ, ಧನ -ಇವುಗಳನ್ನು ವಿನಿಯೋಗಗೊಳಿಸುವುದರ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದ್ದೆ ಇದೆ, ನಮ್ಮ ಜಾಗೃತಿಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ .

ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಅರಿವುಳ್ಳ ಇಕಾಯಿಯೊಂದು ಇರುವುದೆಯಾದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಮಾನವ ಮಾತ್ರ.ಮಾನವ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಶರೀರಇವುಗಳ ಸಂಯುಕ್ತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗಿರುವನು.ಮಾನವನ ಶರೀರಕ್ಕೆ ವಂಶದ ಪರಂಪರೆ ಇದೆ.ಜೀವನ ಸಹಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹಜ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಗರಸಪೂರ್ಣಪರಮಾಣುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವಿಧ್ಯಮಾನವಾಗಿದೆ.ಇದರಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಯೋಗದಾನವೇನು ಇಲ್ಲ.ಶರೀರದಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಪರಂಪರೆಯ ಯೋಗದಾನವಿದೆ.ಇದುವೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿದೆ.ಜೀವನ ಮತ್ತು ಶರೀರದ ಸಂಯೋಗದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಕೇವಲ ಜೀವನ ತನ್ನ ಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ ಮತ್ತು ಜೀವ ಶರೀರದಲ್ಲಿ ಅರಿವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಲ್ಲ.ಹಾಗಾಗಿ ಮಾನವ ಸಂಸ್ಕಾರಾನುಷಂಗಿಯ ಇಕಾಯಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದು.ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಮಾನವನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಉಳಿದ ಮೂರು ಅವಸ್ಥೆಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಪೂರಕವಾಗಿವೆ.ಮಾನವನು ಸಹ ಪೂರಕವಾಗುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಉಂಟಾಗಿದೆ.ಪೂರಕತೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಮಾನವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು.ಇದು ವ್ಯಕ್ತಿವಾದ,ಭೋಗವಾದ ಇವುಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಯಾವತ್ತು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದ ಚಿಂತನೆಗಳಾದ ಭೌತಿಕವಾದ ಮತ್ತು ಆದರ್ಶವಾದ,ಇವೆರಡರಿಂದಲೂ ಮಾನವ ವ್ಯಕ್ತಿವಾದಿಯಾದನು.ಭೌತಿಕವಾದ ವಿಧಿಯಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಭೋಗವಾದಿಯಾಗುವನು.

56

ಫಲಸ್ವರೂಪ ವ್ಯಕ್ತವಾದಿಯಾಗುವನು. ವ್ಯಕ್ತವಾದಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತವಾದಿಯೇ ಆಗಿರುವನು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಎರಡು ವಿಚಾರಗಳಿಂದ ಸಮಾಜ ನಿರ್ಮಾಣದ ಸೂತ್ರ ಹೊರ ಹೊಮ್ಮುವುದಿಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ ಸಮಾಜ ವಿರೋಧಿ ಆಗುವುದೇ ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ಮಾನವ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬಾಳಲು ಬಯಸುವನು. ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಬಾಳಲು ಬಯಸುವನು. ಸಮೃದ್ಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳಲು ಬಯಸುವನು, ಸಮಾಧಾನ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳಲು ಬಯಸುವನು. ಮೂರು ವಿಚಾರಗಳ (ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವ, ಸಮೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಸಮಾಧಾನ) ಪ್ರಯೋಜನೆಗಳನ್ನೂ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವುದೇ ಮಾನವನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದೆ.

ಅರಿವಿನ ನಂತರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಬಂದೆ ಬರುವುದು. ನಾವು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಬಳಿ ಹೋದಾಗ, ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಾವು ಪರಿವಾರ ಮಾನವರಾಗುವೆವು, ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗುವೆವು. ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ನಾವು ಸಾರ್ವಭೌಮವಾ -ಗುತ್ತ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವೆವು. ಈ ವೈಭವಶಾಲಿ ಪರಂಪರೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಮಾನವನಿಗಿದೆ. ಆಶೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ಬಯಸುವನು. ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬಯಸುವನು. ನನ್ನಯ ಅನುಸಾರ ಇಚ್ಛೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ಬಯಸುವನು. ಆದರೆ ಇಚ್ಛೆ ಪಡುವ ಆದ್ಯತೆಯ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಇನ್ನು ಕೆಳಮಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವನು, ಇದರ ಮೇಲು ಸಹ ಇನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ವಿಷಯಗಳಿವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ತೀವ್ರ ಇಚ್ಛೆ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯ ಸಮರ್ಪಿತನಾಗಲು ಅಸಮರ್ಥನಾಗಿರುವನು. ಜೀವ ಚೇತನಾ ವಿಧಿಯಿಂದಾಗಿ ಮಾನವ ವಿವೇಕವಾಗುವನು. ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ? ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಯಾರು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುವರೋ ಅವರನ್ನೇ ಪಾರಂಗತಗೊಳಿಸಿದರಾಯ -ತು. ಅವರಿಂದಲೇ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವಿಯ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಹಾರಾನ್ವಯಗೊಳಿಸಿದರಾಯಿತು, ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕಾರ ಬೆಳೆಸಿದರಾಯಿತು. ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕಾರ ಬೆಳೆಸಿದರೆ, ಮನೆ - ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಲು ಆರಂಭವಾಗುವುದು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಾನವಿಯಕರಣದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ, ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಸಾರ್ಥಕಗೊಳಿಸುವುದೇ ಎರಡನೆಯ ಯೋಜನೆಯಾಗಿದೆ.

ಪದಾರ್ಥ ಅವಸ್ಥಾ, ಪ್ರಾಣ ಅವಸ್ಥಾ, ಜೀವ ಅವಸ್ಥಾದ ಇಕಾಯಿಗಳು ಮಾನವನಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿವೆ. ಆದರೆ ಮಾನವ ಅವುಗಳಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗುವುದು ವಿಚಾರಾಧಿನದಲ್ಲಿದೆ (ಪರಿಗಣನೆಯಲ್ಲಿದೆ). ಅದನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ಹಾಗಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮಾನವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದರ ಕುರಿತು ಪ್ರಮಾಣ ದೊರೆಯುವುದು.

ಸುಖ, ಶಾಂತಿ, ಸಂತೋಷ, ಆನಂದ - ಇವುಗಳೇ ಜಾಗೃತ ಜೀವನ ದ ಸಹಜ ಮೂಲ್ಯಗಳಾಗಿವೆ. ಜೀವನ ಸಹಜ ಮೂಲ್ಯಗಳಿಂದ ಮಾನವ ಲಕ್ಷ್ಯ ಸಫಲವಾಗುವುದು. ಸಮಾಧಾನ, ಸಮೃದ್ಧಿ, ಅಭಯ, ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವ - ಇವುಗಳೇ ಮಾನವ ಲಕ್ಷ್ಯಗಳಾಗಿವೆ. ಮಾನವ ಲಕ್ಷ್ಯ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವವು, ಜೀವನ ಮೂಲ್ಯಗಳು ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವವು. ಸಮಾಧಾನ = ಸುಖ. ನಾವು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಾನಿತವಾಗಿರುವವೋ, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಸುಖದ ಅನುಭವ ಪಡೆಯುವೆವು. ಹಾಗೆಯೇ ನಾವು ಎಲ್ಲೆ ಸಮಾಧಾನಿತವಾಗಿಲ್ಲವೋ, ಅಲ್ಲಿ ಪೀಡಿತರಾಗಿರುವೆವು. ತದನಂತರ ನಾವು ಪರಿವಾರದಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಾನ, ಸಮೃದ್ಧಿ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳುತ್ತಾ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವ ಸ್ಥಿತಿಯೊಂದಿಗೆ ಶಾಂತಿಯ ಅನುಭವ ಪಡೆಯುವೆವು. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವ ಅರ್ಥದೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷ - ಆನಂದ ಇವುಗಳ ಅನುಭವ ಪಡೆಯುವೆವು. ನಮ್ಮ ಅರಿವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಆನಂದದ ಅನುಭವ ಪಡೆಯುವೆವು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾವೆಲ್ಲ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾದ ನಂತರವೇ ಅರಿವಿನ ಸಹಜ ಪ್ರಮಾಣವಿರುವುದು. ಈ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಾವು ಸುಖ, ಶಾಂತಿ, ಸಂತೋಷ, ಆನಂದ ಇವುಗಳ ಅನುಭವ ಪಡೆಯಲು ಯೋಗ್ಯರಾಗುವೆವು.

58

ಜೀವನ ಅಕ್ಷಯ ಬಲ, ಅಕ್ಷಯ ಶಕ್ತಿ ಸಂಪನ್ನವಾಗಿರುವುದು. ಈ ವಿಧಿಯಿಂದ ಸಮಾಧಾನ ನಂತರ ಸಮಾಧಾನವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿತ, ಪ್ರಮಾಣೀಕಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವೆವು ಮತ್ತು ಇದರಿಂದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು. ಜೀವನ 'ಸ್ಥಿತಿ'ಯಲ್ಲಿ ಬಲ, 'ಗತಿ'ಯಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಗತಿಯಲ್ಲಿಯಾಗುವ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಪರಸ್ಪತೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣೀತವಾಗುವವು. ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದರಿಂದ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಅನುಭವವಾಗುವವು -ದು. ನಾವು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆಸ್ಥಾನ ಮಾಡಿರುವೆವು ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ನಾವು ತೃಪ್ತರಾಗಿರುವೆವೋ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುವುದು. ನಾವು ತುಲನೆ ಮಾಡಿರುವುದೆಷ್ಟು ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ನಮಗೆ ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯಾಂಶ ದೊರಕಿತು. ಅನುಭವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ (ಚಿಂತನೆ ಮೂಲಕ) ನಾವು ಸತ್ಯದ ಕುರಿತು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಪಡೆದಿರುವೆವೋ, ಬೋಧ ವಿಧಿಯಿಂದ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದೆವೋ, ಅನುಭವ ಪಡೆದವೋ. ಇದರಿಂದ ಸತ್ಯಾಂಶ ದೊರಕಿತ ಎಂಬ ಕುರಿತು ನಾವು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅದರ ಪ್ರಯೋಜನೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವೆವು. ಪರೀಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಲೇ ಬೇಕು, ಮಾಡುತ್ತೇವೆಯೂ ಕೂಡಾ, ಇದರ ಹೊರತು ನಮಗೆ ಅನ್ಯ ಮಾರ್ಗಗಳಿಲ್ಲ. ಈ ಐದು ಅವಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ನಮಗೆ ದೊರೆಯುವ ತೃಪ್ತಿಯೇ ನಿರಂತರ ಸುಖಿಯಾಗಿರುವ ಮಾರ್ಗವಾ -ಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಸುಖ, ಶಾಂತಿ, ಸಂತೋಷ, ಆನಂದವೆಂದು ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇವೆ ಐದು ಅವಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣೀ -ತವಾಗುವದರಿಂದ ಮಾನವನ ವೈಭವ ಸ್ವಯಂನಲ್ಲಿ ಸ್ವರಾಜ್ಯದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿರುವುದು. ಮಾನವ ಮಾನವಿಯತೆಯಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣನಾಗಿ ವೈಭವಿತನಾಗುವುದೇ ರಾಜ್ಯದ ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವು -ವುದೇ ರಾಜ್ಯವಾಗಿದೆ, ಸ್ವರಾಜ್ಯವಾಗಿದೆ. ಸ್ವಯಂ ಪ್ರೇರಿತವಾಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದೇ ಸ್ವರಾಜ್ಯವಾಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾನವಿಯತೆಯಲ್ಲಿ ಅಚರಣೆಯೇ ಇದರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿದೆ. ಸ್ವಯಂನೊಂದಿಗೆ, ಪರಿವಾರದೊಂದಿಗೆ -ಗೆ, ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ, ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಏನೆಲ್ಲ ಸಂಭಂಧಗಳಿವೆಯೋ ಅವುಗಳನ್ನು ಸಾಧಕಗೊಳಿಸುವುದೇ ಮಾನವನ ಜಾಗೃತಿ ಸಹಜ ವೈಭವವಾಗಿದೆ.

ಸಂಭಂಧ ಮತ್ತು ಮೂಲಗಳನ್ನು ಸಾಧಕಗೊಳಿಸುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿಯೇ ನಾವು ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸದುವೆವು. ಸಂಭಂಧಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಲ್ಲವಾದರೆ, ನಾವು ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬಾಳುತ್ತಿರುವದಿಲ್ಲ ಹಾಗಾದಾಗ ನಾವು ಭೂತಕಾಲದಲ್ಲಿರುವೆವು ಹಾಗು ಭೂತಕಾಲ ಎಂದಿಗೂ ವರ್ತಮಾನವಾಗುವದಿಲ್ಲ. (ಭೂತಕಾಲದೊಂದಿಗೆ ಬಾಳಲು ಆಗುವದಿಲ್ಲ) ಭವಿಷ್ಯದ ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸುವೆವು, ಭವಿಷ್ಯವು ಸಹ ವರ್ತಮಾನವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಯಾವ ಕಡೆಯೂ ನೆಲೆ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಫಲಸ್ವರೂಪ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವವನು. ಆದರೆ ಯಾರು ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿರಲು ಬಯಸುವದಿಲ್ಲ. ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ದಿಶೆ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಯ ನಿರ್ದೇಶ - ಇವುಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಚೇತನಾ ವಿಕಾಸ ಮೂಲ ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗಿ ಪ್ರಮಾಣೀಕ ಪರಂಪರೆಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವನ ಅಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ ಮತ್ತು ಮಾನವತ್ವ ಮೂಲಾಂಕಿತಗೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಮಾನವನಿಗೆ ಅರಿವನ್ನು ಸಫಲಗೊಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ, ಇದುವೇ ಆತನ ವೈಭವವಾಗಿದೆ, ಇದುವೇ ಮಾನವನ ಐಶ್ವರ್ಯವಾಗಿದೆ, ಈ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದಲೇ ಮಾನವ ತನ್ನ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ನಿರಂತರ ಸುಖಮಯವಾಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಪಶು ಸಂಸಾರ, ಜೀವ ಸಂಸಾರ ವನಸ್ಪತಿ ಸಂಸಾರ, ಪದಾರ್ಥ ಸಂಸಾರದೊಂದಿಗೆ ಸಂತುಲನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಪೂರಕತೆಯ ಪ್ರತಿ ಸ್ವಯಂ ಕೃತಜ್ಞನಾಗುವ ಮೂಲಕ, ಅದರ ಉಪಯೋಗ, ಸದುಪಯೋಗ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಪ್ರಯೋಜನಶೀಲವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ.

ಮಾನವನೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಂಧ, ಮೂಲ, ಮೂಲಾಂಕನ, ಉಭಯ ತೃಪ್ತಿ ಇರುವವವು. ತೃಪ್ತಿ ನಮಗೆ ವರದಾನ -ವಾಗಿದೆ, ಅತ್ಯಪ್ತಿ ನಮಗೆ ವರದಾನವಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತೃಪ್ತನಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ. ಸಮೃದ್ಧಿ, ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣೀಕಗೊಳಿಸಲು ಬಯಸುವನು. ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವವೇ ಪರಮ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ, ನಿರಂತರವಾಗಿರುವ ವಸ್ತು ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಆಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ, ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ನಿರಂತರವಾಗಿದೆ ಪ್ರಭಾವಶೀಲವಾಗಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಮೂಲಕವೇ ನನಗೆ ಸತ್ಯದ ಸ್ವರೂಪ ದೊರಕಿರುವುದು. ಫಲ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ವಿಕಾಸ ಹಾಗು ಜಾಗೃತಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದು, ವಿಕಾಸ ಕ್ರಮವಿರುವುದು. ವಿಕಸಿತವಾಗುವುದು, ಜೀವಂತವಾಗಿರುವುದು..

60

ವಿಕಾಸ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭೌತಿಕ - ರಾಸಾಯನಿಕ ವಸ್ತುಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಕಾರ್ಯರಥವಾಗಿರುವುದು. ಜೀವನ ಎಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು ಎಂಬುದರ ನಿಶ್ಚಯನ ಕೂಡಾ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಸಹಜ ವಿಧಿಯಿಂದಲೇ ಬರುವುದು ಮತ್ತು ಭ್ರಮಿತ ಮಾನವನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅಲ್ಲ. ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಸ್ವಯಂ ತನ್ನದೇ ಆದ ವಿಧಿಯಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಅವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಿತಗೊಳಿಸಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಯೋಗದಾನವೇನು ಇಲ್ಲ. ಮಾನವ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಅನ್ನ ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಪ್ರಮಾಣ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣೀಕಗೊಳಿಸಲಿಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಶೋಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಇರುವನು. ಶೋಷಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಾನವ ಹೇಗೆ ಸುಖಿಯಾಗುವ ಕಾಮನೆಯೊಂದಿಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯ? ಇದು ಯೋಜಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ಶೋಷಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಸುಖಿಯಾಗುವ ಕುರಿತು ಎಲ್ಲ ರಾಜ್ಯಗಳು, ಎಲ್ಲಾ ಸಮುದಾಯಗಳು, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳು, ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಪರಿವಾರಗಳು ಯೋಜಿಸುತ್ತಿವೆ. ಸದ್ಯದ ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿರುವ ನಂಬಿಕೆ ಎನಿದೆಯೆಂದರೆ - ಶೋಷಣೆಯಿಂದಲೇ ಸುಖಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೆಂದು. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಇದರದೇ ಮಾತಾಯಿತು ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನವು ಸಹ "ಶೋಷಣೆ ಮತ್ತು ಸಂಘರ್ಷದಿಂದಲೇ ಮಾನವ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಸಮರ್ಥನೆ ಕೊಡುತ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ "ಅಸ್ತಿತ್ವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು" ಇದರ ಅರ್ಥ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಜಾತಿ, ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ. "ಸಂಘರ್ಷ" ಇದರ ಅರ್ಥ ಯಾರ ಬಳಿ ಕೊಲಿದೆಯೋ, ಎಷ್ಟು ಅವರಿಗೆ ದಕ್ಕಿದಂತೆ ಸಂಘರ್ಷಮಾಡುವುದನ್ನೇ ವಿಕಾಸವೆಂದು ಬಣ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಯಾವ ದೇಶ ಹೆಚ್ಚು ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವುದೋ, ಯಾವ ದೇಶ ಹೆಚ್ಚು ವ್ಯಾಪಾರದ ಬುದ್ಧಿ ಉಪಯೋಗಿಸುವುದೋ, ಯಾವ ದೇಶ ಹೆಚ್ಚು ಶೋಷಣೆ ಮಾಡುವುದೋ, ಆ ದೇಶವೆ ಹೆಚ್ಚು ವಿಕಸಿತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ದೇಶವೊಂದು ಜಾಗೃತವಾಗ ಮಾತ್ರ ವಿಕಸಿತವಾದಂತೆ. ಯಾವ ದೇಶ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗಿರುವುದೋ, ಸಮಾಧಾನಿತವಾಗಿರುವುದೋ, ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿರುವುದೋ, ತನ್ನೊಳಗೆ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದಿರುವುದೋ, ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿತಿರುವುದೋ ಅದುವೇ ವಿಕಸಿತ ದೇಶವಾಗಿದೆ.

ಜೀವನ-ಇದು ಜೀವನವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಪದ್ಧತಿಗಳಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನತೆಯಿದೆ. ಭೌತಿಕ ರಾಸಾಯನಿಕ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಸಂಭಂಧಿಸಿದಂತೆ ನಾವು ಪ್ರಯೋಗಪೂರ್ವಕವಾಗಿ, ಉಪಯೋಗಿಯತೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವೆವು. ಉಪಯೋಗಿತೆಯನ್ನು ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸುವೆವು. ಆಹಾರ, ಅವಾಸ, ಅಲಂಕಾರ (ಸಾಧನಗಳು) - ಇವುಗಳೇ ಸಾಮಾನ್ಯ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ದೂರ ಗಮನ, ದೂರ ಶ್ರವಣ, ದೂರ ದರ್ಶನ - ಇವುಗಳೇ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆ - ಗಳಾಗಿವೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಉತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ಸಹ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಪಾರ ವಿಧಿಯಿಂದ ಸರ್ವಸುಲಭಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ವ್ಯಾಪಾರ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಲಾಭದ ಪ್ರತಿಕ್ಷೆ ಇದ್ದೆ ಇರುವುದು.

ನಮಗೆ ಯಾವ-ಯಾವ ವಸ್ತುಗಳ ಅಗತ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಜೀವನ ದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯ ಕ್ರಿಯೆಯ ಆಧಾರದಿಂದ ಗುರುತಿಸುವೆವು. ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ನಂತರ ನಾವು ಅವುಗಳನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುವೆವು ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಅನುಭವ ಪಡೆಯುವೆವು. ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ, ನಾವು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳಲು ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವೆವು ಹಾಗಾಗಿ ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲಿಗೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ವಿಧ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಸ್ವಾಯತ್ತರನ್ನಾಗಿಸುವ ಜರೂರತೆ ಇದೆ ಮತ್ತು ತದನಂತರ ಪರಿವಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣೀಕಗೊಳ್ಳುವ ಯೋಗ್ಯ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ಅದಾದ ನಂತರ ಸಮಗ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರುವುದು. ಈ ಮೂರು ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣೀಕವಾಗುವುದೇ ಮಾನವನ ಸೌಭಾಗ್ಯವಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಸೌಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಯಾಗುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮಾನವನಿಗೆ ಇರುವ ಏಕ ಮಾತ್ರ ಆಧಾರವೆಂದರೆ ಸ್ವಯಂಸೂತ್ರ ಅವಶ್ಯಕತೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಈ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಸಿದ್ಧವಾದದ್ದೆಯಾದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗಳನ್ನು ಮನೋಯೋಗಪೂರ್ವಕ, ಅಧ್ಯಯನ ಪೂರ್ವಕ ತನ್ನನ್ನೇ ಪ್ರಮಾಣೀಕಗೊಳಿಸುವುದು ಸಹಜವಾಗಿದೆ.

62

ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗುವುದು ಎಂದರೇನು? ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವವನಾರು? ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿರುವ ವಸ್ತು ಯಾವುದು? ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿರುವ ವಸ್ತು "ಜೀವನ" ಆಗಿರುವುದು. ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವದಕ್ಕಾಗಿರುವ ವಸ್ತು "ಅಸ್ತಿತ್ವ"ವಾಗಿರುವುದು, "ಜೀವನ"ಇರುವುದು, "ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆ ಇರುವುದು. ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿನ ವಿಕಾಸವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ರಾಸಾಯನಿಕ ಮತ್ತು ಭೌತಿಕ ರಚನೆ, ವಿರಚನೆಗಳನ್ನೂ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ರಾಸಾಯನಿಕ ಮತ್ತು ಭೌತಿಕ ರಚನೆ, ವಿರಚನೆಗಳು ಪದಾರ್ಥ ಅವಸ್ಥಾ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣ ಅವಸ್ಥಾಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಮಾನವಾಗಿವೆ. ಇವೆಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳು ಒಂದು ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಸ್ವರೂಪಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವವು, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಮರ ಗಿಡಗಳು ಕೆಲ ಕಾಲದ ನಂತರ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ವಣಿಗೆ ಮಣ್ಣಾಗುವವು. ಇದನ್ನೇ ಪರಿವರ್ತನಶೀಲತೆ ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಪರಿವರ್ತನೆ ಭೌತಿಕ ರಾಸಾಯನಿಕ ಪದಾರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುವಂಥದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿದೆ. ಇದೆ ರೀತಿ ಮಾನವ ಮತ್ತು ಪಶು ಶರೀರಗಳ ರಚನೆಯು ಗರ್ಭಾಶಯದಲ್ಲಿ ರಚಿತವಾಗುವುದು ಹಾಗು ಕೆಲ ಕಾಲದ ನಂತರ ವಿರಚಿತವಾಗಿ ಮಣ್ಣಾಗಿ, ನೀರಾಗಿ, ಗಾಳಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗುವುದು.

ಇದರ ನಂತರ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿರುವ ವಸ್ತು ಜೀವನ ವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದು ಯಾವಾಗಲು ಒಂದೇ ಥರಹದ್ದಾಗಿರುವುದು. ಮಾನವ ಶರೀರದಲ್ಲಿ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ವಸ್ತು ಕೇವಲ ಜೀವನ ಆಗಿರುವುದು. ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಅರಿಯಲಾಗಿದೆ. ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳುವವು. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದೇ ಮಾನವನ ಲಕ್ಷ್ಯವಾಗಿದೆ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದೇ ಸುಖವಾಗಿದೆ. ಅವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುತ್ತಾ ಜೀವನ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಹಿಡಿತವಾಗಿರುವುದು. ಫಲ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಸಮಾಧಾನದ ಹುಡುಕಾಟ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿರುವುದು,

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಶೋಧ ಅನುಸಂಧಾನದ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಇರುವುದು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಜಡ ಪರಮಾಣುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಅನುಸಂಧಾನ ಆಗುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು. ಇದುವೇ ಪರಿವರ್ತನೆಗಾಗಿರುವ ಕಾರಕ ತತ್ವವಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಇರುವುದು. ಪರಮಾಣುಗಳಲ್ಲಿನ ಅಂಶಗಳು ಸಹ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವುದರ ಪ್ರವೃತ್ತಿವಶದಿಂದಾಗಿಯೇ ಪರಮಾಣುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪರಮಾಣುಗಳು ಅಣುಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಘಟಿತವಾಗುತ್ತಿರುವವು. ಅಣುಗಳು ಸಹ ಇದೆ ಪ್ರವೃತ್ತಿವಶ ಅಣುಪಿಂಡಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಘಟಿತವಾಗುತ್ತಿರುವವು. ಇದೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನಂತ ಗ್ರಹ, ಗೋಲಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಇರುವುದು ಮನುಷ್ಯನ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದು. ಜಡ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿರುವ ವಿಭಿನ್ನತೆಯ ಮೂಲ ರೂಪ, ಪರಮಾಣುವಿನಲ್ಲಿರುವ ಪರಮಾಣು ಅಂಶಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಭೇದವೆ ಆಗಿರುವುದು. ಈ ವಿವಿಧ ವಸ್ತುಗಳ ವಿವಿಧತೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ, ಸ್ಥಾಪನೆಯ ಆಧಾರದಿಂದಲೇ ಇವುಗಳಿಂದ ರಚಿತ ರಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿವಿಧತೆ ಇರುವುದು ಕಂಡು ಬರುವುದು. ಹೇಗೆ ವನಸ್ಪತಿಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಪ್ರಕಾರದ ರಚನೆಗಳಿವೆಯೋ, ಯಾವ-ಯಾವ ರಚನೆಗಳಿಂದ ರಚಿತವಾದ ವಸ್ತುಗಳಿವೆಯೋ, ಅವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ವೈಭವಿತವಾಗಿವೆ. ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಬಾಳುಗೊಳ್ಳುವುದೇ ಅವುಗಳ ಭೌತಿಕ ಪ್ರಯೋಜನೆಯಾಗಿದೆ. ರಚನೆಯ ಮೂಲದಲ್ಲಿರುವ ದ್ರವ್ಯವು ಸಹ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವುದರ ಮಹಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ಈ ಮಹಿಮೆಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಸ್ತಿತ್ವ ವಿದ್ಯಮಾನವಾಗಿದೆ, ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗಿದೆ, ಪ್ರಕಾಶಿತವಾಗಿದೆ. ಈ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಯೇ ಮಾನವನು ಸಹ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿರುವನು.

ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಅವಿಭಾಜ್ಯನಾಗಿರುವನು. ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ತೊರೆದು ಮಾನವನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಓಡಿಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಓಡಿಹೋಗಲು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿರುವನು, ಅಷ್ಟೇ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಇಡಾಗಿರುವನು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ತನ್ನಲ್ಲಿ ತಾನು ಸಮಾಧಾನ ಬಯಸುವವನೇ ಆಗಿರುವನು, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ಶೋಧದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವನು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಶೋಧಿಸುವ ಅಧಿಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಇರುವನು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಶೋಧಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳಿದಾಗ,

64

ಆತನಿಗೆ ಕರ್ಮ ಸ್ವತಂತ್ರತೆ ಕುರಿತು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದು. ಶೋಧದ ಉದ್ದೇಶ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ, ಬಾಳುವ ಉದ್ದೇಶ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಬಾಳುವ ಉದ್ದೇಶ ಒಂದೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಧ್ರುವೀಕೃತವಾಗುವುದು, ಅದುವೇ ಮಾನವ ಸುಖಿಯಾಗಿ ಬಾಳಲು ಬಯಸುವನು. ಸುಖಿಯಾಗಲು ಇರುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಒಂದೇಯಾಗಿದೆ, ಜೀವನ ಉದ್ದೇಶ, ಮಾನವ ಉದ್ದೇಶ ಸಂಪನ್ನನಾಗುವುದಾಗಿದೆ. ಅರಿವಿನಿಂದಲೇ ಜೀವನ ದ ಉದ್ದೇಶ ಸಂಪನ್ನನಾಗುವುದಾಗಿದೆ. ಅರಿವಿನಿಂದಲೇ ಜೀವನ ದ ಉದ್ದೇಶ ಪೂರ್ಣವಾಗುವುದು. ಜೀವನ ತೃಪ್ತವಾಗುವುದು ಮತ್ತು ತೃಪ್ತ ಜೀವನವೆ ಮಾನವನ ಉದ್ದೇಶ ಸಮಾಧಾನ, ಸಮೃದ್ಧಿ, ಅಭಯ, ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಇವುಗಳನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥನಾಗುವುದು. ಇದುವೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದರ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿದೆ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳಿದಾಗ, ನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷಗಳು ಉಪಲಬ್ಧವಾಗಿರುವವು. ಇಂಥಹ ಮಾನವ ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಒಬ್ಬರಿಂದ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಉಪಕಾರಿಯಾಗಿರುವುದು. ಒಬ್ಬರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಅರಿವುಳ್ಳವರಾಗಿರುವುದೇ ಉಪಕಾರವಾಗಿದೆ ಫಲ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅರ್ಥ ಪರಂಪರೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಾಧಕವಾಗುವುದು. ಮಾನವ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ವರ್ತಮಾನವಾಗಿರುವುದೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿದೆ. ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಏನಾದರು ಆದರೆ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಅವ್ಯವಸ್ಥೆ ಉಂಟಾಗುವುದು. ಮಾನವ ಕರ್ಮ ಸ್ವತಂತ್ರತೆಯ ಮತ್ತು ಕಲ್ಪನಾಶೀಲತೆಯ ವಶದಿಂದ ಏನಾದರೊಂದು ಅವ್ಯವಸ್ಥೆ ಉಂಟುಮಾಡುವನು. ಸದ್ಯ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತೊಂದರೆಗಿಡು ಮಾಡಿರುವವಂತೆ.

ತಾನು ಉಂಟುಮಾಡಿದ ಅವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಏನು ಸಂಕಟ ಉಂಟಾಗಬಹುದೆಂದೇ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ, ತಿಳಿದಾದ ಮೇಲೆ ಅದಕ್ಕೆ ಉಪಾಯಗಳೇ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ. ಕಲ್ಪನಾಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಕರ್ಮ ಸ್ವತಂತ್ರತೆ ವಶದಿಂದಲೇ ಮಾನವ ಯಾವತ್ತು ಶೋಧ ಮತ್ತು ಅನುಸಂಧಾನ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವನು. ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಾಗಿಯೇ ಮಾಡಿದ ಶೋಧ ಮತ್ತು ಅನುಸಂಧಾನಗಳು, ಸಮಾಧಾನ, ಸಮೃದ್ಧಿ, ಅಭಯ, ಸಹಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಶೋಧ ಮತ್ತು ಅನುಸಂಧಾನಗಳು ಮಾತ್ರ ಸಾಧಕವಾಗಿರುವವು. ಅರಿವಿನಿಂದಲೇ ಮಾನವ

1.ಸ್ವಯಂ ನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸ

2.ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಸನ್ಮಾನ

3.ಪ್ರತಿಭೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಸಂತುಲನ

4.ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ

5.ವ್ಯವಸಾಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾವಲಂಬಿ ಯಾಗುವನು

ಇವುಗಳನ್ನೇ ಸದ್ಗುಣವೆಂದು ಕರೆಯಬಹುದು. ಈ ಸದ್ಗುಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾನವ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗುವನು. ಅರಿವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣೀಕಗೊಳಿಸುವುದೇ ವಿಧ್ಯತೆಯಾಗಿದೆ. ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹಜ(ವರ್ತಮಾನ) ವಿಧ್ಯಮಾನ ಮಾನವನೇ ವಿಧ್ಯಾನನಾಗಿರುವನು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಇಕಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಅದರೊಳಗಿನ ಶೋಧ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು ಆದರೆ ವಿಧ್ಯತೆ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಮಾನವನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯ.

ಮಾನವನಲ್ಲಿರುವ ನಾಲ್ಕು ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಕುರಿತು ಹೇಳಿದ್ದೆ, ಅವುಗಳಿಂದ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ನಂಬುವುದು, ಗುರುತಿಸುವುದು, ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸುವುದು, ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಇವುಗಳು ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾಪಿತವಾಗಿರುವವು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ವಸ್ತುವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು. ಹಾಗಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಒಂದು ಪರಮಾಣುವಿನಲ್ಲಿರುವ ಅಂಶವು ಸಹ ಇನ್ನೊಂದು ಅಂಶವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು, ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಅದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿರುವುದು. ಒಂದು ಇನ್ನೊಂದರೊಂದಿಗೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ, ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು, ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿತವಾಗಿರುವುದು. ಇದೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಣುವಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಗ್ರಹ ಗೋಳಗಳವರೆಗೂ ಒಂದು ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು

66

ಮತ್ತು ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವವು.ಇದೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪದಾರ್ಥ ಅವಸ್ಥಾಪ್ತಾಣ ಅವಸ್ಥಾಪ್ತಾಣ ಅವಸ್ಥಾಪ್ತಾಣದ ಅವಸ್ಥಾಪ್ತಾಣದ ಎಲ್ಲವು ಒಂದು ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವವು ಮತ್ತು ಅದರಂತೆ ನಿರ್ವಹಿಸುವವು, ಇದರ ಪ್ರಮಾಣವು ಸಹ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಪೂರಕತೆಯ ವಿಧಿಯಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ.ಮಾನವ ಕೇವಲ ಗುರುತಿಸುವವು ಮತ್ತು ಅದರಂತೆ ನಿರ್ವಹಿಸುವದರಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಆತನಿಗೆ ಸಂಶಯಗಳು ಮೂಡಿದವು.ಹಾಗಾಗಿ ಮಾನವನೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನು ಎರಡು ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಜೊತೆಗೂಡಿದವು ಅವುಗಳೇ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ನಂಬುವುದು.ಮಾನವ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು,ನಂಬುವುದು ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಗುರುತಿಸುವುದು, ನಿರ್ವಹಿಸುವದರೊಂದಿಗೆ ಅಶ್ವಸ್ಥನಾಗಿರುವನು.ಪ್ರಯೋಜನೆಗಳ ಸಾಧಕತೆಗಳನ್ನೇ ಗುರುತಿಸುವುದು, ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಆಗುವುದು. ಪ್ರಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು,ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿಯೇ ಮಾನವ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗುವನು.ಗುರುತಿಸದೆ ನಿರ್ವಹಿಸದೆ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ,ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ .ಸಧ್ಯಮಾನವನಲ್ಲಿರುವ ದರಿದ್ರತೆಗೆ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ,ಆತನಿಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಅದರಂತೆ ನಂಬುವ ಅವಕಾಶವಿದ್ದರೂ ಸಹ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಅದರಂತೆ ನಂಬುವುದು ಅವನಿಂದ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಇಂಥಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾನವ ತಾನಂತೂ ದರಿದ್ರನಾಗಿರುವದಲ್ಲದೆ, ಇತರರನ್ನು ಸಹ ದರಿದ್ರನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ.ಮಾನವ ತನ್ನಲ್ಲಿನ ದರಿದ್ರತಾವಶದಿಂದಲೇ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಹ ದರಿದ್ರಗೊಳಿಸಿರುವನು. ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿರುವಂತೆ ಮಾನವನಲ್ಲಿನ ಈ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ,ನಂಬುವ ಭಾಗವನ್ನು ಪ್ರಬರಗೊಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಬರತೆಯ ಸಂಭಾವನೆ ಇದ್ದೆ ಇದೆ.ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಬರತೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ ಎಂಬುದು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ನಿಕಟವಾದುದಾಗಿದೆ.ಅರಿವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಪರಂಪರೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುವುದೇ ವಿದ್ಯಾದ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದೆ.

ಜೀವನದ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮೂಲತಃ ವಾಗಿ 5 ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಲಾಗುವುದು.ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಗತಿ ಯ ರೂಪ - ದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಜರುಗುವವು.ಅವುಗಳು ಹೀಗಿವೆ.ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವನ ದಲ್ಲಿ 'ಆಸೆ' ಎಂಬ ಕ್ರಿಯೆ ಜರುಗುವುದು, ಈ ಆಸೆ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮತ್ತೆ 'ಅಸ್ಥಾದನೆ' ಮತ್ತು 'ಆಯ್ಕೆ' ಎರಡು ಕ್ರಿಯೆಗಳಿವೆ. ಅಸ್ಥಾದನೆಗಾಗಿ ಏನನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವೋ ಅದುವೆ 'ಆಯ್ಕೆ' ಯಾಗಿರುವುದು. ಅಸ್ಥಾದನೆ ಮಾಡುವುದು ಕೂಡಾ ಒಂದು ಕ್ರಿಯೆಯೇ ಆಗಿದೆ.ಈ ಅಸ್ಥಾದನೆ ಮತ್ತು ಆಯ್ಕೆ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ನಡೆಯುವ ಭಾಗವನ್ನು 'ಮನ್' ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಅಸ್ಥಾದನೆಗಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ವಸ್ತುಗಳು ಇರಬೇಕೆಂದು ಮನುಷ್ಯ ಬಯಸಿದ್ದನೋ ಅವೆಲ್ಲವುಗಳನ್ನು ಆತ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಮಾಡಿರುವನು ಮತ್ತು ಅಂಥಹುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿರುವನು ಮತ್ತು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಂಲಗ್ನನಾಗಿರುವನು. ನಾವುಗಳು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಕೇವಲ ಸುಖಧಾ - ಸಂಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿಯೇ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿರುವವು.ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಸುಖಧಾ-ಸಂಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿಯೇ ವಿವಶರಾಗಿರುವ ನಾವುಗಳು,ಸುಖಧಾ - ಸಂಗ್ರಹಗಳ ಪ್ರಯೋಜನೆಯನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ,ನಂಬುವುದರಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟೆವು. ಸುಖಧಾ-ಸಂಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ತೃಪ್ತಿಬಂದು ದೊರೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ.ಆದರೆ ಇದರ ವ್ಯವಹಾರಿಕ ಪ್ರಯೋಜನೆಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಾದ ಮೇಲೆ, ಇದಲ್ಲವು ಆಹಾರ, ಆವಾಸ, ಅಲಂಕಾರದ(ಸಾಧನ) ರೂಪದಲ್ಲಿ ಶರೀರದ ಪೋಷಣೆ, ಸಂರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿರುವುದು ಎಂದು ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದು.ಸಮಾಜದ ಗತಿಗಾಗಿ ದೂರಗಮನ, ದೂರಶ್ರವಣ,ದೂರದರ್ಶನಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆಯು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವುದು.ಇವೆಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳು ಸಧ್ಯ ನಮಗೆ ಉಪಲಬ್ಧವಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ಸುಖಧಾ ಸಂಗ್ರಹಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮಾನವ ತೃಪ್ತನಾಗಲಿಲ್ಲ.ಇದೊಂದು ಬಹು ದೊಡ್ಡ ವಿಡಂಬನೆಯ ಮಾತಾಗಿದೆ.

ಜೀವನದ ಇನ್ನೆರಡು ಕ್ರಿಯೆಗಳು 'ತುಲನ'ಮತ್ತು'ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ'ಯಾಗಿವೆ.ಜೀವನ ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೋ, ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡುವುದು. ಇದಲ್ಲ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಕುರಿತ ಇರುವುದು.

68

ಪ್ರಯೋಜನೆ ಎಂಬುದು ಮೂಲತಃ ಸಮಾಧಾನ, ಸಮೃದ್ಧಿ, ಅಭಯ, ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳಿ ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವುದೇ ಆಗಿದೆ. ಇವುಗಳಿಗೆ ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಭೋಗ, ಅತಿಭೋಗ, ಇವುಗಳಿಂದ ಮಾನವನಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ನೆಲೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಎಲ್ಲ ಮಾನವರ ಮರಣವಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಈ ಭೂಮಿ ನಾಶವಾಗುವುದೆಂದು ಸದ್ಯದ ವಿಜ್ಞಾನ ನಮ್ಮೆದುರಿಗೆ ನಿಷ್ಕರ್ಷೆಯನ್ನು ಇಡುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಆಗುವಂತೆಯೇ ಕಂಡು ಬರುತ್ತಿದೆ. ಭೂಮಿಯ ವಿಧಿಯಿಂದ ಯೋಜಿಸಿದ್ದೆಯಾದರೆ, ಈ ಭೂಮಿಯು ಸರ್ವ-ಸಮೃದ್ಧವಾದ ನಂತರ, ಮಾನವನ ಆವಾಸಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ನಂತರವೆ, ಇಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಅವತರಣೆಯಾಗಿರುವುದು. ಮಾನವನಿಗೆ ಮೆಲ್ಲ - ಮೆಲ್ಲಗೆ ಜೀವ ಚೇತನಾ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತವಾಗುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಅವಸರ ಪ್ರದಾನವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಮಾನವ ಜಾಗೃತವಾಗುವ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಭೋಗ - ಅತಿಭೋಗದ ಕಡೆಗೆ ಅಗ್ರಸರನಾದ. ಭೋಗ - ಅತಿಭೋಗದ ದಿಶೆ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟ ಮಾನವ, ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಅಂತ್ಯ ಕಾಣದ ಸುಖಧಾ - ಸಂಗ್ರಹದ ಕಡೆಗೆ ಮಾನವ ಅಗ್ರಸರನಾದನು. ಎಲ್ಲ ಮಾನವರ ಸುಖಧಾ -ಸಂಗ್ರಹಗಳ ದುರಾಸೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳು ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಈ ದುರಾಸೆಯೇ ಮಾನವನನ್ನು ಒಂದಿಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಮುಳುಗಿಸಿ ಬಿಡುವುದು. ಹಾಗಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಸುಖಧಾ - ಸಂಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಜನ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿಸುವುದು ಜರೂರಿಯಾಗಿದೆ. ಪ್ರಯೋಜನ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಶರೀರದ ಪೋಷಣೆ, ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಗತಿಯೇ ಹೊರ ಹೊಮ್ಮುವುದು. ಸಮಾಜದ ಗತಿಯಡೆಗೆ ನಡೆದಾಗ ಅಖಂಡ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವುದು, ಸಾರ್ವಭೌಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವುದು ಹೊರ ಹೊಮ್ಮುವುದು. ಇವುಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲು ಮನುಷ್ಯ ಬಾಳಲು ಹೊರಟಾಗ ಸಮಾಧಾನ - ಸಮೃದ್ಧಿ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸುಖ ಶಾಂತಿ ಸಂಪನ್ನನಾಗಿ ಬಾಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು. ಈ ವಿಧಿಯಿಂದ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವುದೇ ಜೀವನದ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳಲು ಬಯಸುವನು ಎನ್ನುವುದೇ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಸ್ತೋತ್ರ ಸಫಲತೆಯ ಆಧಾರವಾಗಿದೆ. ಭ್ರಮೆ ಪರ್ಯಂತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೂಲ ತತ್ವ ಭಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಲೋಭನೆಯಾಗಿದೆ. ಜಾಗೃತಿಯ ನಂತರ ಮೂಲ, ಮೂಲಾಂಕನ ಮತ್ತು ಉಭಯ ತೃಪ್ತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅರಿವನ್ನು ವಿಕಸಿತಗೊಳಿಸುವುದು ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ.

ಜಯವಾಗಲಿ, ಮಂಗಲವಾಗಲಿ, ಕಲ್ಯಾಣವಾಗಲಿ

70

ಜೀವನದ ಸ್ವರೂಪ

ಜೀವನ ಮನ ,ವೃತ್ತಿ ,ಚಿತ್ರ ,ಬುದ್ಧಿ ಆತ್ಮ , ಇವುಗಳ ಅಭಿಭಾಜ್ಯ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇವುಗಳು ಯಾವತ್ತೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ .

ಮನ - ಎರಡು ಕ್ರಿಯೆಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿದೆ , ಅವುಗಳೇ ಆಸ್ಥಾದನೆ ಮತ್ತು ಆಯ್ಕೆ .

ವೃತ್ತಿ - ಎರಡು ಕ್ರಿಯೆಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿದೆ - ಅವುಗಳೇ ತುಲನೆ ಮತ್ತು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ .

ಚಿತ್ರ - ಎರಡು ಕ್ರಿಯೆಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿದೆ - ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ / ಚಿಂತನ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಣ

ಬುದ್ಧಿ - ಎರಡು ಕ್ರಿಯೆಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿದೆ - ಬೋಧ ಮತ್ತು ಸಂಕಲ್ಪ .

ಆತ್ಮ - ಎರಡು ಕ್ರಿಯೆಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿದೆ - ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಪ್ರಮಾಣೀಕತೆ .

ಈ ಹತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವನ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಾರಂಭವಾಗಿದೆ . ಈ ಹತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಭ್ರಮಿತ ಅಥವಾ ಜಾಗೃತಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣೀಕವಾಗುವುದು ಕಂಡು ಬರುವುದು ಭ್ರಮಿತ ಅವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಸಂವೇದನೆಶೀಲತೆಯಿಂದ ಅನುಪ್ರಾಣೀಕ(ನಾಲ್ಕು ಅವಸ್ಥಾ ಹಾಗು ನಾಲ್ಕು ಪದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಹಜ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣ ಪರಂಪರೆ) ವಾಗಿರುವುದು .ಮತ್ತು ಈ ಹತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವಜೀತನಾ ವಶ ದಿಂದ ಕೇವಲ 4.5 ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿರುವವು.ಉಳಿದ 5.5 ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ವಸ್ತು ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಿ ಜೀವನ ಅಂತರ ವಿರೋಧದೊಂದಿಗೆ ಇರುವುದು . ಆಸ್ಥಾದನೆ ,ಆಯ್ಕೆ , ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ , ಚಿತ್ರಣ ಮತ್ತು ಅರ್ಥ ತುಲನೆ ಇವುಗಳೇ ಆ 4.5 ಕ್ರಿಯೆಗಳು . ಆಸ್ಥಾದನೆ ಮತ್ತು ಆಯ್ಕೆ - ಇವುಗಳು ಶರೀರದ ಸಂವೇದನೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಇರುವವು. ಕೈ ,ಕಾಲು ,ಮೂಗು ,ಕಿವಿ ,ಕಣ್ಣು ,ನಾಲಗೆ ಮುಂತಾದವುಗಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದಿನಿಸುವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲಿದ್ದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುವುದು. ತುಲನೆ ಕ್ರಿಯೆಯು ಸಹ ಸಂವೇದನೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ನಡೆಯುವ ಕ್ರಿಯೆ ಹಾಗು ಇದು ಪ್ರಿಯ ,ಹಿತ ಮತ್ತು ಲಾಭದ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವುದು . ಇದೆ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿಯೇ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯುವುದು ಹಾಗು ಇದ್ದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಚಿತ್ರಣ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಸಂಪಾದಿತಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಇಂದ್ರಿಯ ಸಂವೇದನೆಗಳನ್ನೇ ಜೀವನ ವೆಂಬ ನಂಬಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಬಾಳಲು ನಾವೆಲ್ಲ ತತ್ಪರರಾಗಿರುವೆವು . ಇದರ ಹೆಸರೇ " ಭ್ರಮಿತ ಜೀವನ " . ಇದರಿಂದ ಅನಂತರವಿರೋಧ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು .ಇದು ಸರಿ ಇದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ತಪ್ಪಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಇದೆಯೋ ,ಅನ್ನುವಂತಹ ಅನೇಕ ಸಂಕಟಗಳು ಮಾನವನ ಎದುರುಗಡೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಇದ್ದೆ ಇರುವವು. ಸದ್ಯದ ಮಾನವನ ಮಾನಸಿಕತೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆದಿ ಮಾನವನಂತೆಯೇ ಇದೆ . ವಸ್ತುಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.ಮಾನವ ಮಾನಸಿಕತೆಗಾಗಿ ಮತ್ತು ಉಳಿದ 5.5 ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಕಾರ್ಯಾರಂಭಿಸಲು ಜಾಗೃತಿಯಾಗುದು ತೀರಾ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಈ ಜಾಗೃತಿ ಅರಿವಿನ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ.

ಮಾನವನಲ್ಲಿರುವ 5 ಸಂವೇದನೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು 4 ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ನಿರ್ವಹಿಸಲು 4.5 ಕ್ರಿಯೆಗಳೇ ಪ್ರಯಾಸಪ್ತವಾಗಿವೆ ,ಪಶು ಮಾನವರು ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸ ಮಾನವರು ಜೀವಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಇವುಗಳೊಂದಿಗೇನೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಕೇವಲ 4. 5 ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಂದ ಮಾನವತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಬಾಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ . ಇದರಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟಿ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ.ಹಾಗಾಗಿ ಜೀವನ ದಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲ ಹತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳು ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣೀಕಗೊಳಿಸು -ವುದೇ ಜಾಗೃತಿ ಹಾಗೂ ಇದುವೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಆಗಬೇಕಾಗಿರುವುದು.ಕೆಲ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಮಾಣೀಕಗೊಳಿಸುವ -ದರಿಂದ ಜಾಗೃತಿಯ ಪ್ರಮಾಣೀಕವಾದಂತಾಗುವುದಿಲ್ಲ . ಮಾನವ ಶರೀರ ಹೇಗೆ ಸ್ವಾಧ್ಯದಿಂದ ಇದ್ದಾಗ ಅದರ 5 ಜ್ಞಾನೇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು 5 ಕರ್ಮೇಂದ್ರಿಯಗಳು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ತಾಳ - ಮೇಳದೊಂದಿಗೆ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವವೋ ಹಾಗೆಯೇ ಜೀವನ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಕೂಡಾ . ಒಂದು ವೇಳೆ ಮಾನವ ಶರೀರದಲ್ಲಿನ ಕೈ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದರೆ,ಕಾಲು ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದರೆ,ಆ ಶರೀರವನ್ನು ವಿಕಲಾಂಗವೆಂದೆ ಹೇಳುವೆವು ಅಂಥವರನ್ನು ಸ್ವಸ್ಥ ಮನುಷ್ಯ ಎಂದು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ

72

ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾವು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ನಂಬುವ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು, ಗುರುತಿಸುವ ಮತ್ತು ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಕ್ರಿಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವೋ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಜಾಗೃತಿಯಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಶರೀರ ಸಂವೇದನೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಗುರುತಿಸಿ, ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಕ್ರಿಯೆ ವಿಧಿಯೊಂದಿಗೆ 4. 5 ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲ ಮಾನವರು ಪ್ರಮಾಣೀಕರಿಸಿರುವರು, ಮುಂದಿನ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಿಸಿರುವವು ಹಾಗೂ ಇದುವೇ ಜಾಗೃತಿಗೆ ಆಧಾರವಾಗಿದೆ. ಜಾಗೃತಿಯು ಸಹ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ನಂಬುವ ವಿಧಿಯಿಂದಲೇ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು. ಮಾನವನರ ಸಂಸಾರವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಿಯಮಗಳಿರುವವು ನಿಯಮದ ಅನುಸಾರ ಕಾರ್ಯವಾಗುವವು, ಈ ವಿಧಿಯಿಂದಲೇ "ವ್ಯವಸ್ಥೆ" ಇರುವುದು.

ಸಂವೇದನಾಶೀಲತೆ ಮೂರ್ಖಕವಾಗಿ ಜೀವಿಸುವ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯು ಜೀವ ಸಂಸಾರದಲ್ಲೇದಲ್ಲೇ ಮೂರ್ಖ ಗೊಂಡಿರು - ವುದು. ಸಂವೇದನಾಶೀಲತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತಿಮ ಹಂತ ವಿಧ್ವಂಸೆಯಾಗಿದೆ. ಮಾನವನಾಗಿ ಇರುವುದಾದರ ಅಗತ್ಯ -ತೆಯೇ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜನೆಕಾರಿ ಎನ್ನುವ ಯಾವುದೇ ಸ್ಥಿತಿ ಇಲ್ಲ. ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ತಾಳ - ಮೇಳ, ಏಕ ಸೂತ್ರ, ಒಂದೇ ತೆರನಾದ ಸಂಗೀತಮಯತೆಯ ಮೂರ್ಖಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸ್ವರೂಪವಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗತಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸ್ಥಿತಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅವಸ್ಥಾ ಒಂದು ಸಾಧಕತೆಯ ಸೂತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಭಂಧಿತವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸಾಧಕತೆ ಇರುವುದು ಎದರಲ್ಲಿ? ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಆಚರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಇರುವುದು ಮತ್ತು ಸಮಗ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯೊಂದಿಗಿರುವುದು. ಜೀವನ ಜಾಗೃತಗೊಂಡಾಗ, ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಪ್ರಮಾಣೀಕತೆ ಮೂಲಕ ನಮಗೆ ಬೋಧ ಮತ್ತು ಸಂಕಲ್ಪ ಉದಯವಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಅದರದೇ ಅನೂರೂಪದಲ್ಲಿ ಚಿಂತನ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಣಗಳನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸುವವು. ಇವುಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ತುಲನೆ, ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮತ್ತು ಆಯ್ಕೆ, ಆಸ್ತಾದನೆಗಳು ಶುರುವಾಗುವವು. ಸದ್ಯ ನಾವು ಸಂವೇದನಾಶೀಲತೆ -ಯೇ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೂಲವಾದುದು ಎಂದು ನಂಬಿ, ಅದರಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಚಾರ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯೋಜನೆ ತಯಾರಿಸುವವು. ಆದರೆ ಜಾಗೃತಿಯಲ್ಲಿ ಮೂಲ ಮತ್ತು ಮೂಲಾಂಕನಗಳ ಪ್ರಮುಖವಾದವುಗಳು. ಇದುವೇ ಜಾಗೃತಿಯ ವ್ಯಾಪಾರಿಕ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ. ಸಂವೇದನಾಶೀಲತೆ ಮೂಲಕ ವಿಧಿಯಿಂದ ನಾವುಗಳು ಜೀವಿಸುವ ಕಲೆಯನ್ನು ವಿಕಸಿತಗೊಳಿಸುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮೂರ್ಖಗೊಳಿಸಿರುವವು. ಈ ವಿಧಿಯಿಂದ ಜೀವಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಮಾನವನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಉಳಿದಲ್ಲ ಸಂಸಾರ. ಈ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿಯೇ ಜೀವ, ವನಸ್ಪತಿ ಮತ್ತು ಪದಾರ್ಥಗಳಿವೆ. ಈ ಮೂರನ್ನು ಮನುಷ್ಯನು ಯಾವ ವಿಧದಲ್ಲಿ ಬಳಸುತ್ತಿರುವನು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ನಿಮಗೆಲ್ಲ ತಿಳಿದೇ ಇದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಸಫಲವಾಗಿರುವನೆಂದು ಕೂಡ ನಿಮಗೆಲ್ಲ ತಿಳಿದೇ ಇದೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಸಫಲತೆಗಾಗಿ ನಾವು ಅಂದರೆ ಮನುಷ್ಯರು ವಿಫಲವಾಗಿರುವವರೊಬ್ಬರ ಕುರಿತು ಹೇಳಿದಾಗ "ಅಸಂತುಲನೆ" ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವುದು. ನಾವುಗಳು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಮಾಡಿರುವ ಸುಖಧಾ - ಸಂಗ್ರಹ ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದಲೇ ಈ ಭೂಮಿ ತೊಂದರೆಯಾಗಿರುವುದು. ಭೂಮಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಎನ್ನುವುದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಚಿಹ್ನೆಯಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ. ಈ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಾವುಗಳೆಲ್ಲ ಈ ಭೂಮಿಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಆಫರಾದ ಕೃತ್ಯಗಳೆಲ್ಲವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಆಫರಾದ ವಿಹೀನ ವಿಧಿಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಏನಿಲ್ಲ ಹೇಳಲಾಗಿದೆಯೋ, ಅಥವಾ ಕಲೆ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಏನಿಲ್ಲ ಬಂದಿದೆಯೋ, ಅದರಿಂದ ಆಫರಾದ ಮುಕ್ತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನಾಶಗೊಳಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಮಾನವ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮಾನವನನ್ನು ತೊಂದರೆಯು ಮಾಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾವೆಲ್ಲ ದೊಡ್ಡ - ದೊಡ್ಡ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಸಂಯುಕ್ತ ರಾಷ್ಟ್ರ ಸಂಘವೆಂಬ ಸಭೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವವು. ಇದರ ಆಧಾರದಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮ್ಮೇಳನಗಳು ಆಗಿವೆ, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಸಾಮರಿಕ ಶಕ್ತಿಯ ಅಧಿಕಾರ ಸಂಯುಕ್ತ ರಾಷ್ಟ್ರ ಸಂಘ ದಲ್ಲಿರಬೇಕೇ ಅಥವಾ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಇರಬೇಕೆ ಅಥವಾ ಇರಬಾರದೇ ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ನಿರ್ಣಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಸಮರವಾಗಬೇಕೇ ಅಥವಾ ವಾಗಬಾರದೇ. ಅದೇ ತರಹ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ 4 ಬಾರಿ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳಾಗುವವು. ಮುನ್ನ ವಿಚಾರಗಳು, ಮುನ್ನ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳು, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಮಾನವನಾಗಿ ಸುಖದವಾದ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಏನು ಬೇಕು ಎಂದುದರ ಕುರಿತು ತೀರ್ಮಾನಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ.

74

ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ನಾನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿರುವುದರಿಂದ - ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ಸಂತಾನ ಸರಿಯಾದುದನ್ನು ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛೆಕನಾಗಿರುವನು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿರುವೆ. ನ್ಯಾಯ ಪಡೆಯಲೇಬೇಕೆನ್ನುವುದರ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಅವನಲ್ಲಿರುವುದು. ಅವನು ಸತ್ಯವಕ್ತನಾಗಿರುವನು. ಮಗು ದೊಡ್ಡವನಾಗುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವುದು ಕೂಡಾ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಹೋಗುವುದು, ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ನಿರ್ಮಿಸಿರುವ ವಾತಾವರವೇ ಅಂಥಹದ್ದು, ಸುಳ್ಳು ಹೇಳದೆ ಏನೂ ಬದುಕಲು ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮಗಳ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಸಹ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವುದು ಸಮಾಪಿತಗೊಂಡಿದೆ. ರಾಜ್ಯ ಶಾಸನದಲ್ಲಿಯೂ ಸುಳ್ಳು ಇದೆ, ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಂತೂ ಸತ್ಯ ಬೆಳೆದು ಬರುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಹೋಗುವುದಲ್ಲಿಗೆ ?. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಭಾದ್ಯತನಾಗಿ, ಅದರಂತೆಯೇ ತನ್ನ ವ್ಯವಹಾರ ಮತ್ತು ದಿನಚರಿಯನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳುವನು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಯಾವುದೇ ಲಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಲೇ ಇಲ್ಲ ಮತ್ತು ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ . ಎಲ್ಲ ದೊಡ್ಡ - ದೊಡ್ಡ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ, ರಾಜ್ಯ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ, ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಯೋಜನೆಗಳು ಘೋಷಿತವಾಗುತ್ತಿವೆ, ಆದರೆ ನಾವುಗಳು ಸಂಕಟದಿಂದ ಹೊರಬರಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಈ ಸಂಕಟದಿಂದ ಹೊರಬರಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೇನೋ ಇದೆ ,ಆದರೆ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯ ಅರಿವುಳ್ಳವನಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮತ್ತು ಇದು ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಾದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಮಾನವೀಯತೆ ಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆಯ ಒಂದೇ ವಿಧಿಯಿಂದ ಬಾಳಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ . ಮೂಲ್ಯ , ಮೂಲ್ಯಾಂಕನ ಇವುಗಳ ಸಂಬಂಧ ಸಹ -ಅಸ್ತಿತ್ವ ದ ಸಹಜ ವಿಧಿಯಿಂದ ಇದೆ . ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನಾಗಲಿ - ನೀವಾಗಲಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಗಶಾಲೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಯುದ್ಧವು ಸಹ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಸಂಬಂಧಕ್ಕಾಗಿರುವ ಪ್ರಯೋಜನೆಯನ್ನು ಅಖಂಡ ಸಮಾಜ ಸಾರ್ವಭೌಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು - ನಂಬುವುದು ಅತಿ ಅವಶ್ಯಕವಿದೆ, ಇದಾದರೆ ಗುರುತಿಸುವುದು ಮತ್ತು ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು. ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು - ನಂಬುವುದು ಇದು ಪ್ರಯೋಜನೆಗಾಗಿಯೇ ಇರುವುದು . ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳದೆ -ನಂಬುವದರಿಂದ, ಗುರುತಿಸುವುದು ಮತ್ತು ನಿರ್ವಹಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಟ ಇದ್ದೆ ಇರುವುದು. ಹೇಗೆ ಭೂಮಿಯ ಜೊತೆಗಿನ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿನ ಪ್ರಯೋಜನೆಯನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಆಗುತ್ತಿರುವಂತೆ. ಪರ್ಯಾವರಣದ ಪ್ರಯೋಜನೆಯನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಪರ್ಯಾವರಣ ಇವುಗಳ ನಡುವಿನ ಸಮಗ್ರತೆಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳದೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಾನವ ಜಾತಿ ಭೂಮಿಗೆ ಕೊಳ್ಳೆ ಇಟ್ಟಿತು. ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಮಾನವ ಜಾತಿಯ ಪರಂಪರೆ ಉಳಿಯಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವ ಕಡೆಗೆ ವಾಲಬೇಕಾಗಿದೆ ಎಂಬುದರ ಕುರಿತೇ ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗಳು.

ಸಂಖ್ಯಾನಿಯತೆ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಮಾನವ.ಭ್ರಮಿತವಾಗಿರುವ ಕಾರಣದಿಂದ, ಕೇವಲ ಇಂದ್ರಿಯ ಸಂವೇದನೆಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಜೀವಿಸುತ್ತಿರುವನು. ಹೀಗೆ ಜೀವಿಸುತ್ತಿರುವದರಿಂದ ಮಾನವನಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ದೊರೆತಿಲ್ಲ. ಅತ್ಯಪ್ತ ಮನುಷ್ಯ ಏನಲ್ಲ ಮಾಡಬಹುದಾಗಿತ್ತೋ ಅದಲ್ಲವನ್ನು ಮಾಡಿಯೇ ತಿರುವನು. ಅತ್ಯಪ್ತಿಯನ್ನು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನಾಗಿಸುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದೇ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಅದುವೇ " ಜಾಗೃತಿ " . ತೃಪ್ತಿ ಬರುವುದೇ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ.ಇದುವೇ ಸತ್ಯದ ನಿತ್ಯ ಸೂತ್ರವಾಗಿದೆ. ಜೀವನ ಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಮರಣವಿಲ್ಲ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅರಿವು ಬರುವುದು, ತೃಪ್ತಿ ಬಂದಿದ್ದಾದರೆ,ಅದು ನಿರಂತರವಾಗಿರುವುದು. ಇದಲ್ಲವನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿರುವೆ. ಇದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಾನಿದುವ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆ ಏನೆಂದರೆ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಸರ್ವಮಾನವರ ಅಧಿಕಾರವಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇದರ ಕುರಿತು ಶೋಧ ಮಾಡಬಹುದು.ನಾನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವುದೇ ಹೀಗೆ. ಮಾನವ ಜಾತಿ ತನ್ನ ಭಾವಿ ಕ್ಷಣಗಳ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿರುವನು ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಆತ ಸಮಾಧಾನ ಪೂರ್ಣ ವಿಧಿಯಿಂದ ವೈಭವಿತನಾಗಬಹುದಾಗಿದೆ.

ಪ್ರಾಣಿಕೋಶಗಳು ಮಣ್ಣಿನೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತ ಮೇಲೆ ,ಮಣ್ಣು ಉರ್ವರಕವಾಗುವುದು . ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ - ಆಹಾರ , ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಪ್ರಕೃತಿ ಸಹಜವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಉರ್ವರಕವಾಗಿರುವ ವಸ್ತುವೇ ಇದಾಗಿದೆ . ಪ್ರಾಣಿಕೋಶಗಳು ರಚಿತವಾಗುವವು ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿಕೋಶಗಳಿಂದ ರಚಿತವಾದ ರಚನೆಗಳು ಮನುಃ ವಿರಚಿತವಾಗಿ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಬೆರೆತು ಹೋಗುವವು .ಇದನ್ನೇ ಉರ್ವರಕವೆನ್ನುವವು. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಉರ್ವರಕತೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇತ್ತೋ , ಅಷ್ಟೊಂದೆಲ್ಲಾ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ನಂತರವೇ ಮಾನವನಿಗೆ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಅವತರಿತವಾಗಲು ಅವಕಾಶ ದೊರೆಯಿತು .

76

ಮಾನವ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಜನ್ಮ ತಳಿದಾಗಿನಿಂದಲೇ ಕಾಡಿನ ( ಜಂಗಲ್ ) ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಶುರುವಾದಿದೆ . ಕಾಡಿನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ವಿಜ್ಞಾನದ ಯುಗ ಆರಂಭವಾಗಿ ಖನಿಜಗಳ ಮೇಲು ದಾಳಿ ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ಖನಿಜ ಮತ್ತು ವನಸ್ಪತಿ ಇವೆರಡು ತಮ್ಮ ಸಮತೋಲನಕ್ಕಾಗಿ ಇರುವ ಅನುಪಾತಕ್ಕಿಂತ ಅಧಿಕವಾಗಿ ಶೋಷಣೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದರ ಫಲಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿನ ಉಪಕರಣತೆಯ ಮೂಲವೇ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು, ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರಾಣವಾಯು ಕೂಡಾ . ಸದ್ಯ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ರಸ ಗೊಬ್ಬರ ( ರಾಸಾಯನಿಕ ಮೂಲಗಳಿಂದ ) ತಯಾರಿಸಿ , ಇದರಿಂದ ಸಂಸಾರದ ಕಲ್ಯಾಣವಾಗುವದೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವವರ ಕುರಿತು ನಾನು ಹೇಳುವದೇನೆಂದರೆ,ಮಣ್ಣು ಉಪಕರಣವಾಗಲು ಇರುವ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದಲೇ ಈ ಭೂಮಿಯ ಉಪಕರಣತೆಯು ಉಳಿಯಲು ಮತ್ತು ಬೆಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ .ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮೇಲೆ ಯಾವ ವಸ್ತುಗಳು ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲವೋ, ಅಂಥಹದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ನದಿಗಳು ಗುಡಿಸಿಕೊಂಡು ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸುವವು. ಭೂಮಿಯ ಸಂಕುಲನೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹೇಗಿದೆ ನೋಡಿ? ಸದ್ಯ ನಾವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದೇನು? ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿ, ಇನ್ನೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿರುವೆವು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬೇರೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಪರಿಹರಿಸಲು ನೋಡಿದಾಗ, ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದಲ್ಲವೂ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಆರೋಪ ಮಾಡುವದಕ್ಕಾಗಿ, ನಿಂದನೆ ಮಾಡುವದಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಘಟಿತ ಘಟನೆಗಳ ಅಂಕಲನ (ನೀರೀಕ್ಷಣೆ, ಪರೀಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಸರ್ವೇಕ್ಷಣೆ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹೇಗೆ? ಎಷ್ಟು? ಎಂಬುದರ ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಣದ ಆಧಾರದಿಂದ)ದಿಂದ ಮನವೀಚಾರ ಮಾಡುವ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಿದೆ ಮತ್ತು ಯಾವ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಇಲ್ಲ,ಯಥಾಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಅವಶ್ಯಕತೆಯ ವರ್ಣನೆ ಇದೆ .

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಜೀವನದ ಹತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರತೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣಿತ ಗೊಳಿಸಬೇಕಿದೆ.ಈ ಹತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಚೇತನಾ ವಿಕಾಸ ಮೂಲ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸ -ಬೇಕಿದೆ. ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ,ತಿಳಿದುಕೊಂಡಂತೆ ನಂಬುವುದು,ನಂಬಿದಂತೆ ಗುರುತಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಗುರುತಿಸಿ -ದಂತೆ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಆಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು,ತಿಳಿದುಕೊಂಡಂತೆ ನಂಬುವುದು ಇದರ ತೃಪ್ತಿ ಬಿಂದು ಜಾಗೃತಿ ಮತ್ತು ಸಮಾಧಾನ ,ಸಮೃದ್ಧಿ , ಅಭಯ ,ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವ - ಇವುಗಳ ಸಹಜ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿದೆ . ಇದುವೇ ಅನುಭವ ಸಹಜ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿದೆ.ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ಅನುಭವ ಮೂಲಕ ವಿಧಿಯಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಸಾಧನಕಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.ಇದರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಉಪಕಾರವಿದೆ , ಅದೇನೆಂದರೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಮರೋಹಿತವಾದಕ್ಕೆ ಜೊತೆಗೆ ಶಕ್ತಿ ಕೇಂದ್ರಿತ ಶಾಸನಕ್ಕೂ ಯಾವುದೇ ಸ್ಥಾನವಿಲ್ಲ.ನಾನೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳಬೇಕು ಎನ್ನುವದರಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತನಾಗಿರುವೆ.ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಅರಿವಿನಿಂದ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯಬಹುದು.ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸುಧಾರಣೆಯಾದರೆ,ಸಂಸಾರವೆಲ್ಲ ಸುಧಾರಣೆಯಾಗುವುದು ಎಂಬ ಮಾತು ಪರ್ಯಾಪ್ತವಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿರುವೆ.ಈ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗಳನ್ನು ಯಾರು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವರೋ ಅವರು ಸುಧಾರಣೆಯಾಗುವರು. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ಎಲ್ಲ ಸದೃಢಗಳಲ್ಲಿ ಆಶ್ವಾಸನೆಗಳೇನೋ ಬಹಳಷ್ಟಿವೆ ,ಆದರೆ ಪ್ರಮಾಣದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ದೊರಕಲೇ ಇಲ್ಲ . ಇದರಲ್ಲಿ ನಾವೇನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ , ಪರಂಪರೆಯ ಮೂಲಕ ಯಾವ ವಸ್ತು ಬರುವುದಿಲ್ಲವೋ ,ಅದಕ್ಕೆ ಉಳಿಗಾಲವಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಮೊದಲಲ್ಲ ಬಹಳಷ್ಟು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿರುವನು ಅಥವಾ ಬಹಳಷ್ಟು ಕಳೆದುಕೊಂಡು -ರುವನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಾಪಿತ ಗೊಳಿಸೋಣ ,ಆದರೆ ಸರಳೀಕರಿಸುವ ತರೀಕಾ ( ತಾಂತ್ರಿಕ ನಿಷೇಧ,ಕುಶಲತೆ,ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಸಂಗತ ವಿಧಿ) ಇದ್ದದ್ದೆಯಾದರೆ, ಅದು ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದೆ ಬರುವುದು. ಇದನ್ನು ಹೀಗೂ ನೋಡಬಹುದೇನೋ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಮನುಷ್ಯ ಸಾಕಷ್ಟು ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಅಫಾರಾಧಗಳನ್ನು ಮಾಡಿರುವನು, ಆದರೆ ಅದರ ಪರಂಪರೆ ಮುಂದುವರೆಯಲಿಲ್ಲ . ಪರಂಪರೆ ಬರುವುದೇ ಆದರೆ ಅರಿವಿನ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಸಫಲವಾಗುವುದು ಸಹಜವಾಗಿದೆ.ಮಾನವನು ಮಾನವೀಯತೆ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳುವ ಕಲೆಯೇ ಪರಂಪರೆ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಅರಿವಿನ ಪರಂಪರೆ ಅಧ್ಯವನಾಯು(ಪರಿಶ್ರಮ) ವಿಧಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು.ಬಾಳುವ ಕಲೆಯೆನ್ನುವುದು ಪರಿಹಾರ ವಿಧಿಯಿಂದ, ಸಮಾಜ ವಿಧಿಯಿಂದ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿಧಿಯಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು. ಇದೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಹ ನನ್ನ ಬಾಳುವ ಕಲೆಯನ್ನು ಅರಿವಿನ ಆಧಾರದಿಂದಲೇ ಪಡೆದದ್ದು.ಅರಿವಿನಿಂದ ಬರುವ ಬಾಳುವ ಕಲೆಯು ನಿಶ್ಚಿತರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಾನ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದೇ ಆಗಿದೆ .

78