ನ್ಯಾಯ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗದ ವಿನಃ ಮನುಷ್ಯ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯ ವಿಹೀನ ಮನುಷ್ಯ ಸಮುದಾಯ ನಿರ್ಮಿಸಿ, ವಾದ-ವಿವಾದಗಳಿಲ್ಲದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ . ನ್ಯಾಯ ವಿಹೀನ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ದೋಷ - ವಿದ್ಯೋಪ, ಸಂಘರ್ಷ ಮತ್ತು ಯುದ್ಧ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುವವು, ಶೋಷಣೆಯಾಗುತ್ತ -ಲೇ ಇರುವುದು ಮತ್ತು , ವಾದ -ವಿವಾದ , ದೋಷ - ವಿದ್ಯೋಪ , ಸಂಘರ್ಷ, ಶೋಷಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿರುವನು ಎಂದು ಹೇಗೆ ನಂಬುವುದು ಹೇಳಿ. ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿನ ಸಂಘರ್ಷಗಳೇ ಸರಿಯಂತಾದ -ರೆ, ನಂತರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯುದ್ಧಮಾಡುತ್ತಾ ಸಾವು -ನೋವುಗಳನ್ನೇ ನೋಡುವುದೇ ಆಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಇದರಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಬೇಕಾಗಿದೆ, ಇದನ್ನು ಯಾಕಾಗಿ ಬಂಧಿಯಾಗಿ ಇಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಮನವೀಚಾರ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ಇದನ್ನು ನಾವು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೃದಯಂಗಮ(ಕಾರ್ಯ ಯೋಜನಾ ಪ್ರವೃತ್ತಿ) ಮಾಡಿದ್ದೇಯಾದರೆ ಕಂಡು ಬರುವುದೇನೆಂದರೆ ನಾವು(ಮನುಷ್ಯರು) ಇಲ್ಲಿಯವರಿಗೂ ಏನಿಲ್ಲ ಮಾಡಿರುವೆವೋ ಅದರಿಂದ ನಮಗೆ ಮಾನವೀಕೆಯೆಡೆಗೆ ಸಾಗಲು ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಆ ಕುರಿತು ಯೋಜಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಯೋಜಿಸುವುದು ಮಾನವನ ಸಹಜ ಸ್ವಭಾವವಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯೋಜಿಸಬಹುದು, ಶೋಧ ಮಾಡಬಹುದು. ತನ್ನ ಶೋಧದಿಂದ ಸ್ವಯಂ ತೃಪ್ತನಾಗುವುದು ಕೂಡಾ ಅವಶ್ಯಕ(ಮಾನವೀಯತೆ ಮತ್ತು ಅತಿಮಾನವೀಯತೆ ಕಡೆಗಿನ ಪ್ರಗತಿ)ವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ತೃಪ್ತಿಯ ಸ್ವೀಕೃತ (ಮೂಲ)ವಾಗುವುದು ಕೂಡಾ ಅಷ್ಟೇ ಅವಶ್ಯಕತೆ(ಜೀವನ ಜಾಗೃತಿ ರೂಪದಲ್ಲಿನ ಲಕ್ಷ್ಯದ ಪ್ರತಿ ಸಂಭಾವನೆಯ ಸಹಿತ ಅಶ್ವಸ್ಥನಾಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ತೀವ್ರ ಇಚ್ಛೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿಷ್ಕಪ್ತತನಾಗಿರುವುದು) ಇರುವುದು. ಇಲ್ಲಿಂದ ಶುರು ಮಾಡುವುದೇಯಾದರೆ ಏನು ಮಾಡಬಹುದು ? ಹಾಗಾದರೆ ಮೊದಲನೆಯ ವಿಷಯವೇ - ಶಿಕ್ಷಣ - ಸಂಸ್ಕಾರ ವಿಧಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಮಾನವರಿಗೂ ಅರಿವು ಸರ್ವಸುಲಭವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುವುದಾಗಿದೆ. ಅರಿವಿನ( ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ತಿಳಿದುಕೊಂಡನಂತೆ ನಂಬುದು) ಜೊತೆಗೆ ಬಾಳುವ ಕಲೆಯನ್ನು ಸಹ ನಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ . ಬಾಳುವ ಕಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಭೂಮಿ , ಜಲ ಮತ್ತು ವಾಯು ಇವುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಹೇಗೆ ಬಾಳುವುದು , ವನಸ್ಪತಿ(ವನದಲ್ಲಿ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾದ ಮರ , ಗಿಡ , ಲತೆ ಹೂವು , ಹಣ್ಣು , ಗುಲ್ಬ) ಯೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬಾಳುವುದು , ಪಶು ಸಂಸಾರದೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬಾಳುವುದು ಮತ್ತು . ಮಾನವರೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬಾಳುವುದೆಂಬುದೆಲ್ಲವು ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಒಂದನ್ನು ಸಹ ಬಿಡುವಂತಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಾಳಲೇ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅನುಭವ ಪಡೆಯಬಹುದು, ಮೂಲಾಂಕನ ಮಾಡಬಹುದು ಈ ಹಕ್ಕನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವನು ಮಂಡಿಸುವನೇ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಂಡಿಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವನಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿದೆ, ಆರೋಪಿತವಾಗಿದ್ದು ಯಾರಿಗೂ ಸ್ವೀಕಾರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಇದು ಮೂಲ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ , ಉತ್ಸಾಹವಿದೇ, ಸ್ವಯಂಸೂತ್ರವಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವನ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದಾಗಿದೆ . ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಹಜ ಸ್ವೀಕೃತ (ಮೂಲ) ಇದ್ದಾಗ್ಯೂ ಕೂಡಾ , ನಾವೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಉದ್ಧಾರಗೊಳಿಸುವವು ಎಂಬ ಅಪೇಕ್ಷೆಯೊಂದಿಗೆ ಇರಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿದೆ? ಇದೊಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಜನಕವಾದ ಘಟನೆಯಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದರಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲ ಆಸ್ಥಾ (ಜಾಗೃತಿ ಕ್ರಮ - ಇದರನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಸಮರ್ಪಿತವಾಗುವುದು ಅಥವಾ ನಂಬುವುದು ) ದೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದೇವೆ . ಹಾಗಾಗಿ ಆಶ್ವಾಸನೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಸ್ಥಾದಲ್ಲಿರುವುದೋ ಅಥವಾ ಪ್ರಮಾಣದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ವಿಸ್ತಾರವಿಡುವುದೋ ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಯೋಜಿಸುವ ಸಂಧರ್ಭ ಬಂದಿದೆ . ನನಗೆ ನನ್ನ ಆರಂಭಿಕ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಹೇಗೆ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಾಗಿದೆಯೆಂದರೆ, ಪ್ರಮಾಣದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ವಿಸ್ತಾರವಿಡುವುದೇ ನನ್ನ ಯೋಜನೆಯಾಗಿತ್ತು . ಇದರಿಂದ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ನನ್ನ ಉತ್ಸಾಹ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು . ಪ್ರಮಾಣಗಳನ್ನೂ ಹುಡುಕುವ ಆಧಾರದಿಂದಲೇ ಇದಲ್ಲವನ್ನು ಮನವೀಚಾರ ಮಾಡುವ ಕುರಿತು ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಮೂಡಿತು , ಇದರ ಪರಿಣಾಮ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಏನಿಲ್ಲ ಆಗಿದೆಯೋ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾನವರ ಸಮ್ಮುಖಿ ಇಡಲು ಪ್ರವೃತ್ತನಾದೆ .

ಹೇಗೆ 700 ಕೋಟಿ ಮನುಷ್ಯರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಮಾರ್ಗಗಳು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದವೋ, ನನಗು ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗದಂತಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ನಿವೇದ ಅಂದಾಜಿಸಬಹುದು. ಎಲ್ಲ ಮಾನವರ ಸ್ಥಿತಿಯಂತೆಯೇ ನನ್ನದು ಕೂಡ ಆಗಿತ್ತು . ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಲಿತವಿರುವ ಶಿಕ್ಷಣ - ಸಂಸ್ಕಾರ , ಕರ್ಮಕಾಂಡ ಸಂಸ್ಕಾರ , ಇಂಥಹುದೇ ಕಾಡು ಮೇಡುಗಳ ಮೂಲಕವೇ ನಾನು ಕೂಡಾ ಹಾದು ಬಂದಿರುವೆ . ಇವುಗಳ ಮೂಲಕ ಹಾದು ಬಂದಾಗ್ಯೂ ಕೂಡಾ ಮೆಚಾಲೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಪದ್ಧತಿ ಕುರಿತಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಪರಂಪರಾಗತ ಆದರ್ಶವಾದಿ ಸಂಸ್ಕಾರ ಕುರಿತಾಗಲಿ ನನ್ನ ಸ್ವೀಕೃತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ . ನನ್ನ ಆಸ್ಥಾ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಲಿಲ್ಲ . ಇದುವೇ ನನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಉದ್ದೇಶದೊಡಗಿನ ಓಟದ ಆಧಾರ ಮತ್ತು ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು

ನನ್ನ ಆಸ್ತಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿಯಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಸಂಸ್ಕಾರ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಬಹುಷಃ ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ನಾನು ರಿಕ್ಷನಾದೆ ಮತ್ತು ಇದುವೇ ನನಗೆ ನನ್ನದೇ ಆದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಓಡಲು ಆಧಾರವಾಯಿತು. ನನ್ನ ಈ ಮಾರ್ಗದ ಓಟದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಘಟನೆಗಳು ಘಟಿಸಿದವು. ಇದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಘಟನೆ ಜೀವನ ಕುರಿತು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಹತ್ವದಾಯಿತು. ಜೀವನ ದಲ್ಲಿಯೇ ಅರಿವು ಸಮಾಪ್ತಗೊಂಡಿದೆ ಮತ್ತು ಆ ಅರಿವಿನ ಪೂರ್ಣ ವಿಧ್ಯೆ ನನಗೆ ದಕ್ಕಿತು. ನಾವು ಅಂದರೆ ಮನುಷ್ಯರು ನಂಬಿಕೆಗಳ ಅಥವಾ ಆಸ್ತಿಗಳ ಆಧಾರದಿಂದ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಾಲ್ಕಾವರೆ ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಜೀವಿಸುತ್ತಿರುವೆವು. ಇಲ್ಲಿ ಆಸ್ತಿ ಇದರ ಅರ್ಥ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳದೆ ನಂಬುವುದು. ಯಾವುದನ್ನು ನಾವು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಮೇಲೆ ನಂಬುವೆವೋ ಅದಕ್ಕೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಎಂದು ಕರೆಯುವೆವು. ವಿಶ್ವಾಸದೊಂದಿಗೆ ಬಾಳಿದಾಗ ಹತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವವು. ನಾನು ಹತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವೆ ಮತ್ತು ನೀವು ಕೂಡಾ ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸಬಹುದು. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸಹ ಆಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಸಹ ಆಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿಯೇ ಪರಮಾಣು, ಅಣು, ಇವುಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಗುರಿತಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಗುರುತಿಸಿದಂತೆ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿರುವವು. ಗೃಹ, ಗೋಲು, ಪದಾರ್ಥ, ವನಸತಿ, ಪಶು-ಪಕ್ಷಿ, ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸಹ ಆಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುತ್ತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿವೆ.

ಸಹ ಆಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿಯೇ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವುದೆಂದರೆ - ಎಲ್ಲ ಇಕಾಯಿಗಳು ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಉರ್ಜಾಸಂಪನ್ನವಾಗಿವೆ. ಉರ್ಜಾಸಂಪನ್ನವಾಗಿರದರಿಂದಲೇ ಈ ಆಸ್ತಿತ್ವವು ಒಂದು ಅನುಪಮ (ಮೌಲಿಕತೆ ಸಂಪನ್ನವಾಗಿರುವುದು) ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ(ಸರ್ವತೋಮುಖಿ ಸಮಾಧಾನ ದಲ್ಲಿ,ದಿಂದ,ಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಿರುವ ಕಾಯಕ, ವಾಚಿಕ, ಮಾನಸಿಕ ಕ್ರಿಯಾಕಲಾಪ)ಯಾಗಿದೆ. ಪರಮಾಣುವಿನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಅಂಶಗಳು, ಎಲ್ಲ ಪರಮಾಣುಗಳು, ಎಲ್ಲ ಅಣುಗಳು, ತಮ್ಮೊಳಗೆ ತಾವೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕಡೆಗೆ ಉನ್ನತ( ಉನ್ನತಿಯ ಕಡೆಗೆ ದಿಶೆ ನಿಶ್ಚಯ ವಾಗಿರುವುದು) ವಾಗಿವೆ. ಇದುವೇ ಮಾನವನಿಗೆ ಪ್ರೇರಿತಗೊಳಿಸುವ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯವಾಗಿರುವುದು. ಈ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ನನಗಿರುವ ಅನುಮಾನ ಹೀಗಿದೆ - ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿ, ವಿಜ್ಞಾನಿ ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾನಿ - ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಸಹ ಆಸ್ತಿತ್ವವಾದಿ ಮಾನಸಿಕ(ಸಂಸ್ಕಾರಗಳ ಅಥವಾ ಸ್ವೀಕೃತಿಗಳ ಪ್ರಕಾಶನ ಕ್ರಿಯೆ)ಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ. ಈ ಮಾನಸಿಕತೆಯಿಂದಲೇ ನಾವು ಮಾನವರಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಮಾನವನಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಯಾವ ಐಶ್ವರ್ಯ( ಅನವರತ ಜಾಗೃತಿ ಪೂರ್ಣ ಸ್ಥಿತಿ )ವು ಉದಯ ( ಉತ್ಥಾನದ ಕಡೆಗಿನ ಗತಿ, ಪರಸ್ಪರತೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟನ ) ವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವ ಗುಡ್ಡ - ಬೆಟ್ಟಗಳು, ಕಾಡು, ಖನಿಜ ಸಂಪತ್ತು, ಜೀವ ರಾಶಿ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳು ಸಹ ಆಸ್ತಿತ್ವದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ತಮ್ಮ ವೈಭವವನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಿತಗೊಳಿಸಿರುವವು. ಸಹ - ಆಸ್ತಿತ್ವ ವಿಧಿಯಿಂದಲೇ ಇವುಗಳು ಸಮ್ಮುಖವಾಗಿವೆ. ಸಹ - ಆಸ್ತಿತ್ವವು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಸಿಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇದರ ಮೂಲ ತತ್ವವೇನಿದೆಯೆಂದರೆ - ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ವಸ್ತುವು ( ಇಕಾಯಿಗಳು ) ಸಂರಕ್ಷಿತವಾಗಿವೆ, ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ಉರ್ಜಾಸಂಪನ್ನವಾಗಿವೆ. ಅಣು ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿಕೋಶಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯರಥ -ವಾಗಿರುವುದೆಲ್ಲವು ಅವುಗಳ ಸೀಮೆ ಎಷ್ಟಿದೆಯೋ ಅಷ್ಟರೊಳಗೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಆಸ್ತಿತ್ವ ವೈಭವಿತ ( ವರ್ತಮಾನಿತ, ಸಾರ್ಥಕ, ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಹಜ ಪರಂಪರೆ ) ವಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಕೋಶ ಇನ್ನೊಂದು ಕೋಶದ ಜೊತೆಗೆ ಸಹ-ಆಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಕಾರಣದಿಂದ ಬಹುಕೋಶ ವಿಧಿಯಿಂದ ನಿಶ್ಚಿತ ರಚನೆಯನ್ನು ರಚಿತಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇಂತಹ ರಚನೆಗಳನ್ನು ರಚಿಸುವ ವಿಧಿ, ಕೋಶಗಳಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಾಣ ಸೂತ್ರ (ನಿಯಮ ಮತ್ತು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಭಾಷಾಕಾರಣ, ಯಥಾರ್ಥತೆಯ ಸ್ತೋತ್ರ- DNA) ದೊಳಗೇ ನಿಹಿತ ( ಅವಿಭಾಜ್ಯತೆ, ಇಕಾಯಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ರೂಪ, ಗುಣ, ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಗಳ ಅವಿಭಾಜ್ಯತೆ)ವಾಗಿರುವುದು. ಇದರ ಹೆಸರೇ ರಚನಾ ( ಅಣುಗಳಿಂದಾದ ಭೌತಿಕ ರಚನೆ, ರಾಯನಿಕ ರಚನೆ, ಪ್ರಾಣಿಕೋಶಗಳಿಂದಾದ ರಚನೆ, ಭೌತಿಕ - ರಾಸಾಯನಿಕ ವಿಧಿಯಿಂದ ಆದದ್ದು, ಶಿಲ್ಪಕಾರಿಯಾತೆಯಿಂದ) ವಿಧಿ(Chromosome) ಇದರಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಶೋಧ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು. ಇದರ ಸಾಕ್ಷಿಯ ಸ್ವರೂಪದಿಂದಲೇ ಅನೇಕ ಪ್ರಕಾರದ ರಚನೆಗಳು ನಮ್ಮ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿವೆ. ಈ ಸಾಕ್ಷಿಯಿಂದಲೇ ನಾವು ಒಂದು ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಅಶ್ವಸ್ಥರಾಗುವೆವು, ಅದೇನೆಂದರೆ ಪ್ರಾಣ ಸೂತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತು ಪರಮಾಣು ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶೋಧ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ( ಕ್ರಮಾನುಷಂಗಿಯ ಕಾರ್ಯಕಲಾಪ ) ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಯಂಬುದ ಕುರಿತು.

ಮಾನವನ ಶೋಧ ಕಾರ್ಯದ ಸೂತ್ರವಿರುವುದು ಕಲ್ಪನಾಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಕರ್ಮ ಸ್ವತಂತ್ರತೆಯಲ್ಲಿ. ಇದರ ನಂತರ ವಿಚಾರ ಶಕ್ತಿ, ಇಚ್ಛಾ ಶಕ್ತಿ, ಸಂಕಲ್ಪ ಅನುಭವ ಪ್ರಮಾಣ ಶಕ್ತಿ, ಇವಲ್ಲಾ ಶಕ್ತಿಗಳು ತಮ್ಮೊಳಗೆ ತಾವೇ ಅನುಸಂಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವದಕ್ಕಾಗಿ, ಶೋಧ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವದಕ್ಕಾಗಿ ತತ್ಪರವಾಗಿರುವವು. ಈ ತತ್ಪರತೆಯೊಂದಿಗೇನೇ, ಈ ಹತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಾಳ ಬೇಕಾದ ಕ್ರಿಯೆ, ಬಾಳ ಬೇಕಾದ ವೈಭವ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವುದು.

ಈ ಹತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿರುವ ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ ಅನುಭವವಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಅನುಭವ ವಿಧಿ ಮೂಲಕ ಬಾಳುವುದು. ಅನುಭವ ಮೂಲಕ ಪದ್ಧತಿಯಿಂದ ಬಾಳಲು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸೂತ್ರ ಇದ್ದೆ ಇದೆ. ಜೀವನ ಅನುಭವ ಪಡೆಯಲು ಬಯಸುವುದು. ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗಬಯಸುವುದು, ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಅರಿವುಳ್ಳವ, ಅನುಭವಶೀಲ, ನ್ಯಾಯಶೀಲ, ಚಿಂತನಾಶೀಲ ಎಂದೆಲ್ಲ ನಂಬಿರುವುದು. ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಗಳು ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿವೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ನಂಬುವುದು, ಗುರುತಿಸುವುದು, ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಫಲ ಸ್ವರೂಪ ಉಭಯ ತೃಪ್ತಿ ಪಡೆಯುವುದೇ ನ್ಯಾಯವಿಧ ದ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿದೆ.

ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗುವುದು ಅಥವಾ ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗದೇ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಮಾನವ ತನ್ನೊಳಗೆ ತಾನು ಸ್ವತಂತ್ರನಾಗಿರುವನು. ಒಂದು ವೇಳೆ ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗಬಯಸಿದ್ದೆಯಾದರೆ, ಸಹ - ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗಲು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಸಮೀಜೀನವಾಗಿವೆ (ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವುದು) ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗಲು ಬೇಕಾಗುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಾಮಗ್ರಿ ಲಭ್ಯವಿದೆ ಮತ್ತು ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗದೇ ಇರಲು ಬಯಸಿದರೆ, ಅದಕ್ಕೂ ಬೇಕಾಗುವ ಸಾಮಗ್ರಿಯೂ ಸಹ ಲಭ್ಯವಿದೆ, ಆದರೆ ಎರಡರ ಪರಿಣಾಮ ಮಾತ್ರ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿರುವುದು. ಅರಿವಿಲ್ಲದಡೆಯಲ್ಲಿ ಶುಭವಾಗಲಿ, ಸುಖವಾಗಲಿ ಘಟಿತವಾಗುವದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅನುಭವದ ಅನುಸಾರ ನಾನು ಯಾವುದಾರೊಂದಕ್ಕೆ ಬಂಧಿತನಾಗಿ, ಭಾರವಾಗಿ, ಜಗಳವಾಡಿ ಬಾಳಲು ಬಯಸಲಿಲ್ಲ ಹಾಗೆಯೇ ನೀವು ಕೂಡ ಯಾವುದಾರೊಂದು ವಸ್ತುವಿನೊಂದಿಗೆ ಬಂಧಿತರಾಗಿ, ಭಾರವಾಗಿ, ಜಗಳವಾಡಿ ಬಾಳಲು ಬಯಸುವದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಯಾವುದರಲ್ಲಿಯೂ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡು ಬಾಳಲು ಬಯಸುವದಿಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಂದಿಲ್ಲ ಒಂದು ಕಡೆ ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗಲು ಬಯಸುವನು. ನ್ಯಾಯ ಸಮಾಧಾನದಲ್ಲಿ ಏಕಸೂತ್ರತೆ (ಗುಣ, ಸ್ವಭಾವ, ಧರ್ಮ ಸಮಾನತಾ) ಯೊಂದಿಗೆ ಬಾಳಲು ಬಯಸುವನು.

ಸಂಬಂಧ (ಪೂರ್ಣತೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿರುವ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅನುಬಂಧ)ವೆಂಬುದು ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಜೋಡಿಕೊಂಡಿದೆ, ಭ್ರಮವಶದಿಂದ ನಾವು ಇದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಅದುವೇ ನಮ್ಮ ಸಂಕಟದ ಮನೆಯಾಗಿದೆ. ಯಾವ ಕ್ಷಣದಿಂದ ನಾವು ಸಂಬಂಧಗಳ ಕುರಿತು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು - ಗುರುತಿಸುವುದು ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವವೋ, ಆ ಮೂಹೂರ್ತದಿಂದಲೇ ನಮ್ಮೊಳಗೇ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಜೀವನ ಸಹಜ ಮೂಲಗಳ ನಿಷ್ಪತ್ತಿಯಾಗುವುದು. ಒಮ್ಮೆ ನಾವು ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡಮೇಲೆ, ಮೂಲ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಪ್ರವಹಿಸಲು ಶುರುವಾಗುವುದು, ಫಲಸ್ವರೂಪ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಆಗುವುದು, ಅದರ ಮೂಲಾಂಕನವಾಗುವುದರ ಮೂಲಕ ಉಭಯ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುವುದು, ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವುದು. ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿ (ಅವಿನಾಶಿಯಾತೆ, ವರ್ತಮಾನ), ಗುರುತಿಸುವ ವಿಧಿ (ಮಾನವೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಸದೃಶೆ ಇವುಗಳ ನಿಯಮ ಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆಯ ಸಂಹಿತೆ) ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು ಪ್ರಯೋಜನೆಯ ಆಧಾರದಿಂದ. ಸಂತಾನ (ಮಗು) "ತಾಯಿ" ಯನ್ನು ಪೋಷಣೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸುವುದು. ಸಂತಾನದ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು "ತಂದೆ" ಎಂದು ಕರೆಯುವರು. ಪ್ರಮಾಣ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು "ಗುರು" ಯಂದು, ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು "ಶಿಷ್ಯ" ಯಂದು ಕರೆಯುವರು. ಸದೃಶ್ಯ ಪ್ರಚಲಿತದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ನಮಗೆ "ಯಂತ್ರದಂತೆ" ಇರಬೇಕು, "ಯಾಂತ್ರಿಕತೆ" ಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೀಣರಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವರು. ಹಾಗಾದರೆ ಮಾನವ ಒಂದು ಯಂತ್ರವೇ? ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವ 'ತಾಯಿ - ತಂದೆ' ಯಾರಾದರೂ ಇದ್ದಾರೆಯೇ? ನಾನು ಹೇಳುವ ಮಾನವ ಯಂತ್ರವಲ್ಲ. ಇರುವ ಎಲ್ಲ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದವನೇ ಮಾನವ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಯಂತ್ರಗಳು ರಚಿತವಾಗಿವೆಯೋ, ಆ ಎಲ್ಲ ಯಂತ್ರಗಳ ಜನಕ ಮಾನವನೇ ಆಗಿರುವನು. ಹಾಗಾಗಿ ಯಂತ್ರ ಮಾನವನನ್ನು ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಯಂತ್ರವೊಂದು ಮಾನವನಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆಯೇ, ಹಾಗಾಗಿ ಮಾನವನ ಕುರಿತು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವುದು ಯಂತ್ರದಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಯಂತ್ರಗಳು ಜಡ ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ತಯಾರಾಗಿರುವಂತಹವು. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ತಯಾರಾಗಿರುವ ಯಂತ್ರಗಳೆಲ್ಲವೂ ಪದಾರ್ಥ ಅವಸ್ಥಾದಲ್ಲಿರುವ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಆಗಿವೆ. ಪ್ರಾಣ ಅವಸ್ಥಾದ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಒಂದು ಯಂತ್ರವು ತಯಾರಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇದು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಡಬೇಕಾದ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ಮಾನವಂತೂ ಬಹು ದೂರದ ವಿಷಯವಾಯಿತು. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಪ್ರಾಣಕೋಶಗಳಿಂದ ಒಂದು ಯಂತ್ರವು ತಯಾರಾಗಲಿಲ್ಲ, ಆದರೂ ಸಹ ಮಾನವ ಒಂದು ಯಂತ್ರವೆಂದು ಡಂಗುರ ಸಾರುತ್ತಿರುವರು. ಇದು ಮಾನವ ಪರಂಪರೆಗೆ ಎಷ್ಟು ಉಚಿತವಾಗಿದೆ. ಇದು ಅಭ್ಯುದಯದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವುದು. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಈ ವಿಷಯ ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿದೆಯೆಂದರೆ ಮಾನವ ಒಂದು ಯಂತ್ರ, ಅವನೊಂದು ಭೋಗದ ವಸ್ತುವೆಂದೆ ತಿಳಿಯಲಾಗಿದೆ.

ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಹೀಗೆಯೇ ಯೋಚಿಸಲಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ಅದು ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬತನ ಮಗುವಿ -ನೊಂದಿಗೆ ಜೀವಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುವನೋ ಆಗ ತಾನೊಬ್ಬ "ಯಂತ್ರ ಧರ್ಮ"ಯಂದು ಅವನಿಗೆ ಅನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

ನನಗೆ ಮಾನವ ಸಂಚೇತನ(ಪೂರ್ಣತೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿರುವ ಜ್ಞಾನ,ವಿವೇಕ,ವಿಜ್ಞಾನ ಸಹಜ ಪ್ರಮಾಣ ) ಸಹಿತವಾಗಿಯೇ ಗುರುತಿಸಲು (ಪರಸ್ಪರತೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಂಬದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಸಹಿತ ರೂಪ ,ಗುಣ ,ಸ್ವಭಾವ, ಧರ್ಮಗಳನ್ನುಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು)ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದು,ಸಂಜ್ಞಾನಶೀಲತೆ(ಅರಿವಿನ,ಪ್ರಮಾಣೀಕತೆಯ,ಜ್ಞಾನ,ವಿವೇಕ ವಿಜ್ಞಾನ,ಸಂಪನ್ನತೆಗಳ ಪ್ರಮಾಣ) ಮತ್ತು ಸಂವೇದನಾಶೀಲತೆ (ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಕಾರ್ಯ,ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲೊಂದಿ -ಗೆ ಪ್ರಯೋಗ) ಇವೆರಡರ ಸಂಯುಕ್ತ ರೂಪ(ಆಕಾರ,ಆಯತನ,ಘನ)ವೇ ಸಂಚೇತನಾವಾಗಿದೆ.ಸಂವೇದನೆಗಳ -ನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಲ್ಲವಾದರೆ,ನಾವು ಯಂತ್ರದಂತೆ ಆಗುವೆವು,ಯಾಂತ್ರಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಯಾವುದೇ ತೃಪ್ತಿ ದೊರಕಿಲ್ಲ. ನಾವು ಯಂತ್ರದಂತೆ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿ ತೃಪ್ತಿ ಪಡೆಯಬಹುದು ಎಂದು ಹೇಳುವ ಯಾವುದೇ ಮಾರ್ಗ ನಮಗೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ದೊರಕಿಲ್ಲ. ಇದರ ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಿಸುವ " ಗುರು " ಇದ್ದದ್ದೆಯಾದರೆ , ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಆಮಂತ್ರಣ ನೀಡುವೆ . ವಂಶಾನುಷಂಗಿಯ ವಿಧಿಯಿಂದ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುವೆವು ಎಂದು ಹೇಳುವವರನ್ನು ಸಹ ನಾನು ಕೇಳಿರುವೆ , ಆದರೆ ಅವರು ಕೂಡ ನನಗೆ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಫಲವಾಗಲಿಲ್ಲ . ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಭೌತಿಕವಾದಿ ಮತ್ತು ಸಾಪೇಕ್ಷವಾದಿ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ಸಹ ಮಾನವನನ್ನು ಪರಿಭಾಷಿತಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಅಸಫಲವಾದವು. ಒಂದು ವೇಳೆ ಈ ಮೂರು ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳಿಂದ ಮಾನವ ವಿಶ್ಲೇಷಿತವಾಗುವುದಾದರೆ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸೋಣ . ಹಾಗಿಲ್ಲವಾದರೆ ಮಾನವನನ್ನು ಮಾನವನ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸೋಣ . ಮಾನವನ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಗೊಳಿಸಿರುವೆ.

ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಆದರ್ಶವಾದಿ ವಿಧಿಯ ಕುರಿತು ಹೇಳಲಾಯಿತು , ಅದರನುಸಾರ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಕಾರಣಕರ್ತ ಎನ್ನುವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸಲಾಯಿತು . ನಾನು ಈಶ್ವರ ನನ್ನು ನೋಡಿದೆ ,ಅವನ ಬಳಿ ಸೃಷ್ಟಿ -ಸುವ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಖಾನೆ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ನಾನು ಈಶ್ವರನನ್ನು ಯಾವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದೆ ? ನಾನು ಈಶ್ವರನನ್ನು ವ್ಯಾಪಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದೆ .ಉಚೇತನವಾಗಿರುವಂತಹ ವ್ಯಾಪಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಇಕಾಯಿ ಸಹ - ಅಸ್ತಿತ್ವದ ರೂಪದಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಸಾಮ್ಯ ಉಚ್ಛ್ವಾರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದೆ ,ಹೀಗಿದ್ದಾಗ ಈಶ್ವರನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನು ನೋಡುವುದು ಬಾಕಿ ಉಳಿಯಿತು ಹೇಳಿ ? ಒಂದು ವೇಳೆ ಏನಾದರೂ ಬಾಕಿ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ ನೀವು ನೋಡಿ, ಜೊತೆಗೆ ಸಂಸಾರಕ್ಕೂ ತೋರಿಸಿ . ನೀವು ಅನುಸಂಧಾನ ಮಾಡಲು ಸ್ವತಂತ್ರರಾಗಿರುವಿರಿ . ನಾನು ನೋಡಿದ್ದು - ಅರಿತದ್ದೆಲ್ಲಾ ನಿಮ್ಮ ಎದುರುಗಡೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಗೊಳಿಸಿರುವೆ.

ಮಾನವರಾದ ನಾವು ಸಂವೇದನಶೀಲವಿಧಿಯಿಂದಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಯಾಂತ್ರಿಕವಿಧಿಯಿಂದಾಗಲಿ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳಲೇ ಇಲ್ಲ.ಸಂವೇದನಶೀಲ ವಿಧಿಯಿಂದ ನಾವು ಇಂದ್ರಿಯ - ಸನ್ನಿಕರ್ಷವನ್ನು ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿರಿಸಿದೆವು,ಇದರ ಫಲ ಸ್ವರೂಪವೇನೆಂದರೆ ನನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯ - ಸನ್ನಿಕರ್ಷದ ಯೋಗ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಅಪೇಕ್ಷೆ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ಸಹೋದರನ ಇಂದ್ರಿಯ - ಸನ್ನಿಕರ್ಷದ ಯೋಗ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಅಪೇಕ್ಷೆಗಳು ,ಇವೆರಡಲ್ಲಿಯೂ ಅಂತರ ಕಂಡು ಬರುವುದು . ಹೀಗಾಗಿ ಮಾನವನಿಗೆ ವಿವಿಧತೆಯಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಹೋಗಲು ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದ್ದೆ ಇರುವುದು ಇದರ ಅನುಸಾರ ಮಾನವ ಸಂವೇದನಾಶೀಲವಿಧಿಯಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿವಾದಿಯಾಗುವನು. ಎರಡನೆಯ ವಿಧಿ, ಭೋಗವಾದಿ ವಿಧಿ,ಈ ವಿಧಿಯಿಂದಲೂ ಕೂಡ ವ್ಯಕ್ತಿ, ವ್ಯಕ್ತಿವಾದಿಯಾಗುವುದನ್ನು ನಾನು ಸ್ವತಃ ಅನುಭವಿಸಿ ಕುಳಿತಿರುವೆ. ಮೂರನೆಯ ವಿಧಿ,ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಹೇಳಿರುವಂಥಹದ್ದು, ಅದುವೇ ಭಕ್ತಿವಾದಿ - ವಿರಕ್ತಿವಾದಿ. ಇದರಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ವ್ಯಕ್ತಿವಾದಿತೆಯ ಅಂತ್ಯ ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲ . ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾನವ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಎಷ್ಟೊಂದು ಘೋರ ಪರಿಶ್ರಮ ಹಾಕಿರುವನು, ದಣಿವರಿಯದೆ ಪ್ರಯಾಸ ಮಾಡಿರುವನು,ಘೋರ ಆಶಾದೊಂದಿಗೆ ತುಂಬಿ - ತುಳುಕಿ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ, ಈ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ವಿಫಲವಾಗಲು ವ್ಯಕ್ತಿವಾದವೇ ಎಂದು ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ . ವ್ಯಕ್ತಿವಾದ ,ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿದೆ.ಇವೆಲ್ಲವುಗಳೇ ಮಾನವನು ಒಡೆದು ಹೋಗಲು ಆಧಾರವಾದವು .ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಬಾಳ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಎಲ್ಲಿ ? ಸಹ - ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ . ಸಹ - ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಬಾಳುವ ಸರಳ ಉಪಾಯ ಮಾನವನೊಂದಿಗೆ ಸಹ - ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ - ನಂಬುವ - ಗುರುತಿಸುವ ಮೂಲಕ . ಇದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದೆಯಾದರೆ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು . ಸಮಗ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು. ಇವೆಲ್ಲವುದರ ಕುರಿತು ಮುಂದೆ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡೋಣ .

ಇದೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಜೀವ - ವನಸ್ಪತಿ ಸಂಸಾರದೊಂದಿಗೂ ಸಹ ಸಹ - ಅಸ್ತಿತ್ವದೊಂದಿಗೇನೋ ಬಾಳುತ್ತೇವೆ . ವನಸ್ಪತಿ ಸಂಸಾರದಿಂದ ನಾವು ಕೆಲವಂದಿಷ್ಟನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ , ವನಸ್ಪತಿ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ಬೇಕು . ಏನನ್ನು ಕೊಡದೆ ಕೇವಲ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ಮಾಡಿದರೆ ಅದಕ್ಕೆ" ಶೇಖಟಲ್ಲಿ ಎಂದು ಕರೆಯುವರು. ಈ ಶೇಖಟಲ್ಲಿ ವಿಧಿಯಿಂದ ಹಿಂಸೆಗೆ ,ದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದರ ವಿನಃ ಬೇರೆ ಇನ್ನೇನು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ . ಇದರ ಅಂತಿಮ ಚರಣ ಕೇವಲ ಹಿಂಸೆಗೆಗಳಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವುದು ಅಥವಾ ದುಃಖಕ್ಕೆಗಳಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವುದು ಮಾತ್ರ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿದೆ . ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಘಟನೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ,ಇದನ್ನೇ ಘೋಷಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿವೆ .

ಸಹ - ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಬಾಳುವದಕ್ಕಾಗಿ ವನಸ್ಪತಿ ಸಂಸಾರ (ಅಂದರೆ ಕಾಡು,ಮರ - ಗಿಡಗಳು) ಮತ್ತು ಪದಾರ್ಥ ಸಂಸಾರದೊಂದಿಗೆ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸುನಿಶ್ಚಿತಗೊಳಿಸುವುದು ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ . ಒಂದು ವೇಳೆ ಇವುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ನಿಶ್ಚಿತಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ ನಾವು ಅಸಮರ್ಥರಾದರೆ ,ನಾವು ಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲ , ನಾವು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲ , ನಾವು ವಿವೇಕಿಗಳಲ್ಲ ಅಂತಾಗುವುದು. ಅರ್ಥಾತ್ ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾನವು ಪೂರ್ಣವಲ್ಲ ,ನಮ್ಮ ವಿಜ್ಞಾನವು ಪೂರ್ಣವಲ್ಲ , ನಮ್ಮ ವಿವೇಕವು ಪೂರ್ಣವಲ್ಲ. ಮರ - ಗಿಡಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬಾಳುವುದರಲ್ಲಿ ? ಭೂಮಿ , ಗುಡ್ಡ - ಬೆಟ್ಟಗಳು ,ವಿನಿಜ ಗಳನ್ನೂ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ , ಜೀವ ಸಂಸಾರವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಹೊಗುವುದಲ್ಲಿಗೆ ? ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಜೊತೆಗೇನೋ ನಾವು ಬಾಳಬೇಕಿದೆ,ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಇರಲೇಬೇಕಾದ ದ್ರವ್ಯಗಳಾಗಿವೆ,ಸಂಪದಗಳಾಗಿವೆ, ಐಶ್ವರ್ಯಗಳಾಗಿವೆ. ನಾವು ಇವುಗಳೊಂದಿಗೇನೋ ಇರಬೇಕಾಗಿದೆ.ಅವುಗಳು ಸಹ ಇರಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇರದ ಕುರಿತು ನಿಶ್ಚಯನ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಮಾನವನೇ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುವನು. ಮಾನವನೇ ಇದರಲ್ಲಿ ಭ್ರಮಿತವಾಗಿ , ಹಿಂಸೆಗೆಗಳಾಗಿದ್ದು,ದುಃಖಿಯಾಗಿ ಬಾಳುವನು. ಈಗ ಬದಲಾಗಲೇ ಬೇಕಾದ ಜರೂರತ ಇದೆ . ಜಾಗೃತವಾಗಬೇಕಾದ ಜರೂರತ ಇದೆ. ಎಲ್ಲವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಹ - ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕಾದ ಜರೂರತ ಇದೆ . ಸಹ - ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ವಿಧಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದೆನೆಂದ -ರೆ,ಇದೆಲ್ಲವೂ ಸತ್ಯಾದೊಳಗೆ ಎಂಬುದು ಮತ್ತು ಇದುವೇ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮೊದಲ ಪುರಾವೆ. ಕ್ರಮ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರಾಣ ಅವಸ್ಥಾ,ಪದಾರ್ಥ ಅವಸ್ಥಾದಿಂದಲೇ ಉದ್ಯಮಿತ(ಸ್ನೇಹದ ಪ್ರಕಟನ)ವಾಗಿದೆ,ಪ್ರಭಾವಿತ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ವೈಭವಿತವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಾಣ ಅವಸ್ಥಾ ತನ್ನೊಳಗೆ ತಾನೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವಿತವಾಗಿದೆ,ಪ್ರಮಾಣಿತವಾ -ಗಿದೆ,ವೈಭವಿತವಾಗಿದೆ. ಜೀವ ಸಂಸಾರವೂ ಕೂಡಾ ತನ್ನ ತ್ವ ಸಹಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಪುರಾವೆಗಳೊಂದಿಗಿದೆ. ಮಾನವ ತನ್ನ ತ್ವವನ್ನು ಹೇಗೆ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ತನ್ನ ಸ್ವ ವನ್ನು ಹೇಗೆ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.ಸ್ವ ಇರಬೇಕು, ತ್ವ ಕೂಡಾ ಇರಬೇಕು ,ಇದುವೇ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ .

ಜೀವನ ವಿಧಿಯಿಂದ ತ್ವ ಮತ್ತು ಸ್ವ ಇವೆರಡು ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವವು . ಜೀವನ ವನ್ನು ನಾನು " ಸ್ವ " ದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿರುವೆ ,ನೀವು ಕೂಡಾ ಗುರುತಿಸಬಹುದು . ಕೇವಲ ಶರೀರದ ಸ್ವರೂಪದವರೆಗೆ ಗುರುತಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾವು ಭ್ರಮಿತವಾಗಿಯೇ ಇರುವೆವು.ಯಾವ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಜೀವನವನ್ನು "ಸ್ವ" ರೂಪದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುವೆವು, ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು ಶುರುವಾಗುವುದು.ನೀವು ಕೂಡಾ ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಳಬಹು - ದು.ಇದಿಲ್ಲದೆ (ಅಂದರೆ ಜೀವನವನ್ನು ಸ್ವ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸದೆ ಇದ್ದರೆ) ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಉದಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.ಇದು ಎಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರಕೃತಿ ಸಹಜ , ಸಹ - ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹಜ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿದೆ ನೋಡಿ. ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ವಸ್ತು ಜೀವನ ಆಗಿದೆ, ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವವ ಕೂಡ ಜೀವನ ವೇ ಆಗಿರುವುದು. ಆದರ್ಶವಾದಿಗಳ ಅನುಸಾರ,ದೃಶ್ಯ, ದರ್ಶನ , ದೃಷ್ಟಾ ಇವು 3 ಒಂದೇಯಾಗುವುದೇ ಮುಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ . ಆದರ್ಶವಾದಿಗಳ ಅನುಸಾರ ಈಶ್ವರನೇ ದೃಶ್ಯ ವಾಗಿರುವನು , ಈಶ್ವರನೇ ನೋಡುವವನಾಗಿರುವನು,ಈಶ್ವರನೇ ದರ್ಶನವಾಗಿರುವನು. ಇದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಸಾಕಷ್ಟು ವಾಂಗ್ಯಯಗಳನ್ನು ರಚಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದಾಗ್ಯೂ ಸಹ, ಈಶ್ವರ ಹೇಗಿರುವನು ? ಎಲ್ಲಿರುವನು ? ಏಕಿರುವನು ? ಇದಾವುದೂ ಅರಿವಿಗೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದಾಗಲೂ ಕೂಡಾ ಮಾನವ ಈಶ್ವರ ಕುರಿತು ಈಗಲೂ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇರುವನು,ಇದು ಅವನಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದನಿಸುತ್ತಿದೆ.ಆದರೆ ಗಮನಿಸಬೇಕಾಗಿರುವುದೇ -ನೆಂದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದನಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುವುದು - ಇವೆರಡರ ನಡುವಿನ ಅಂತರ ಇನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದಿದೆ. ಇದಾದ ನಂತರ ಮಾನವನನ್ನು ಯಂತ್ರವೆಂದು ಹೇಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು, ಅವರಿಂದಲೂ ಕೂಡಾ ಏನು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ ,ಆದರೂ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇರುವರೂ .

88

ಹೇಗೆ ಈಶ್ವರನ ಕುರಿತು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೂ ಕೇವಲ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇರುವಂತೆ. ಈ ವಿಧದಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿರುವೆವು, ಇದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಲು ಸಹ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಪಡೆಯುವ ವಿಧಿಯೆಂದರೆ ಜೀವನ ನಿತ್ಯವಿದೆ ಎಂದು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು. ಶರೀರವೆಂಬುದು ಜೀವನಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸಿಗುವಂಥದ್ದೇ ಆಗಿದೆ.

ಶರೀರದ ರಚನೆ ಗರ್ಭಾಶಯದಲ್ಲಿ ಆಗುವುದು. ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹಜ ವಿಧಿಯಿಂದ ಪರಮಾಣು ವಿಕಸಿತಗೊಂಡು ಜೀವನ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು. ಶರೀರ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ರಚಿತವಾಗುವುದು ಮತ್ತು ವಿರಚಿತವಾಗುತ್ತಿರುವುದು. ಪ್ರಾಣ ಅವಸ್ಥೆಗೆ ಒಂದು ಮಿತಿಯಿದೆ, ತದನಂತರ ಅದು ವಿರಚಿತವಾಗುವುದು. ಶರೀರವು ಪ್ರಾಣ ಕೋಶಗಳಿಂದ ರಚಿತ ಇಕಾಯಿಯಾಗಿದೆ. ಶರೀರ ರಚನೆಯಾಗುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಮೇದಸ್ಸು(ಮೆದುಳು)ವೊಂದು ಎಷ್ಟು ಸಂಪನ್ನವಾಗ -ಬೇಕಿತ್ತೋ, ಅಷ್ಟು ಮಾನವ ಶರೀರ ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಹಿತವಾಗಿದೆ. ಇದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ "ಮಾನವ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಸಂಪ್ರೇಷಿತಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೆಂಬ" ವಿಷಯವನ್ನು ನಾನು ಸತ್ಯಾಪಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವೆ. ಮೆದುಳಿನಿಂದ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಯೋಜನವು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದರ ಆಧಾರದಿಂದ ಮಾನವ ಶರೀರ ರಚನೆ (ಪ್ರಾಣ ಸೂತ್ರ ರಚನೆ ವಿಧಿಯ ಆಧಾರದಿಂದ ಅನುಸಂಧಾನವಾಗುತ್ತಾ ಆಗಿರುವುದು), ಶ್ರೇಷ್ಠತಮ ರಚನೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು ಮತ್ತು ಒಂದು ವೇಳೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಏನಾದರೂ ಆಗುವದಿದ್ದರೆ ಅದೂ ಸಹ ಮುಂದೆ ಆಗುವುದು. ಮಾನವ ಶರೀರ ರಚನೆ (ಮೆಚ್ಚು) ಮತ್ತು ವಿರಚನೆ (ಸಾವು) ಯಾಗುವುದರ ಮಧ್ಯದ ಕಾಲದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿರುವುದೇನಿದೆ? ಜೀವನ ಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸಬೇಕಿದೆ. ಈ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಯಾವಾಗ ಕಾರ್ಯ ಆರಂಭಿಸಿದನೋ, ಆಗ ಸಂವೇದನೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕುವ (ಮೆಚ್ಚು ನಿಲ್ಲುವ) ಕಾರ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದೂ ವಿಜ್ಞಾನ ವಿಧಿಯಿಂದಲೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಆದರ್ಶವಾದಿ ವಿಧಿಯಿಂದಲೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಸಂವೇದನೆಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ತಪ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅದರಂತೆ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಅನೇಕ ತಪಸ್ವಿಗಳು ಸಹ ಆಗಿ ಹೋಗಿರುವವರು, ಆದರೆ ಇಂತಹ ತಪಸ್ವಿಗಳಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯವರಿಗೂ ಮಾನವನು ಯಾವ ಪರಿಣಾಮಕ್ಕಾಗಿ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದನೋ ಅಂತಹ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಮಾನವನ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿಯಾಗಲಿ, ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಾಗಲಿ ಕಂಡು ಬರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಮಧ್ಯೆ ತಪಸ್ವಿಯಾದವರು ಏನನ್ನು ಪಡೆದರೂ ಅಥವಾ ಏನನ್ನು ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರೇ ಸತ್ಯಾಪಿತ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ಇಂತಹ ತಪಸ್ವಿಗಳಿಂದ ಸಿದ್ಧಿ, ಚಮತ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದರ ಹಿಂದೆ ಬುಗ್ಗುರಿಯಂತೆ ತಿರುಗಿರುವರು. ನಾನು ಹೇಳುವದಾದರೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಿಗಳೂ ಇಲ್ಲ, ಚಮತ್ಕಾರಗಳು ಇಲ್ಲ, ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದೆ, ನಿಶ್ಚಿತ ಪರಿಣಾಮವಿದೆ, ನಿಶ್ಚಿತ ಉಪಲಬ್ಧಿಗಳಿವೆ, ನಿಶ್ಚಿತ ಗುರಿಯಿದೆ ಮತ್ತು ಇವುಗಳ ನಿರಂತರತೆ ಇದೆ, ಇದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿರುವೆ, ಅರಿತಿರುವೆ. ಇಂತಹ ನಿಶ್ಚಿತ ಗುರಿಗಾಗಿಯೇ ನಾನು, ನೀವೆಲ್ಲ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯಾಗಿರುವೆವು. ನಿಶ್ಚಿತ ವಿಧಿಯಿಂದಲೇ ನಿಶ್ಚಿತವಾದ ಗುರಿ ಸಿಗಲಿದೆ. ಮಾನವನ ಕುರಿತು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಜಿರಳಿಯೊಂದು ಹೆಚ್ಚು ವಿಕಸಿತವಾದ ಪ್ರಾಣಿಯೆಂದು ಹೇಳಿ, ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರ ತಯಾರಿಸಿ, ಕೀಟನಾಶಕಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ, ನಾವುಗಳು ಮಾನವ ಲಕ್ಷ್ಯ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮಾನವನ ಮಾನಸಿಕತೆಯನ್ನು ಹಣದ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಶೋಷಣೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿಯೂ ಕೂಡಾ. ಮಾನವ ತನ್ನ ಲಕ್ಷ್ಯ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಂಥಹದ್ದಕ್ಕಿಲ್ಲ "ಭೌದ್ಧಿಕ ಆಸ್ತಿ ಹಕ್ಕು" ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಿರುವರು. ವಿಶ್ವದ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳೂ ಸಹ ಇದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿವೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿರುವ ಅಕ್ಷಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು? ಜೀವನದ ಅಕ್ಷಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಭೋಗದ್ರವ್ಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದ ಕುರಿತು ಯಾರಾದರೂ ಉತ್ತರಿಸುವರೋ? ಇಂಥಹ ಪ್ರಸ್ತಾವಗಳನ್ನು ಇಡುವ ಮುನ್ನ ಜೀವನ ಕುರಿತು ಅರಿತುಕೊಂಡಿರುವರೋ? ಇದು ಮಾನವ ಜಾತಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಉಪಕಾರಿಯಾಗಿದೆ? ನನ್ನ ಅನುಭವ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳುವದೇನೆಂದರೆ ಮಾನವ ಜೀವನದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಎಷ್ಟು ಬೇಕಾದರೂ ಉಪಯೋಗಿಸಲಿ, ಅದು ಯಾವತ್ತೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವಂತಹದ್ದಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ನಿವು ಅನುಭವ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ, ಕೋಟಿ, ಕೋಟಿ ಮನುಷ್ಯರು ಅನುಭವ ಪಡೆದು ನೋಡಬಹುದು. ಜೀವನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿದಷ್ಟು, ಹೆಚ್ಚು ತಾಜಾ ಮತ್ತು ಪ್ರಖರವಾಗುತ್ತ ಹೋಗುವುದು. ಈ ದಿನ ಎಷ್ಟು ಬಳಸಿರುವವೋ, ನಾಳೆ ಅದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಖರವಾಗುವುದು

ಈ ವಿಧಿಯಿಂದ ಜೀವನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಎಷ್ಟು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಉಪಯೋಗಿಸಿ, ಅದು ಅಂತ್ಯವಾಗುವದಲ್ಲ. ಜೀವನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಖ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬಂಧಿಸಲು ಹೋದರೆ, ಬಂಧಿಸುವವನೇ ವಿಕೃತವಾಗುವನು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿವಾದವನ್ನು ನಾವು ಅಡವಿಟ್ಟಂತೆ ಮಾಡುವೆವು, ದಾಸರಾಗುವೆವು, ಶೋಷಣೆಯ ಆಧಾರವಾ -ಗುವೆವು. ಇವೆ ಇದರ ನಮೂನೆಗಳು. ನನ್ನ ಅರಿವಿನ ಅನುಸಾರ ಇದು ಮಾನವ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿದೆ, ಸಹ - ಅಸ್ತಿತ್ವ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿದೆ, ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಶೋಷಣೆಯ ಆಧಾರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ದ್ರೋಹ-ವಿದ್ರೋಹದ ಆಧಾರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಬಳುವಳಿಯ ಆಧಾರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಗೆ ನೀವೆಲ್ಲ ತೆರಿಗೆ ಕೊಡಿ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾ, ಸಮಾಜ ಕಟ್ಟುವ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆವು !. ಇದು ಸಾಕಾರವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ? ಇದು ಯೋಚಿಸುವಂಥವ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ . ನನ್ನ ಅನುಸಾರ ಇದು ಸರ್ವಧಾ ಮಿಥ್ಯವಾಗಿದೆ . ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಯಾರು ಸಿಮೀತಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಮಾನವರ ಬುದ್ಧಿ ಅಕ್ಷಯವಾಗಿದೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಅದನ್ನು ಸೀಮೆಯೊಳಗೆ, ಪುಸ್ತಕದೊಳಗೆ ಬಂಧಿಸಿ ಇಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾನೇ ಎಷ್ಟೊಂದು ವಾಂಗ್ಯಯಗಳನ್ನು ಬರೆದಿರುವೆ , ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನು ನಾನು ಸ್ವಯಂ ಕುರಿತು ಅನುಭವ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವೆ . ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಯಂತ್ರಗಳಾಗಿವೆ -ಯೋ, ಅವೆಲ್ಲವುಗಳಿಗಿಂತ ನಾನು ದೊಡ್ಡವನಾಗಿರುವೆ . ಏಕೆಂದರೆ ಮಾನವ ಜಾತಿಯೇ ದೊಡ್ಡದಿದೆ . ಎಲ್ಲ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬರೆದವನು ಮಾನವನೇ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಗಿಂತ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವನೇ ದೊಡ್ಡವನು. ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪುವವರೆಗೂ ನಾವು ನಮ್ಮ ಸದ್ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸುವೆವು ಎಂದೇನೂ ನನಗೆ ಕಾಣಿಸದು . ಈ ಎಲ್ಲ ಚರ್ಚೆಯಿಂದ ಬಹುಷಃ ನಾವು ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಯೋಚಿಸುವದರ ಔಚಿತ್ಯತೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕಾರ ಮಾಡುವೆವು . ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ದೊರೆಯುವ ಅಂಶವೇನೆಂದರೆ ನಾವು ಅರಿವುಳ್ಳರಾಗಲೇಬೇಕು ಎಂಬುದು. ಅರಿವುಳ್ಳವರಾಗುವದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಕಷ್ಟಗಳಿಲ್ಲ. ಮೂರ್ಖತನದ ಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲೇ ಕಷ್ಟವಿರುವುದು . ಗಮನಿಸಿ ಈ ಭೂಮಿ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನು ಏಕೈಕವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ನಾವು ಖಂಡ - ಪ್ರಖಂಡ ಹಂಚಿಹಾಕಿ , ಅವುಗಳನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿರುವೆವು . ಇದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಖಂಡದ ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಸೇನೆಗಳನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿರುವೆವು ಮತ್ತು ನಮಗೆ ಬೇಕೆಂದಾಗ ಹೊಡೆದಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ , ಬಡಿದಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ . ಭೂಮಿಯು ತುಂಡು - ತುಂಡಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ , ಒಂದು ವೇಳೆ ತುಂಡಾದರೆ ನಾವಾರು ಬದುಕಿಯುಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ . ಅದನ್ನು ತುಂಡವೆಂದೇ ನಂಬಿಕೊಂಡು(ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ), ನಾವು ಅದರೊಂದಿಗೆ ಸತ್ಯವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವೆವೋ? ಇದೊಂದು ಯೋಚಿಸುವ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಸುಳ್ಳು ಹೇಗೆ ಮನೆ ಮಾಡಿದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇದೊಂದು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ . ಇನ್ನೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ - ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆ ಬಣ್ಣ ಮತ್ತು ವಂಶಗಳ ಆದರದ ಮೇಲೆ ಮಾನವರನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿಸಲು ಯೋಚಿಸಿದೆವು , ಇದಂಥವ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯಾಗಿದೆ ? ಮಾನವನ ಮೂಲಾಂಕನ ಅವನ ಅರಿವಿನ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಆಗಬೇಕೆ ವಿನಃ ಬಣ್ಣ ಮತ್ತು ವಂಶಗಳ ಆದರದ ಮೇಲಿಂದ ಅಲ್ಲ . ಇದನ್ನು ನಾನು ಈ ಮೊದಲು ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆಯ ಘಟನೆಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೋಡಿರುವೆ . ಹೇಗೆಂದರೆ - ದಾಸ ಯುಗದ ವಿರೋಧ, ರಾಜ ಯುಗದ ವಿರೋಧ. ರಾಜ ಯುಗದಿಂದ ಪ್ರಜಾತಂತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಮಾನವ ಸಂಕ್ರಮಿತನಾದ , ಆದರೆ ಸಮಾಜವಾದಿ ಅಥವಾ ಮಾನವವಾದಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಆಧಾರದಿಂದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮಾಡಲು ನಾವು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಿಷ್ಕಾತರಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾವು ನಿಷ್ಕಾತರಾಗಿರುವೆವು ಎಂದು ನಂಬಿರುವೆವು. ನಾವು ಪಡೆದಿರುವೆವು ಎಂದು ನಂಬಿರುವುದೇ ಸುಳ್ಳು. ಹಾಗಾದರೆ ಪಡೆದಿರುವುದೇನು ? ಸುಖಧಾಗಳನ್ನೂ ಮಾತ್ರ ಪಡೆದಿರುವೆವು ಯುದ್ಧ , ದ್ರೋಹ, ಶೋಷಣೆ ಇವುಗಳಂತೂ ಇದ್ದೆ ಇವೆ, ನಮ್ಮ ಸುಳ್ಳುಗಳ ಸ್ವೀಕೃತ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿವೆ? ರಾಷ್ಟ್ರದ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ, (ಭೂಮಿ ಖಂಡ ಖಂಡವಾಗಿದೆಯೆಂಬ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ), ಸಂವಿಧಾನ, ಶಕ್ತಿ ಕೇಂದ್ರಿತ ಶಾಸನ . ರಾಷ್ಟ್ರವೇ ಸರ್ವಸ್ವ, ಸಂವಿಧಾನವೇ ಸರ್ವಸ್ವ ಎಂದೇ ನಂಬಿರುವೆವು. ಸಂವಿಧಾನದ ಮರ್ಮ ಏನಂತಾಯಿತು ? ಶಕ್ತಿ ಕೇಂದ್ರಿತ ಶಾಸನ ವೆಂದಾಯಿತು. ಶಕ್ತಿ ಕೇಂದ್ರಿತ ಶಾಸನವೆಂದರೇನು? ತಪ್ಪನ್ನು ತಪ್ಪಿನಿಂದಲೇ ತಡೆಗಟ್ಟುವುದು, ಅಫರಾಧ -ವನ್ನು ಅಫರಾಧದಿಂದಲೇ ತಡೆಗಟ್ಟುವುದು, ಯುದ್ಧವನ್ನು ಯುದ್ಧದಿಂದಲೇ ತಡೆಗಟ್ಟುವುದು. ಸಾಮಾನ್ಯ ಸುಖಧಾಗ -ಳ ಉಪಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೆಲ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಬಳಿ ಹಣವಿದೆ ಹಾಗಾಗಿ ಬದುಕುವರು , ಬಡಿದಾಡುವರು ಎಂಬ ವಿಚಾರ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ

ಸಂಘರ್ಷಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳಬೇಕಾಗಿದೆ, ಸಂಘರ್ಷದಿಂದಲೇ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಉಳಿಯುವುದು, ಇಂತಹವೇ ಘೋಷಣೆಗ -ನ್ನೇ ಕೊಡುತ್ತಿರುವರು. ಈ ಘೋಷಣೆಗಳಿಂದ ಯಾವ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸಾಬೀತುಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವೆವು ? ಎಲ್ಲ ಸುಳ್ಳುಗಳ ಬೇರುಗಳು ಈ ಘೋಷಣೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಇವೆ. ಇದರ ಆಧಾರದಿಂದ ಪರಿವಾರ, ವ್ಯಾಪಾರ, ಶಿಕ್ಷಣ ಮುಂತಾದವುಗಳು, ಸುಳ್ಳಿನ ಕಂತೆಗಳ ಕೆಳಗೆ ಹೂತುಕೊಂಡಿವೆ. ಕೆಲವರು ಇದರಿಂದ ಹೊರಬಲು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುತ್ತಿರುವರು, ಕೆಲವರು ಹೂತುಕೊಂಡೆ ಇರುವರು. ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪರಿವರ್ತನೆ ( ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿರುವಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದ ಗುಣಗಳ ಪ್ರಕಾಶನ ) ತರುವುದೇ ನನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಾಗಿದೆ.

ಸಧ್ಯ ನಾನು ಜೀವನ ಸಹಜವಾಗಿರುವ 10 ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಮಾಣೀಕಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿರುವೆ. ಜೀವನ ಇರುವುದರ ಕುರಿತ ಸ್ವೀಕೃತಿ ಎಲ್ಲ ಮಾನವರಲ್ಲಿಯೂ ಇದ್ದೆ ಇದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಮನ ದಿಂದ ನಾನು ಜೀವನ, ನಾನು ಜೀವನ ಎಂದೇ ಹೇಳುತ್ತಿರುವನು. ಆದರೆ ಜೀವನ ಏನಿದು ? ಜೀವನದ ಪ್ರಯೋಜನ ಏನು ? ಜೀವನದ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವವರು ಯಾರು? ಜೀವನದ 10 ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಅರಿತುಕೊಂಡಿರುವೆ. ಅದರಂತೆ ಬಾಳ ನೋಡಿರುವೆ, ಇದು ನನ್ನೊಳಗೆ ಪ್ರಮಾಣೀತವಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಜೀವನದ 10 ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಹೆಸರುಗಳನ್ನೂ ಮೊದಲು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳೋಣ.

1.ಆತ್ಮ : ಇದು ಜೀವನ ದ ಒಂದು ಅಂಗ. ಇದು ಸಹ - ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಅನುಭವ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಂಗವಾಗಿದೆ. ನಾನು ಇದನ್ನು ಮಧ್ಯಂತರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡಿರುವೆ. ಗತನಪೂರ್ಣ ಪರಮಾಣುವಿನ ಮಧ್ಯಂತರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇದು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿರುವುದು. ಅದರ ಪ್ರಥಮ ಪರಿವೇಷ (ಕಕ್ಷೆ - orbit), ದ್ವಿತೀಯ ಪರಿವೇಷ, ತ್ರಿತೀಯ ಪರಿವೇಷ, ಚತುರ್ಥ ಪರಿವೇಷ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಲ್ಲ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಸಂಪಾದಿತವಾಗಿರುವವು. ಜೀವನ ಪರಮಾಣುವಿನ ಮಧ್ಯ( ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ) ದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕ್ರಿಯೆಗಳಿವೆ. ಒಂದು ಅನುಭವ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಮಾಣೀಕತೆ. ಇವೆರಡೂ ಸಹಜ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವವು. ನಾನೇ ಇದರ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿರುವೆ.

2.ಬುದ್ಧಿ ಪ್ರಥಮ ಪರಿವೇಷದಲ್ಲಿ ಬೋಧ ಮತ್ತು ಋತಂಭರ (ಸಂಕಲ್ಪ) ಈ ಎರಡು ಕ್ರಿಯೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು - ದು ಕಾಣಲಾಗಿದೆ. ಅನುಭವ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣೀಕಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಸಂಕಲ್ಪ ಕ್ರಿಯೆ ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದು. ಇದರ ಹೆಸರೇ ಋತಂಭರ.

3.ಚಿತ್ತ . ದ್ವಿತೀಯ ಪರಿವೇಷದಲ್ಲಿ ಚಿಂತನ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಣ ಇವೆರಡು ಕ್ರಿಯೆಗಳಾಗುವವು.

4.ವ್ಯಕ್ತಿ . ತ್ರಿತೀಯ ಪರಿವೇಷದಲ್ಲಿ ತುಲನೆ ಮತ್ತು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಇವೆರಡು ಕ್ರಿಯೆಗಳಾಗುವವು

5.ಮನ ಚತುರ್ಥ ಪರಿವೇಷದಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆ ಮತ್ತು ಆಸ್ಥಾದನೆ ಇವೆರಡು ಕ್ರಿಯೆಗಳಾಗುವವು.

ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಮಾನವ ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕುವರೆ ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಮಾಣೀಕಗೊಂಡಿರುವನು. ತುಲನೆ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಿಯ, ಹಿತ, ಲಾಭದ ದೃಷ್ಟಿಗಳಿವೆ. ಪ್ರಿಯ, ಹಿತ, ಲಾಭದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ, ಸಂವೇದನಾಶೀಲತೆಯ ಆಧಾರತೆಯಿಂದ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡುವದಾಗಿರುವುದು. ಸಂವೇದನಾಶೀಲತೆ ಇದು ಇಂದ್ರಿಯ ಮೂಲಕ, ಶರೀರ ಮೂಲಕ ವಿಧಿಯಿಂದ ಚಾಲಿತವಾಗಿರುವುದಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿರುವ ಕಾರ್ಯ ಜೀವನ ಮೂಲಕವೇ ಆಗುತ್ತಿರುವುದು. ಶರೀರವೇ ಜೀವನವೆಂದು ನಂಬಿರುವುದೇ ಮೂಲ ಭ್ರಮೆಯಾಗಿದೆ. ಶರೀರವೇ ಜೀವನವೆಂದು ನಂಬಿರುವುದರಿಂದ, ಶರೀರದ ಅನುಸಾರವೇ ಚಲಾಯಿಸುವುದು ಆಗುತ್ತಿರುವುದು, ಇದುವೇ ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಗೆ ಆಧಾರವಾಗಿದೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಆಗ ಬೇಕಾಗಿರುವುದೇನು ? ಜೀವನ ವನ್ನು ಜೀವನ ಎಂದು ಮತ್ತು ಶರೀರವನ್ನು ಶರೀರವೆಂದು ನಂಬಬೇಕಾಗಿದೆ. ಜೀವನ ಮತ್ತು ಶರೀರಗಳ ಪ್ರಯೋಜನಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮೂಲಭೂತವಾಗಬೇಕಾಗಿರುವುದೇ ಸಹಜವಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿದ್ದೆಯಾದರೆ ಮಾನವ ಚೇತನಾ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು. ಜೀವನ ಮತ್ತು ಶರೀರದ ಮೂಲಭೂತವಾಗಿಲ್ಲವಾದರೆ ಕೇವಲ ಅವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಆಗಿರುವುದು. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಜೀವನದ ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರಯೋಜನೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತು ಶರೀರದ ಮೂಲಭೂತ ಉಪಯೋಗಿತೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಆಗುವುದು ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ.

94

ಜೀವನ ತನ್ನ ಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಮಾನವ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಿಸುವುದೇ ಶರೀರದ ಉಪಯೋಗಿಯಂತೆ ಆಗಿದೆ. ಮಾನವ ಶರೀರದ ರಚನೆ ಮಾನವನಿಂದಾಗಿಲ್ಲ. ಮಾನವ ಶರೀರ ತಯಾರಾದ ನಂತರ, ಶಿಶುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಾಗ, ಅದು ಜೀವಂತವಾಗಿಯೇ ಇರುವುದು. ನಮಗೆ ಜೀವಂತ ಶಿಶು ಸಿಕ್ಕಿದ ಬಳಿಕ, ನಾವು ಈ ಶರೀರವೇ ಜೀವನ ಎಂದು ನಂಬುವೆವು. ಕೆಲ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಶಿಶು ಸಹ ಇದನ್ನೇ ನಂಬುವುದು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಂಪರೆ ತನ್ನೊಳಗೆ ತಾನೇ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹದ್ದಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದರಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಅಭಿಭಾವಕನು ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಶಿಶುವಿನ ಶರೀರ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ತಯಾರಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಜೀವನಚಲಾಯಿಸುವ - ದು.ಜೀವನ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆ ಇದೆ. ಶರೀರ 4 - 5 ತಿಂಗಳಾದ ನಂತರ ಜೀವನ ಅದನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡುವುದು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಶರೀರ ಮತ್ತು ಜೀವನ ಇವುಗಳ ಸಂಯೋಜನೆ ಗರ್ಭಾಶಯದಲ್ಲೇ ಆಗುವುದು . ಜೀವನ ಶರೀರವಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ವಿಷಯ ಹೀಗಿದೆ. ಶರೀರದ ಯಾವುದೇ ಅಂಗ - ಅವಯವದೊಳಗೆ ನ್ಯಾಯದ,ಧರ್ಮದ,ಸತ್ಯದ ಪ್ರತೀಕ್ಷೆ,ಅಪೇಕ್ಷೆಗಳಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವನಿಂದ ನಾವು ನ್ಯಾಯದ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ,ಸತ್ಯದ,ಪ್ರತೀಕ್ಷೆ,ಅಪೇಕ್ಷೆ ಮಾಡೇ ಮಾಡುವೆವು.ಈ ಅಪೇಕ್ಷೆಗಳು ಪೂರ್ತಿಗೊಳ್ಳುವುದೇ,ಜೀವನದ ಹತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಮಾಣೀಕರಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ. ಶರೀರ ಜೀವಂತವಾಗಿರಲು ಶರೀರದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಇರುವುದು ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ.

ಮನ್ ದ ಎರಡು ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮತ್ತು ಆಸ್ಥಾದನೆ - ಜೀವನ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಯಾವತ್ತು,ಶಿಶು ಕಾಲದಿಂದಲೇ ಶುರುಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವುದು.ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮತ್ತು ತುಲನೆಯಲ್ಲಿ,ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನು ಯಾವತ್ತು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವು - ದು.ತುಲನೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಪ್ರಿಯ,ಹಿತ ,ಲಾಭದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಮಾಡುವುದು. ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಕ್ರಿಯೆ ಚಿತ್ರಣ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವೆವು. ಈ ಚಿತ್ರಣ ಕ್ರಿಯೆಯ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಮಾನವ ತನ್ನ ಸಾಮನ್ಯ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯ ಸಮಸ್ತ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಿತಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವನು ಮತ್ತು ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಪಡೆದಿರುವನು.ಇವೆರಡನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರವೂ ಸಹ ನಾವು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯವರೆಗೂ ತಲುಪಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ ಆದರ್ಶವಾ -ದ,ಶುಭಕಲ್ಪನೆ ಹೀಗೆ ಇನ್ನು ಅನೇಕ ಪ್ರಕಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತಗೊಳಿಸಿರುವರು . ಭೌತಿಕ ಮತ್ತು ಉನ್ನಾದ ತ್ರಯ ಪೂರ್ವಕ ಸುಖಧಾ - ಸಂಗ್ರಹದ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಶಿಕ್ಷಣ - ಪ್ರತಿಕ್ಷಣದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಲೋಕವ್ಯಾಪಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಸಫಲವಾದರೂ ಕೂಡಾ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸುಖಧಾ - ಸಂಗ್ರಹ ಸುಲಭವಾಗಲಿಲ್ಲ.ಈ ಸುಖಧಾ - ಸಂಗ್ರಹ ಉಪಲಬ್ಧಿಗಳ ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ,ಇದನ್ನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಉಪಲಬ್ಧಿಯಂದು,ಮಾನವೀಯತೆಯ ಉಪಲಬ್ಧಿಯಂದು ನಂಬಿದೆ -ವು.ಮಾನವನಿಗೆ ಅಧಿಕಾರದ ಉಪಲಬ್ಧಿಯಾಗಿದೆ,ಶೋಷಣೆ,ಸಂಗ್ರಹದ ಉಪಲಬ್ಧಿಯಾಗಿದೆ. ಇದಲ್ಲವನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ನಮಗೆ ನಗಬೇಕೆನಿಸುವುದು ಮತ್ತು ವಿಷಾದವೆನಿಸುವುದು. ಹೀಗಿದ್ದಾಗ ಮಾನವನಿಗಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಪಡೆದಿರುವೆವು ,ಮಾನವನ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಆಯಿತು ಎಂದು ನಾವು ಹೇಗೆ ನಂಬಬೇಕು ?

ಇದು ಯೋಚಿಸಬೇಕಾದ, ಮನವೀಚಾರ ಮಾಡಬೇಕಾದ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ಶರೀರ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಏನಿಲ್ಲ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದೆಯೋ ಅದಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಶರೀರ ರಚನೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳ ಅಧ್ಯಯನವಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಇದರಿಂದ ಮಾನವನ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬಹುದೆಂದು ಹೇಳುವರು. ಮಾನವ ಶರೀರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ, ಮಾಂಸ ಮುದ್ರೆಗಳನ್ನು, ಎಲುಬುಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುವುದರಿಂದ ಮಾನವನ ಶರೀರದ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ನೀವೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ. ಜೀವಂತ ಮಾನವ ಶರೀರದಲ್ಲಿನ ಕಣ್ಣು, ಮೂಗು, ಕಿವಿ ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಮಾನವನ ಅಧ್ಯಯನ ಹೇಗಾಗುವುದು? ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಮಾನವನಿಗೆ ಸುಳ್ಳಿನ ಕಂತೆಯನ್ನೇ ಕೊಡಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಮಾನವನ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ, ಆದರೂ ನಾವು ಮಾನವನ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿರುವೆವು ಎಂದು ಡಂಗುರ ಸಾರುತ್ತಿರುವೆವು.

ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಶಾಸನ ಮಾಡುವದಾಗಿ ಹೇಳುವರು. ಇಂಥಹವುಗಳ ಭಾರದಿಂದಲೇ ಮಾನವನು ತುಳಿತಕ್ಕೊಳಗಾಗಿರುವನು. ಹಾಗಾಗಿ ಸದ್ಯ ನಮ್ಮೆದುರಿಗೆ ಇರುವ ವಿಕಲ್ಪಗಳೆಂದರೆ, ಈ ಭಾರದಿಂದ ಹೊರಬರುವುದು ಅಥವಾ ಇದರ ತುಳಿತದಿಂದ ನಾಶವಾಗುವುದು. ನಿಯತಿ ತಾನಾಗಿಯೇ ಇದನ್ನು ಸಂತುಲಿತಗೊಳಿಸುವದೆಂದು ನಮಗೆ ಕಲಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ

ಮಾನವ ಜಾತಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ಅತಿರೇಕಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಹುದಾಗಿತ್ತೋ, ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಪ್ರಕೃತಿಯು ಮಾನವ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಉಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದು. ಪರ್ಯಾವರಣದ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗ, ಇಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮನುಷ್ಯರು ಉಳಿಯುವವರು, ಎಷ್ಟು ಮನುಷ್ಯರು ನಾಶವಾಗುವರು ಎಂದೆಲ್ಲ ಬೋಧೆಯಿಡಲು ಶುರುಮಾಡುವರು, ಜೊತೆಗೆ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಏನು ಮಾಡಬಹುದೆಂಬ ಉಪಾಯದ ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವರು. ಇದರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ದೇಶ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುವುದು, ಉಳಿದವುಗಳೆಲ್ಲ ನಾಶವಾಗುವವು, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುವುದು ಎಂದೆಲ್ಲ ಹೇಳುತ್ತಿರುವರು. ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ಉಳಿಸುವವರು ಯಾರು? ರಹಸ್ಯಮಯಿ ಈಶ್ವರ, ಪರಮಮಾತೃ, ದೇವಿ - ದೇವತೆ, ಅವತಾರ ದೇವದೂತ ಮುಂತಾದವರುಗಳು, ಇವರಲ್ಲಿ ಯಾರಾದಾರೊಂದು ಹೆಸರು ಹೇಳಿ, ಅವರಿಂದ ಆಶ್ವಾಸನೆ ದೊರಕುವದೆಂದು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಆಶ್ವಾಸನೆಯೊಂದಿಗಿರುವರು. ಇದರಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಧರ್ಮದ ಮಾತುಗಳಿರುವವು. ನಮ್ಮನು ಬಿಟ್ಟು ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಧರ್ಮದವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದವರೆಲ್ಲ ಅಂತ್ಯವಾಗುವರೆಂದು ಹೇಳುವರು. ಇಂಥಹದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿ ನಾವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಬೇಕಾಗಿದೆ? ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುವದರಿಂದ ಆಗುವದೇನಿದೆ? ಈ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳ ಕುರಿತು ನಾನು ಹೇಳುವದೇನೆಂದರೆ ಧರ್ಮ, ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿರುವರು. ಅದು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೇ. ಧರ್ಮಗದ್ದುಗೆಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮದ ಸಾರ್ವಭೌಮತೆ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಧರ್ಮಗದ್ದುಗೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳಿವೆಯೋ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಭೌಮ ಧರ್ಮದ ಆಕಾರವೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಶಿಕ್ಷಣವಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಪ್ರಮಾಣವಿಲ್ಲ, ಇನ್ನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಎಲ್ಲಿಂದ ತರುವುದು?

ರಾಜ್ಯಗದ್ದುಗೆಯಲ್ಲಿ, ರಾಜ್ಯದ ಕುರಿತು ಯಾವುದೇ ಅವಧಾರಣ ಸಾರ್ವಭೌಮವಾಗಿ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ನಮಗೆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು? ಸಂಘರ್ಷ ಮಾಡಬೇಕು. ಸಂಘರ್ಷದ ಒಟ್ಟು ತಾತ್ಪರ್ಯವೇನೆಂದರೆ ವಿದ್ವಾಂಸ - ದ್ವೇಷ, ಶೋಷಣೆ ಮತ್ತು ಯುದ್ಧ. ಈ ನಾಲ್ಕು ಮಸಾಲೆಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವವರು ಯಾರು? ಪ್ರಕೃತಿಯೋ ಅಥವಾ ಮಾನವನೂ? ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದಾಯಿತು, ಅದರ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ್ದಾಯಿತು, ಹಾಗು ಅದರಿಂದ ಕಂಡು ಬಂದಿದ್ದೇನೆಂದರೆ, ಈ ಮಸಾಲೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವವನು ಮಾನವನೇ! ಆತನಾದರೂ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಭ್ರಮವಶದಿಂದ ಮಾಡುತ್ತಿರುವನು. ದಿಗ್ಗಜ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೆಂದರೆ ಎರಡೇ - ಒಂದು ಧರ್ಮಗದ್ದುಗೆ, ಇನ್ನೊಂದು ರಾಜ್ಯಗದ್ದುಗೆ. ಇವೆರಡು ಗದ್ದುಗೆಗಳ ಬಳಿ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಹೆಚ್ಚು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ, ಹೆಚ್ಚು ಸಾಮರ್ಥ್ಯವುಳ್ಳ ಸಾಧನಗಳಿವೆ. ಇವೆರಡು ಗದ್ದುಗೆಗಳು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ರಿಕ್ಷವಾಗಿವೆ. ವ್ಯಾಪಾರ ಗದ್ದುಗೆಯದಂತೂ ಕೇಳುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ವ್ಯಾಪಾರ ಗದ್ದುಗೆಯವರು ಶೋಷಣೆಗಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಿಯೇ ಕುಳಿತಿರುವರು. ಶಿಕ್ಷಣ ಗದ್ದುಗೆಯವರಿಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವರ ಬಳಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದ, ದಿಶಾ ದರ್ಶನದ ಚಿಹ್ನಿತ ಲಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಯಾವುದೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಲ್ಲವೆಂದೇ ಹೇಳಿದರು. ಈಗ ನೀವೇ ಹೇಳಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನೊಬ್ಬ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಧರ್ಮ, ರಾಜ್ಯ, ವ್ಯಾಪಾರ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣ - ಈ ನಾಲ್ಕು ಗದ್ದುಗೆಗಳ ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಮಾರ್ಗ ದೊರೆಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇಲ್ಲ. ಮಾರ್ಗ ಹುಡುಕಬೇಕು, ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು, ಇದುವೇ ಸಾಹಸಿಕತೆಯಾಗಿದೆ. ಈ ಮಾರ್ಗ ಅರಿವಿನ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ, ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿರುವುದು. ಬಡಿದಾಟದ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಯಾವುದೇ ಲಕ್ಷ್ಯ ದೊರಕುವುದಿಲ್ಲ. ಬಡಿದಾಟದಿಂದ ಮಾನವನ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿದ್ದಾಗ್ಯೂ ಕೂಡಾ ಇವುಗಳದ್ದೇ ಪರಂಪರೆ ಮಾಡಿಟ್ಟಿರುವರು. ಇದು ಕೂಡಾ ಒಂದು ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಭ್ರಮೆಯಾಗಿದೆ. ಹೌದಲ್ಲವೇ? ಈಗ ನಾವು ಅರಿವುಳ್ಳವರಾಗುವುದೇ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯ ಮಾತಾಗುವುದು. ಅರಿವಿನ ಪರಿಶೀಲನೆ ಸ್ವಯಂ ಸ್ವೀಕೃತ ರೂಪದಲ್ಲಿನ ಏಕೀಕೃತ ಚೇತನಾ ಸಹಜ ಅಧ್ಯಯನದ ಮೂಲಕವೇ ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ನನ್ನನ್ನು ಪರಿಶೀಲನೆಗೊಳಪಡಿಸಿ ನೀವು ಅರಿವುಳ್ಳವರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನೀವು ಸ್ವಯಂ ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ಪರಿಶೀಲಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಅರಿವುಳ್ಳವರಾಗುವಿರಿ. ನಾನು ಸಂಸಾರವನ್ನು 30 ವರುಷಗಳಿಂದ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಮನರ್ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಂಡಾಗಿದೆ. ನನಗೆ ಸಂಸಾರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅರಿವಿನ ಅಂಶಗಳು ದೊರಕಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ 25 ವರುಷ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ ನನ್ನನ್ನು ನಾನೇ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದಾಗ ನನಗೆ ಅರಿವಿನ ಗಣಿಯ ದೊರೆಯಿತು.

ವಿಗತ ಪ್ರಯಾಸದಿಂದ ನಾನು ಏನೆಲ್ಲಾ ಪಡೆದಿರುವೆನೋ , ಅದನ್ನು ಅಧ್ಯವನಾಯಿ ವಿಧಿಯಿಂದ ಮಾನವನಿಗೆ ತಲುಪಿಸಬೇಕೆನಿಸಿತು . ಇದೆ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಇದೊಂದು ಪ್ರಯಾಸ

ಸಹ - ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಪರಮ ಸತ್ಯವೆಂಬುದು ನಿಮಗೆ ಈಗ ಕಂಡುಬಂದಿರಬಹುದು . ಸಹ - ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದೇ ಪರಮ ಧರ್ಮವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಅರಿವಿಗೆ ಬಂತೆಂದರೆ ,ತದನಂತರ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಕಾಗಿರುವ ಎಲ್ಲ ಅರಿವು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇರುವುದು . ಇದು ತುಂಬಾ ಸುಲಭವಾಗಿದೆ . ನನ್ನ ಅನುಸಾರ ಸುಳ್ಳಿನೊಂದಿಗೆ ಬಾಳುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಕಠಿಣದಾಯಕ ,ಸತ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಬಾಳುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಸರಳವಾಗಿದೆ . ಹೆಚ್ಚು ಸುಗಮವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಬಾಳಿ ನೋಡಿ ಹೇಳುತ್ತಿರುವೆ. ಮೊದಲು ನಾನು , ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸುತ್ತುವರೆದಿದ್ದಾಗ ಬಾಳುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಯಾವಾಗ ಸಮಾಧಾನ ದೊರೆಯಿತೋ ,ಆಗಿನಿಂದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದೆ ಜೊತೆಗೆ ಬಾಳುವುದು ಸುಗಮವಾಯಿತು . ಈ ಮಾತು ನಿಮಗೆ ಸರಿಯೆನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ , ನನ್ನೊಳಗಿನ ವಿಶ್ವಾಸವು ಸಹ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದು . ಈ ಮಾತನ್ನು ನನ್ನ ಜೊತೆಗಾರರು ಕಂಡುಕೊಂಡಿರುವರು ನಿಮಗೂ ಸಹ ಇದನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆನಿಸಿದರೆ ,ನೀವು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ನೋಡಿ. ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದು ತುಲನೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವುದು ,ನ್ಯಾಯ ಸಮ್ಮತ ವ್ಯವಹಾರದಿಂದ ಶುರುವಾಗುವುದು.ನಾವು ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಅರಿತಿರುವೆವೋ? ನಾವು ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವೆವೋ ? ಸಂಬಂಧದೊಳಗಿರುವ ನಿಹಿತ ಮೂಲಗಳ ಸರಿಯಾದ ಮೂಲಾಂಕನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆವೋ ? ಉಭಯ ತೃಪ್ತಿಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಾವು ನಿಲ್ಲುವೆವೋ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೋ ? ಇವೆಲ್ಲವುಗಳು ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಒಳಪಡುವ ಅಂಶಗಳಾಗಿವೆ . ಒಂದು ವೇಳೆ ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೆಯಾದರೆ , ಪ್ರಿಯ ,ಹಿತ,ಲಾಭಗಳಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯತೆ ದೊರಕುವುದೇ ಇಲ್ಲ . ನನಗೆ ಯಾವುದು ಪ್ರಿಯವೆನಿಸುವುದೋ ,ಅದು ನಿಮಗೆ ಸರಿಯೆನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾವುದು ನನಗೆ ಹಿತಕಾರಿಯೆನಿಸುವುದೋ ,ಅದು ನಿಮಗೆ ಹಿತವೆನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ನೀವು ಎಷ್ಟೊಂದು ಲಾಭದಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟವಾಗಿರುವಿರೋ ,ಅಷ್ಟರಿಂದ ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಲಾರೆ. ಮಾನವರೆಲ್ಲರೂ ಇಂಥಹದ್ದರಲ್ಲೇ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿರುವರು . ಹೀಗೆ ಪ್ರಿಯ ದಲ್ಲಿ ,ಹಿತ ದಲ್ಲಿ ,ಲಾಭ ದಲ್ಲಿ ಸಮಾನತೆಯ ಆಧಾರಗಳು ದೊರಕುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

ಇದರಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗಾಗಿ ಏನು ಮಾಡುವುದು ? ತುಲನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಿಯ ,ಹಿತ ,ಲಾಭ ಇವು ಮೂರು ದೃಷ್ಟಿಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಇನ್ನು ಮೂರು ಬೇರೆ ದೃಷ್ಟಿಗಳಿವೆ , ಅವುಗಳೇ ನ್ಯಾಯ ,ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಸತ್ಯ . ಯಾವಾಗ ನಾವು ನ್ಯಾಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ತುಲನೆ ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸುವೆವೋ,ಅದನ್ನೇ ಚಿಂತನೆ ವೆನ್ನುವರು. ಈ ನ್ಯಾಯ ಎನ್ನುವುದು ನಮಗೆ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದ ನಂತರವೇ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದು. ಸಂಬಂಧ ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದೆಯಾದರೆ , ಇದರ ಫಲ ಸ್ವರೂಪ ಮೊಲಗಳು ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಆರಂಭವಾಗುವವು. ಇದರ ಫಲವತಿ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಮೂಲಾಂಕನ ಶುರುವಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಇದರಿಂದ ಉಭಯತೃಪ್ತಿ ದೊರೆಯಲು ಶುರುವಾಗುವುದು - ಇದರ ಹೆಸರೇ ನ್ಯಾಯ . ಎರಡು ಪಕ್ಷಗಳನ್ನು ಸಂಕುಲಿತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಂತುಷ್ಟಗೊಳಿಸುವುದೇ ನ್ಯಾಯವೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಒಂದು ವೇಳೆ ಎರಡು ಪಕ್ಷಗಳು ಸಂತುಷ್ಟವಾಗಿಲ್ಲವಾದರೆ ,ಅದು ನ್ಯಾಯವಲ್ಲ. ಈ ವಿಷಯವಾಗಿ ನನಗೆ ಕೆಲವರು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದರು " ಯಾರಾದರೂ ತಪ್ಪು ಅಥವಾ ಅಫರಾಧ ಎಸಗಿದರೆ ,ಅವರಿಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು" ? . ಯಾರೇ ಆಗಲಿ ತಪ್ಪು /ಅಫರಾಧ ಯಾಕಾಗಿ ಮಾಡುವರು ? ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾವು ಅವರನ್ನು ಅರಿವುಳ್ಳವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಲ್ಲ ,ಅದಕ್ಕಾಗಿ . ನೀವು ಅಫರಾಧಿಗಳನ್ನೇ ಹೀಡುಕೊಂಡು ಏಕೆ ಹೊರಡುತ್ತೀರಿ ? ಸರಿಯಾಗಿರುವವರನ್ನು ಹೀಡುಕೊಂಡು ಏಕೆ ಹೋಗಬಾರದು ? ಅಫರಾಧಿಗಳನ್ನು ಮಾಡದಿರುವ ಮನುಷ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆಯೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವುದು , ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಮಗೆ ಯಾವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಇಲ್ಲ . ನಾವು ಪರಸ್ಪರ ಮೂಲಾಂಕನ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಉಭಯ ತೃಪ್ತಿ ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ. ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ ? ನಿಮಗೆ ಇದರ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೋ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೋ? ,ಪ್ರಮಾಣವಂತೂ ನಿಮ್ಮ ಎದುರಿಗೇನೇ ಇದೆ. ನಾನು ಅರಿವುಳ್ಳವನಿರುವೆ, ಇಲ್ಲಿರುವವರೆಲ್ಲರೂ ಅರಿವು ಹಂಚುವುದರ ದಾರಿ ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತಿರುವರು. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅಂತರವಿಷ್ಟೆ, ನಾನು ನೋವಿನವಶ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿರುವೆ ನನಗೆ ಈ ವಸ್ತು ದೊರಕಿತು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ನಾನು ಸತ್ಯಾಪಿತ(ಪ್ರಮಾಣಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳುತ್ತಿರುವುದರ ಘೋಷಣೆ, ಅನುಭವಮೂಲಕ ವಿಧಿಯಿಂದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತವಾಗುವುದು)ಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅರಿತುಕೊಂಡಾದಮೇಲೆ ನೀವು ಕೂಡಾ ಇದನ್ನೇ ಸತ್ಯಾಪಿತಗೊಳಿಸುವಿರಿ . ಇದರಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೊಂದು ಸುಖವಿದೆ ,ಇಷ್ಟೊಂದು ತೃಪ್ತಿ ಇದೆ . ಈ ರೀತಿ ಸರ್ವ ಮಾನವರು ಸತ್ಯಾಪಿತಗೊಳಿಸಲು ಯೋಗ್ಯರಾಗುವರು ,ಅರಿವಿನ ನಂತರ .

ಅರಿವು ಸಿಗುವುದಲ್ಲ? ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯವಸಾಯಿ ವಿಧಿಯಿಂದ. ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆ ಏನಿದು? ಎಲ್ಲ ಅಭಿಭಾವಕ -ರುಗಳ ಸಮ್ಮಿಶತ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಅರಿವನ್ನು ಭೋಧ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವದಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡು -ವ ಕಾರ್ಯವೇ ಶಿಕ್ಷಣ. ಅರಿವಿನ ಪ್ರಮಾಣ ಬೋಧವಾಗದೆ ಶಿಕ್ಷಣದ ಕಾರ್ಯ ಪೂರ್ಣವಾಗುವದಿಲ್ಲ. ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆ -ಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೇ ಅರಿವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಅಭಿಭಾವಕನು ಕೂಡಾ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿರುವನು . ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪರಿವಾರ ಶಿಕ್ಷಣದ ಸೂತ್ರವಾಗಿದೆ . ಹಾಗಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಏಕೀಕರಣ , ನಿಜೀಕರಣ , ಸರ್ಕಾರೀಕರಣ ಮುಂತಾದವುಗಳ ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸುವದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಏನು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆಯೂ ಆಗುವದಿಲ್ಲ. ನೇರ - ನೇರ ಅಭಿಭಾವಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನೋಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದಲೇ ಮಾನವನ ಕಲ್ಯಾಣವಾಗುವುದು. ಅರಿವಿನಿಂದ ಇದೆ ರೂಪ ಹೊರಬರುವುದು. ನಾವುಗಳು ನ್ಯಾಯಪ್ರದಾಯಿ ಕ್ಷಮತೆಯಿಂದ ನಿಷ್ಪ್ರತರಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ನ್ಯಾಯಪ್ರದಾಯಿ ಕ್ಷಮತೆ ಸ್ವಯಂನೊಳಗೆ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ . ಇವೆರಡು ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಸಂಪನ್ನರಾದಾಗ ಮಾತ್ರ, ನಾವುಗಳು ನ್ಯಾಯ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು. ಅರಿತೆಕೊಂಡಿಲ್ಲವಾದರೆ, ನಾವುಗಳು ಹೇಗೆ ನ್ಯಾಯ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯ ? ದೊಡ್ಡ - ದೊಡ್ಡ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ, ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಅರಿತಿರುವ ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿಗಳೇ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದಾದಮೇಲೆ, ಉಳಿದರ ಗತಿ ಇನ್ನೇನು ? ಬಾಳುವಲ್ಲಿಯಾದರು ಕನಿಷ್ಠ ಪಕ್ಷ ನ್ಯಾಯವಾಗಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇದರ ಪ್ರಮಾಣವೇ ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆ. ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆಗಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯವಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದ್ದರ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಚಿಂತನ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಗಣನೆಗೆ ತೇದುಕೊಂಡಾಗ , ಜೀವನದ 6 ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವವು . ಪ್ರಿಯ , ಹಿತ , ಲಾಭದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಸಾಕಷ್ಟು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಆಗಿದೆ. ಶರೀರದ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಾಗಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಸಂಭಂದಿಸಿದ ಸಾಕಷ್ಟು ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇವಿಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಪರಮಾಣು ಬಾಂಬ್ , ಕ್ಷಿಪಣಿ , ಯುದ್ಧಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಕಾದ ಇತರೆ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸಹ ತಯಾರಿಸಲಾಗಿದೆ, ಇವುಗಳಾವವು ಮಾನವೋಪಯೋಗಿ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ . ಇವುಗಳು ನಿರರ್ಥಕವಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ಮನುಕುಲದ ನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿವೆ. ತರ್ಕ ವಿಧಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಘಟನಾ ವಿಧಿಯಿಂದ ಇದು ಕೂಡಾ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ತಾತ್ವಿಕ ವಿಧಿಯಿಂದ, ತರ್ಕ ವಿಧಿಯಿಂದ, ವ್ಯವಹಾರ ವಿಧಿಯಿಂದ ಮಾನವನಿಗೆ ವಸ್ತುಗಳ ಉಪಯೋಗ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು. ನಾವು ಮಾನವರು ತಾತ್ವಿಕ ವಿಧಿಯಿಂದ ಸುಖಿಯಾಗಲು ಬಯಸುವೆವು . ಒಂದು ವೇಳೆ ನಾವು ತಾತ್ವಿಕ ವಿಧಿಯಿಂದ ಸುಖಿಯಾದದ್ದೆಯಾದರೆ , ನಾವು ವ್ಯವಹಾರಿಕ ಕೂಡಾ ಆಗುವೆವು . ಇದನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸಲು ನಾವು ವ್ಯವಹಾರಿಕವಾಗುವೆವು , ಅದುವೇ ತರ್ಕ ವಿಧಿಯಾಗಿದೆ . ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ತರ್ಕ , ತಾತ್ವಿಕ ಮತ್ತು ವ್ಯವಹಾರಿಕ ವಿಧಿಗಳಿಂದ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವ ಮಾತು ಬರುವುದು. ನಾವು ಏನೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡುವವೋ, ಓದುವವೋ , ಬರೆಯುವವೋ , ಅದೆಲ್ಲವನ್ನು ತರ್ಕ ವಿಧಿಯ ಆಧಾರದಿಂದಲೇ ಮಾಡುವೆವು. ಸಾರ್ಥಕ ತರ್ಕ ತಾತ್ವಿಕತೆಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದು, ಇದುವೇ ಸಂಪ್ರೇಷಣೆಯ ಮಹಿಮೆಯಾಗಿದೆ .

ನಮ್ಮಯ ಸಂಪ್ರೇಷಣೆಯಿಂದ , ಎದುರಿಗಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ತಾತ್ವಿಕತೆಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದೆಯಾದರೆ, ನಮ್ಮ ಸಂಪ್ರೇಷಣೆ ಸಾರ್ಥಕವಾಗುವುದು. ಒಂದು ವೇಳೆ ಇದೆ ತತ್ವ , ವ್ಯವಹಾರದ ಸಾರ್ಥಕತೆಯನ್ನು ಇಂಗಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ (ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಸಾರ್ಥಕತೆಯಾಗಲು , ಮಾನವನ ಪ್ರಯೋಜನ , ಸಮಾಧಾನ , ಸಮೃದ್ಧಿ, ಅಭಯ , ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವ - ಇವು ನಾಲ್ಕರಲ್ಲಿಯೂ ಇಂಗಿತವಾಗಬೇಕು) ಮತ್ತು ಬೋಧಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ , ವ್ಯವಹಾರ ಜ್ಞಾನದ ಅನುಭವವಾಗುವುದು .

102

ಇದರಲ್ಲಿ ತಾತ್ವಿಕ ಜ್ಞಾನವಾಯಿತು. ತಾತ್ವಿಕ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೂ ತರ್ಕ ಬೇಕೇ ಬೇಕು, ವ್ಯವಹಾರ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೂ ತರ್ಕ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಮೂಲ್ಯಾಂಕನ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಪರಿವಾರದ ಜನರ ಮೂಲ್ಯಾಂಕನ ಯಾವ ಆಧಾರದಿಂದ ಆಗುವುದು ಎಂಬುದೇ ನಮ್ಮಯ ಮೊದಲ ಉಪಲಬ್ಧಿಯಾಗಿರುವುದು. ಮೂಲ್ಯಗಳ ಆಧಾರದಿಂದ, ಸಂಭಂಧಗಳ ಆಧಾರದಿಂದ, ಉಭಯ ತೃಪ್ತಿಯ ಆಧಾರದಿಂದಲೇ ಮೂಲ್ಯಾಂಕನವಾಗುವುದು. ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ನಾವು ನ್ಯಾಯಿಕವಾದರೆ ಇವುಗಳ -ಳನ್ನು ಪ್ರಮಾಣೀಕಗೊಳಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ ಆಗ ಮನುಷ್ಯ ಮಾನವನಾಗುವನು. ಮೊದಲು ಮಾನವನಾಗುವನು, ನಂತರ ಅರಿವಿನ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಯತ್ತನಾಗುವನು, ತದನಂತರ ಅವನಲ್ಲಿ 6 ಗುಣಗಳು ಉದಯವಾಗುವವು . 1. ಸ್ವಯಂನೋಳ ವಿಶ್ವಾಸ .

2.ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಸನ್ಮಾನ.

3.ಪ್ರತಿಭೆಯಲ್ಲಿ ಸಂತುಲನ .

4.ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಸಂತುಲನ .

5.ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ .

6.ವ್ಯವಸಾಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾವಲಂಬಿ .

ಈ ಮೇಲಿನ ಆರು ಅರ್ಹತೆಗಳು ಯಾವಾಗ ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದವೋ, ಆಗ ನಾನು ಸ್ವಯಂನೊಳಗೆ ಸ್ವಾಯತ್ತದ ಅನುಭವ ಮಾಡಿದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ನಾನು ಪರಿವಾರದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಮಾಧಾನ, ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಪ್ರಮಾಣೀಕಗೊಳಿಸಲು ಸಮರ್ಥನಾಗಿರುವೆ . ಇದೆ ಸತ್ಯಾತಾವತ ನಿಮ್ಮ ಸಮೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತಗೊಂಡಿರುವೆ . ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಜ್ಜನನಾಗಲು ಬಯಸುತ್ತಿರುವನೇ, ಸಜ್ಜನತೆಯ ಕನಿಷ್ಠ ಅರ್ಹತೆಯು ನ್ಯಾಯವೇ ಆಗಿರುವುದು . ನ್ಯಾಯ ನಾನು ನೋಡುವುದು ಹೇಗಿದೆಯೆಂದರೆ ಸಂಬಂಧ , ಮೂಲ್ಯ , ಮೂಲ್ಯಾಂಕನ ಮತ್ತು ಉಭಯತೃಪ್ತಿಯೇ ಆಗಿರುವುದು. ಇದರ ನಂತರ ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ತಿಳಿದಿರುವದೇನೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜನ್ಮದಿಂದಲೇ ನ್ಯಾಯ ಬಯಸುವವನೇ ಆಗಿರುವನು . ಸರಿಯಾದ ಕಾರ್ಯ - ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡಲು ಬಯಸುವನು . ಸತ್ಯದ ವಕ್ತು ಆಗಿರುವನು, ಇದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲಿಂದ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಏನು ಇರಬೇಕಾಗಿದೆ ? ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ಸಂತಾನಕ್ಕೆ ಸತ್ಯ ಬೋಧವಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಸರಿಯಾದ ವ್ಯವಹಾರ - ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಲು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ವಿಧಿ ಇರಬೇಕಾಗುವುದು, ನ್ಯಾಯ ಪ್ರದಾಯಿ ಕ್ಷಮತೆ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಈ ಮೂರು ಅಂಶಗಳು ಶಿಕ್ಷಣ - ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಆಗುವಂಥ -ದ್ದಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ಇದಾದಾಗ ಮಾನವ ಪರಂಪರೆ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಶುರುವಾಗುವುದು. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಮಾನವ ಪರಂಪರೆ ಶುರುವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಮಾನವ ಪರಂಪರೆಯ ಆರಂಭ ನ್ಯಾಯದಿಂದಲೇ ಆರಂಭಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ನ್ಯಾಯ - ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಇರುವ ಮುಖ್ಯವಾದ ಅಂಶಗಳೆಂದರೆ ಶಾಶ್ವತ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಬಂಧ ಹಾಗು ನಿರಂತರವಾಗಿರುವ ಮಾನವ ಸಂಬಂಧ - ಇವುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಮತ್ತು ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು. ಮಾನವನೊಬ್ಬ ಯಾವುದಾದರೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವನು? ನಾನು ನೋಡಿರುವದೇನೆಂದರೆ, ಪರಿವಾರದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇದ್ದರೆ, ಅವರೇ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡುವರು. ಪರಿವಾರದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಇಲ್ಲದೆ ಇದ್ದಾಗ, ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡುವವ -ರು ಯಾರಾದರೂ ಇದ್ದರೆ, ಅವರ ಬಳಿ ಹೋಗುವನು . ಒಂದು ವೇಳೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಯಾರು ಸಿಗದಿದ್ದರೆ, ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಯಾರಾದರೂ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸುವರೇ ಎಂದು ಹುಡುಕಾಡುವನು, ಇದುವೇ ಸಹಜ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವಿಲ್ಲ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಸುಧಾರಣೆಯಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಇದ್ದೆ ಇರುವುದು .

104

ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಪುರಾವೆಗಳು ದೊರೆತಿವೆ . ಆದರೆ ಯಾವ ರೀತಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಮಾನವನ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಶಿಕ್ಷಣ - ಸಂಸ್ಕಾರದಿಂದಲೇ ಲೋಕವ್ಯಾಪಿಕರಣ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು. ಅದು ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಪ್ರಾವಧಾನಿತ( ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಇರುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂಭಾವನೆಯ ಸಹಿತ ಇರುವ ಅವಕಾಶ) ಗೊಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ನ್ಯಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳಿ ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳ್ಳಲು ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಅರಿವನ್ನು ನಾವು ಕೊಡಮಾಡಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ . ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ವಿಜ್ಞಾನದ ವಿಷಯದ ಜೊತೆಗೆ ಚೈತನ್ಯದ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ . ನಾವು ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯದಿದ್ದರೆ ,ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯದಿದ್ದರೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅರಿವು ನಮಗೆ ಹೇಗಾಗುವುದು ? . ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವವ ಜೀವನ ( ಚೈತನ್ಯ ) ಮಾತ್ರ . ಹಾಗಾಗಿ ಚೈತನ್ಯ ವಸ್ತುವಿನ ಅಧ್ಯಯನ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸಮಾವೇಶಗೊಳಿಸುವುದು ತುರ್ತಾಗಿ ಆಗಬೇಕಾಗಿದೆ .

ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕಾರ ಪಕ್ಷ (ಅರಿವು)ದ ಸಮಾವೇಶವಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ, ಮಾನವ ಸಂಚೇತನಾದ ಸಮಾವೇಶ, ಗುರುತಿಸುವುದಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮಾನವ ಸಂಚೇತನಾದಲ್ಲಿ ಸಂವೇದನೆಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಸಂಜ್ಞಾನಶೀಲತೆ ಎರಡು ವೈಭವಿತವಾಗಿವೆ . ದರ್ಶನ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತತೆಯಿಂದಿಗಿ ಓದಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ . ಯಾವಾಗ ನಾವು ಪ್ರಮಾಣಿತತೆಯಿಂದಿಗಿ ಓದಿಸುವವೋ ಆಗ ಮಾನವೀಯತೆಯ ವಿಧಿಯೇ ಜಾರಿಗಬರುವುದು, ಭೌತಿಕ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕಗಳಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಮಾನವ ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗುವನು,ಅರಿವಿಗಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹಜವಾಗಿ ಸಮೀಚೀನವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಮಾಣಗಳ ಕುರಿತು ನನ್ನ ಅನುಭವ ಹೀಗಿದೆ ,” ನಾನು ಅರಿತಿದ್ದು , ನಾನು ಕಲಿತಿದ್ದು , ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದು , ನಾನು ಬಾಳಿದ್ದು ಇವುಗಳನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಅರಿವಿಗೆ ತಂದು ,ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕಲಿಸಿ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮೂಲಕ ಮಾಡಿಸಿ ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸಲು ನೋಡುವೆ. ಈ ಮೂರು ವಿಧಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಪ್ರಮಾಣಿತರಾಗುವುದು ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ . ನಾಲ್ಕನೆಯ ವಿಧಿ ಯಾವುದು ಇಲ್ಲ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣರಾಗುವುದು ಸದ್ಯದ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ ಕಲಿಯುವುದರಲ್ಲಿ,ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆಯಾದರೂ ನಡೆದು ಹೋಗಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಾವು ಕಲಿಯುವುದು ,ಮಾಡುವುದು - ಮಾಡಿಸುವುದನ್ನು ತುಂಬಾ ಚನ್ನಾಗಿಯೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವೆವು ,ಆದರೆ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಾವು ಶೂನ್ಯರಾಗಿರುವೆವು . ಕಲಿಯುವುದು - ಕಲಿಸುವುದು ,ಮಾಡುವುದು - ಮಾಡಿಸುವುದು - ಇವುಗಳೇ ಸರ್ವಪರಿ ಮೂಲಗಳಿಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವೆವು. ಇದರಿಂದ ನಮಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಸಮಾಧಾನವೂ ದೊರಕಲಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲದೆ ಮಾನವನಿಗೆ ಯಾವದೇ ರೀತಿಯ ಪರಿಹಾರವು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ , ಒಂದಿಲ್ಲ ಒಂದು ಕಡೆ ನಾವು ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡೆ ಉಳಿದಿರುವೆವು . ಹಾಗಾಗಿ ಸದ್ಯ ಮಾನವನಿಗೆ ತನ್ನೊಳಗೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸಹಜ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲೇಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ . ಮಾನವ ತನ್ನ ಅಧ್ಯಯನ ಮತ್ತು ಅಭ್ಯಾಸದ ನಂತರವೇ ಅರಿವಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವುದು ಕಂಡು ಬಂದೆ ಬರುವುದು .

ಆದರ್ಶವಾದಿ ವಿಧಿ ಮತ್ತು ಭೌತಿಕವಾದಿ ವಿಧಿ ,ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಅಧ್ಯಯನ ಒಂದಿಲ್ಲ ಒಂದು ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಹಿಂದೇನೆ ಉಳಿಯಿತು . ಆದರ್ಶವಾದಿ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ದೇವಿ - ದೇವತೆ ,ಈಶ್ವರ ಇವರುಗಳನ್ನೇ ಸರ್ವಪರಿ ಎಂದು ನಂಬಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಮಾನವ ಹಿಂದೆ ಉಳಿದ .ದೇವಿ - ದೇವತೆ ,ಈಶ್ವರ ಇವರುಗಳನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ತಿಲಾಂಜಲಿ ನೀಡಲಾಯಿತು . ಭೌತಿಕವಾದಿ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಮಾನವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡಲಾಯಿತು ,ಪ್ರಯೋಗ ವಿಧಿಯಿಂದ ಯಂತ್ರಗಳಿಗೆ ಚೋಕು ಬಿದ್ದರು ,ಇದರ ಅರ್ಥ ಯಂತ್ರಗಳು ಪ್ರಮಾಣವಾದವು.ಆದರ್ಶವಾದದಲ್ಲಿ ಗ್ರಂಥ,ಪುಸ್ತಕ,ವಾಂಗ್ಯಯಗಳು ಪ್ರಮಾಣವಾದವು ಮತ್ತು ಭೌತಿಕವಾದದಲ್ಲಿ ಯಂತ್ರಗಳು ಪ್ರಮಾಣವಾದವು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಅವಮೂಲ್ಯನವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಭ್ರಮೆಯ ಮುಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡು,ಭ್ರಮೆಗೆನೇ ಪೂರಕವಾದನು.ಹೀಗೆ ಮಾನವ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡು ಕುಂಠಿತವಾದನು, ಪೀಡಿತನಾದನು , ಪ್ರತಾಡಿತನಾದನು . ಹೀಗೆಲ್ಲ ಇರುವಾಗ ಮಾನವ ಉದ್ಧಾರವಾಗುವುದು ಹೇಗೆ ? ಉದ್ಧಾರದ ಆಶ್ವಾಸನೆಯನ್ನು ಮೂರು ಗದ್ಯಗಳು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಕೊಡುತ್ತಲೇ ಇರುವರು ,ಆದರೆ ಉದ್ಧಾರವಾಗಿರುವ ಪ್ರಮಾಣ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟು ದಿನ ನಡೆಯುವುದು ?

ವಿಕಲ್ಪ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಳಿರುವ ಮೂಲ ಸೂತ್ರ - " ಅರಿವು ". ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಗದ್ದುಗೆ - ಶಿಕ್ಷಣ ಗದ್ದುಗೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ವಿಜ್ಞಾನದ ಜೊತೆಗೆ ಚೈತನ್ಯದ ಅಧ್ಯಯನವು ಸಹ ಆಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಚೈತನ್ಯದ ಅಧ್ಯಯನವಾಗದೆ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅಧ್ಯಯನವಾದರೂ ಆಗುವುದು ಹೇಗೆ ? ಸದ್ಯ ಇವರೆದು ಭಾಗಗಳು ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಶಿಕ್ಷಣದ ವಾಂಗ್ಯಯಗಳಲ್ಲಿ, ಶಿಕ್ಷಣದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿಲ್ಲ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ -ದಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕಾಗಿ ಮಾನವ ಸಂಚೇತನಾ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದು , ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವುದು , ಅವಶ್ಯಕತೆ ಕೂಡಾ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದು . ಹಾಗಾಗಿ ಸಂಸ್ಕಾರ ಪಕ್ಷದ ಅಧ್ಯಯನ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಆಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮೂರನೆಯದಾಗಿ , ದರ್ಶನ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರಮಾಣಿತತೆ ಕೂಡಾ ಆಗಬೇಕಾಗಿದೆ . ಮಾನವನು ಓದಿದರೆ ಹಾಗು ಓದಿಸಿದರೆ ವಿದ್ಯಾನನಾಗುವನು ಎಂದೇ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಂಬಿರುವೆವು ! ಆದರೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇವರು ವಿದ್ಯಾನರಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ . ಅರಿವಿನ ಸ್ವರೂಪವೇ ವಿದ್ಯಾನ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾ ಇದು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹಜವಾಗಿದೆ. ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಜೀವನ ಕುರಿತು ಅರಿಯದೆ, ಮಾನವೀಯ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಅರಿಯದೆ ವಿದ್ಯಾನನಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ . ಒಂದು ವೇಳೆ ಇದಲ್ಲ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದದ್ದೆಯಾದರೆ , ವಿಚಾರ ಶೈಲಿ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು , ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಯೋಜನೆಯು ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು, ಕಾರ್ಯಯೋಜನೆಯು ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು, ಇವೆಲ್ಲದರ ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಮಾಣಿತ ಕೂಡಾ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು . ಆದರೆ ನಾವೇ ಅರಿತಿಲ್ಲವೆಂದರೆ , ವಿಚಾರ ಶೈಲಿ ಪಡೆಯುವೆಲ್ಲಿಂದ ? ಅರಿವು ಪಡೆಯುವ ಮುನ್ನ ನಮ್ಮ ವಿಚಾರ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ವಿಚಾರಗಳು ಎರಡೇ ಮೊದಲನೆಯದು - ಸುಖಧಾ - ಸಂಗ್ರಹ, ಎರಡನೆಯದು - ಆದರ್ಶವಾದ, ತ್ಯಾಗ , ಅಪರಿಗ್ರಹ , ವಿರಕ್ತಿ , ಭಕ್ತಿ . ಇದರಲ್ಲಿಯೇ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಕೋಟಿ - ಕೋಟಿ ಜನರು ತಮ್ಮ ಧೈರ್ಯ, ಸಾಹಸ , ನಿಷ್ಠೆಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿರುವರು . ಇವೆರಡರಿಂದಲೂ ಅಖಂಡ ಸಮಾಜದ ಯಾವ ರೂಪ ರೇಖೆಯು ಮೂಡಿ ಬರಲಿಲ್ಲ , ಮಾನವ ಸಾಕಷ್ಟು ಪರಿಶ್ರಮ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವನು , ಆದರೆ ಆತ ಮಾನವ ಲಕ್ಷ್ಯ ಮತ್ತು ದಿಶಾವಿಹೀನನಾಗಿದ್ದ ನಾನು ಮಾಡಿರುವ ಪ್ರಯಾಸವೆಲ್ಲವು, ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವದಾ - ಗಿತ್ತು. ನನಗೆ ಸ್ವರ್ಗ ಸಿಗುವುದು, ಹಣ ಸಿಗುವುದು, ಸಂಗ್ರಹಣೆ ಮಾಡಲು ಸಿಗುವುದು, ಇಂತಹ ಯಾವ ಲಕ್ಷ್ಯಗಳು ನನ್ನೊಳಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ . ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದೇ ವಿಚಾರವಿತ್ತು , ಅದೇನೆಂದರೆ " ನನ್ನ ಬಳಿ ಶಂಕೆ ಇದೆ ಎಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವಿದ್ದೇ ಇರುವುದು" .

ನಾನು ಈಗ ಯೋಗ ಮತ್ತು ಸಂಯೋಗ - ಈ ಶಬ್ದಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ವಿವರಿಸುವೆ . ಯೋಗ - ಇದರ ಅರ್ಥ - ಮಿಲನ . ಉದಾಹರಣೆಗೆ - ನಾವು ಎಲ್ಲಿಗಾದರು ಹೊರಟಿರುವೆವು ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ . ಹೋಗುವಾಗ ದಾರಿಗುಂಟ ನಮಗೆ ಯಾವುದಾರವು ಕಲ್ಲು , ಯಾರಾದರೂ ಮನುಷ್ಯರು ಸಿಕ್ಕೇ ಸಿಗುವರು . ಇದನ್ನೇ ಯೋಗವೆನ್ನುವವು. ಸಂಯೋಗದ ಅರ್ಥ- ಸಂಪೂರ್ಣತೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿನ ಮಿಲನ. ಪೂರ್ಣ- ಇದರ ಅರ್ಥ- ಮಾನವನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು. ಪರಮ ಪೂರ್ಣದ ಅರ್ಥ - ಮಾನವನು ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವುದು . ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು ಮತ್ತು ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವುದು- ಇವು ಮಾನವನ ಬಯಕೆಗಳಾಗಿವೆ. ಆದರೆ ಈ ಬಯಕೆಗಳು ಈಡೇರದೆ ಇರುವದರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಅನಿವಾಹಾರ್ಯತೆಯಿಂದ ಮತ್ತದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು, ಪರಂಪರೆಯನುಸಾರವಾಗುವನು . ಯೋಗ - ಸಂಯೋಗ ಸದಾ-ಸದಾ ಇದ್ದೆ ಇರುವುದು. ಪೂರ್ಣತೆಗಾಗಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಯಾಸಗಳಾಗಿವೆ(ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ದೊರೆತ ಸಫಲತೆ ಏನು ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡೋಣ). ಪೂರ್ಣತೆಗಾಗಿ ಮಾನವನು ಬಹಳಷ್ಟು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿರುವನು. ಈ ತ್ಯಾಗದ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಇದ್ದೆ ಇರುವುದು . ಯಾವುದಾದರೊಂದು ವಸ್ತುವನ್ನು ತುಂಡರಿಸಲು ನಾವು ಸುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ಹೊಡೆಯುತ್ತೇವೆ . ಹೀಗೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಆ ವಸ್ತುವು ಸುತ್ತಿಗೆಯ ಕೊನೆಯ ಒಂದು ಹೊಡೆತದಿಂದ ತುಂಡಾಗುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ . ತುಂಡಾಗಿಸುವ ಈ ಕೊನೆಯ ಹೊಡೆತಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲ 99 ಹೊಡೆತಗಳು ಆ ವಸ್ತುವಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿರುವವು ಈ 99 ಹೊಡೆತಗಳು ಬಿದ್ದಿರದೇ ಹೋದರೆ , ಆ ವಸ್ತು 100 ನೆಯ ಹೊಡೆತದಿಂದ ತುಂಡಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಸಫಲತೆಯಲ್ಲಿ(ಇಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿಗೆಯ ಹೊಡೆತ -ದಿಂದ ವಸ್ತು ತುಂಡಾಗುವುದು) ಎಲ್ಲ ಹೊಡೆತಗಳ ಪಾತ್ರ ಮಹತ್ವದ್ದೇ ಆಗಿರುವುದು . ನನಗೆ ಸಫಲತೆ ದೊರೆತಿದೆ ಎಂದರೆ ನನಗಿಂತ ಮುಂಚೆ ಯಾರೇಲ್ಲ ಪ್ರಯಾಸ ಮಾಡಿರುವರೋ , ಅವರ ಯೋಗದಾನದ ಫಲ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ನನ್ನ ಸಫಲತೆಯ ಘಟನೆ -ಘಟಿತವಾಗಿದೆ . ಹಾಗಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಾನವರ ಯೋಗದಾನದ ಫಲಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಈ ಘಟನೆ ಘಟಿತವಾಗಿದೆ ಎಂದೇ ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿರುವೆ .

108

ಇದರಿಂದ ಆಗಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಲಾಭವೇನೆಂದರೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರ ಮೂಡಲಿಲ್ಲ . ಅದೇ ರೀತಿ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದವರಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರು ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಗೊಳಿಸಲಿಲ್ಲ . ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರ ಅಹಂಕಾರ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು ಒಂದೆರಡು ಮೇಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಏರಿದ ಮೇಲೆ ,ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಮನವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡಿರುವುದೇ .ನನ್ನ ಜೊತೆ ಆಗಿರುವ ಮಿಲನಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸಜ್ಜನರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಸರಳತೆಯೊಂದಿಗೆ ,ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಆಗಿರುವವು. ಆದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದ ಸಜ್ಜನರಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ವಿಚಾರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿರುವರು ಎಂದೇನೂ ಇಲ್ಲ . ಸಾಕಷ್ಟು ಜನರು ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿಲ್ಲ, ಅವರನ್ನು ಸಹ ನಾನು ಸಮಾಧಿಸುವೆ . ಇದರಲ್ಲಿ ಅವರ ತಪ್ಪೇನು ಇಲ್ಲ . ಪರಂಪರೆಯ ಭಾರ ಅವರ ಮೇಲಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿರು ಅಥವಾ ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಮಾತಿನಿಂದ ನಾನು ವಿಚಲಿತನಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ.ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವೆನು.ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲಿಯೂ ಸದ್ಗುಡಿ ಅಂಕುರಿತವಾಗಲು ಸಂಯೋಗದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದ್ದೆ ಇದೆ. ಇದು ಯಾವಾಗ ಫಲಿತವಾಗುವುದು , ಪುಷ್ಪಿತವಾಗುವುದು ಎಂಬುದ ಕುರಿತು ನಾನು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ . ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಶುಭವಾಗಲಿ ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತಿರುವನು . ಅವನ ಈ ಶುಭದ ಬಯಕೆಯ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲ ಸಂಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುವ ಬಯಕೆ ಇದ್ದೆ ಇದೆ. ಯಾವಾಗ ಸಂಯೋಗವಾಗುವುದೋ ,ಆಗ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸಮಾಧಾನದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ,ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ,ಅಖಂಡ ಸಮಾಜದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ದೊರೆಯುವುದು . ಒಂದೇ ತರಹದ ವಿಚಾರ , ಒಂದೇ ತರಹದ ಅಪೇಕ್ಷೆ ಇರುವವರ ಮಿಲನದಿಂದ ಸಂಯೋಗವಾಗುವುದಿಲ್ಲ . ಅದೇಕೆಂದರೆ ಇಬ್ಬರು ಕಳ್ಳರು ಒಂದುಗೂಡುವುದು , ಇಬ್ಬರು ಡಾಕುಗಳು ಒಂದುಗೂಡುವುದು , ಇಬ್ಬರು ಅಫರಾಧಿಗಳು ಒಂದುಗೂಡುವುದು ಸಮಾಧಾನದ,ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಇರುವದಿಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಿ ಇಂಥಹದಕ್ಕೆ ಸಂಯೋಗವೆನ್ನುವದಿಲ್ಲ .

ಒಮ್ಮೆ ನಾವು ನ್ಯಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳಲು ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೇ,ನಮ್ಮ ಪರಿವಾರವೇ ನಮಗೆ ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳ್ಳುವ ಸ್ಥಳವಾಗುವುದು. ನಮ್ಮ ಪರಿವಾರದ ಜನಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವೆವು ಎಂಬುದು ಕಂಡುಬರುವುದು.ಪರಿವಾರವನ್ನು ನ್ಯಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಚಲಾಯಿಸುವುದು ಆದ ನಂತರ, ನಮಗೆ ಪರಿಚಯವಿರುವ ಮಿತ್ರರ ಪರಿವಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ವ್ಯವಹಾರ ಇನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರಲು ಆರಂಭವಾಗುವುದು.ಇದಾದನಂತರ ನ್ಯಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳುವುದು ನಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರದೊಳಗೆ ಬರುವುದು, ತದನಂತರ ಯಾವುದೇ ಆಗಂತುಕ ಬಂದರು ,ನಾವು ಅವನೊಂದಿಗೆ ನ್ಯಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳುವ ನಮ್ಮ ಗುರುತನ್ನು , ಸ್ವಪ್ನಪಡಿಸುವ ಕ್ಷಮತೆಯೊಂದಿಗೆ ಇರುವೆವು .

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ತನ್ನ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಮತ್ತು ಸಫಲತೆ ಇವುಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಬಯಕೆಯೊಂದಿಗೆನೇ ಇರುವನು . ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಒಳ್ಳೆಯ ಬಯಕೆಯ ಸ್ವೀಕೃತ ,ನಮ್ಮಯ ಅರಿವೇ ಆಗಿದೆ . ಈ ಸ್ವೀಕೃತವನ್ನು ನಾವು ಯಾವತ್ತು ಮರೆಯುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲ . ಶುಭ - ಇದು ಎಲ್ಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಸ್ವೀಕೃತವಾಗಿದೆ . ಎಲ್ಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಬಯಕೆಯಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಶುಭವೇ ಘಟಿತವಾಗುವುದೆಂದೇ ನಾವೆಲ್ಲ ಕಾಯುತ್ತಿರುವೆವು ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಈ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ,ಸಂಭಂಧಗಳ ವಿಷಯವೂ ಬಂದೆ ಬರುವುದು.ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಎಂದರೆ,ಅವುಗಳಲ್ಲಿರುವ ನಿಹಿತ ಪ್ರಯೋಜನೆಗಳನ್ನು(ಮೂಲ್ಯಗಳನ್ನು)ಗುರುತಿಸುವುದೇ ಆಗಿರುವುದು. ಇದುವೇ ಅಧ್ಯಯನವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಯೋಜನೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ನಂತರ ಮಾನವನು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಅವುಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಕಾನಿತನಾಗುವನು ಮತ್ತು ತದನಂತರ ಪಾರಂಗತನಾಗುವನು . ಪಾರಂಗತನಾದ ನಂತರ ಫಲಿತ ಆಗೇ ತಿರುವುದು . ಇದುವೇ ಸಫಲತೆಗಾಗಿ ಇರುವ ಅತಿ ಸುಲಭದ ವಿಧಿಯಾಗಿದೆ . ಅಧ್ಯಯನ - ಇದು ಎಲ್ಲ ಸಂಭಂಧಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡೆ ಇರುವುದು . ಸಂಭಂಧಗಳ ಪ್ರಯೋಜನೆಯೇ ಅಭ್ಯುದಯವಾಗಿದೆ ಅರ್ಥಾತ ಸರ್ವತೋಮುಖಿ ಸಮಾಧಾನ ಮತ್ತು ಸುಖದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿರುವುದು . ಸಮಾಧಾನದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿಯೇ ನಾವು ಪ್ರೇಮ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವೆವು , ಸಮಾಧಾನದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿಯೇ ನಾವು ಕೃತಜ್ಞರಾಗಿರುವೆವು , ಮೈತ್ರಿಯೊಂದಿಗೆ ಇರುವೆವು, ವಿಶ್ವಾಸದೊಂದಿಗೆ ಇರುವೆವು,ಮಾನವ ವ್ಯವಹಾರದ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಇರುವೆವು ಮತ್ತು ಇವೆಲ್ಲವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸುಖದ ಅನುಭವ ಪಡೆಯುವೆವು.ಮಮತೆ,ವಾಸ್ತಲ್ಯ,ವಿಶ್ವಾಸ,ಸ್ನೇಹ,ಕೃತಜ್ಞತೆ,ಗೌರವ, ಪ್ರೇಮ,ಶ್ರದ್ಧೆ,ಸನ್ಮಾನ - ಇವುಗಳಿಂದ ಮೂಲ್ಯಗಳ ಸ್ವರೂಪ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು . ನಮ್ಮಯ ಅಭ್ಯುದಯಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವುದೆಲ್ಲರಿಂದ ನಮಗೆ ಸಹಾಯತೆ ದೊರೆತಿದೆಯೋ, ಯಾರಲ್ಲರಿಂದ ದೊರೆತಿದೆಯೋ , ಅದರ ಕುರಿತ ಇರುವ ಸ್ವೀಕೃತಿಯ ಹೆಸರೇ " ಕೃತಜ್ಞತೆ " . ಕೃತಜ್ಞತೆಯೊಂದಿಗೆ ಉಳಿದಲ್ಲ ಮೂಲ್ಯಗಳು ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾವೇ ಸಾರ್ಥಕವಾಗುವುದು ಕಂಡು ಬರುವುದು. ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ನಂತರ ಸ್ನೇಹ,ಪ್ರೇಮ,ವಿಶ್ವಾಸ-ಇವುಗಳು ಸಾರ್ಥಕವಾಗುವವು .

110

ಒಂದಿಲ್ಲ - ಒಂದು ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಒಂದಿಲ್ಲ - ಒಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಇಂತಹವರಿಂದ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕೇ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ಸಹಾಯತೆಯಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯ ದೊಡ್ಡವನಾಗಿರುವನು, ಸಮರ್ಥನಾಗಿರುವನು ಮತ್ತು ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗಿರುವನು. ಈ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಏಳು ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿರುವ ಮೂಲಗಳೇ ಮೂಲಾಂಕಿತಗೊಳ್ಳುವವು, ತದನಂತರವೇ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ನಿರಂತರತೆ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು. ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಲಗಳು ಮೂಲಾಂಕಿತಗೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ, ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ನಿರಂತರತೆ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಾವು ಯಾರನ್ನು ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧಿಗಳು ಎಂದು ನಂಬಿರುತ್ತೇವೋ, ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಾವು ಒಳ್ಳೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಸ್ತುತಗೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಪರಂಪರಾಗತ ರೂಢಿಯಲ್ಲಿರುವಂತೆ ನಾವು ಬಲ, ಧನ, ಬುದ್ಧಿ, ವಯಸ್ಸು ಮುಂತಾದವುಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವೆವು. ಆದರೆ ಸಂಬಂಧಗಳಿರುವುದು ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ -ದಯದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ಪೋಷಣೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿರುವವು, ಮೂರನೆಯದಾಗಿ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿರುವವು, ನಾಲ್ಕನೆಯದಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿತೆಯ, ಪೂರಕತೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿರುವವು, ಐದನೆಯದಾಗಿ ಸದುಪಯೋಗಿತೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿರುವವು, ಆರನೆಯದಾಗಿ ಪ್ರಯೋಜನೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿರುವವು. ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರುವ ಆದ್ಯತೆ ಪ್ರಮಾಣಿತತೆಯ ಅರ್ಥಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇರುವುದು. ಪ್ರಮಾಣದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಸಂತುಷ್ಟರಾಗುವರು. ಮೂಲ - ಇವು ಜೀವನ ಸಹಜ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿತವಾಗುವವು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ - ನಾವು ಮತ್ತು ನೀವು ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಭೇಟಿಯಾದಾಗ, ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ನಮ್ಮಗಳ ನಡುವೆ ಮೂಲ ಪ್ರವಹಿಸಲು ಶುರುವಾಗುವುದು, ಇದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ನಡುವೆ "ವಿಸ್ತಾಸ" ಮೂಲ ಪ್ರವಹಿಸಲು ಶುರುವಾಗುವುದು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾವು ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿರುವ ಮೂಲಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು, ಮೂಲಾಂಕಿತಗೊಳಿಸುವ, ಉಭಯ ತೃಪ್ತಿ ಪಡೆಯುವ ದಿಶೆಯಲ್ಲಿ ಸಕ್ಷಮರಾಗುವೆವು. ಇದರಿಂದ ಅದೇನು ದೊಡ್ಡ ಲಾಭವಾಯಿತು ಎನ್ನುವಿರೋ? ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಾವು ಭಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಲೋಭನೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು: ಅವುಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಈಗ ಮೂಲ ಮತ್ತು ಮೂಲಾಂಕನ, ಸಮಾಧಾನ, ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಿರುವೆವು. ಭಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಲೋಭನೆ - ಇವುಗಳು ಮೂಲಗಳೇ ಅಲ್ಲ ಹೀಗಿದ್ದಾಗ ಮೂಲಾಂಕಿತಗೊಳ್ಳುವದಲ್ಲಿಂದ ಹೇಳಿ? ಭಯದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಲೋಭನೆ, ಪ್ರಲೋಭನೆಯೊಂದಿಗೆ ಭಯ, ಇದು ಕೆಲ ಸಮಯದವರೆಗೆ ಸುಮ್ಮನಿರಿಸುವ ಮಾತಾಯಿತು. ರೋಗ ಇದ್ದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವುದು. ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ನ್ಯಾಯದ ಮಾತು ಪೂರ್ಣವಾಗಿಯೇ ಇಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಭಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳು ನ್ಯಾಯದ ಆಧಾರಗಳಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಭಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಒಬ್ಬರಿಂದ - ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ನಡುವೆ ರಾಜೀ ಮಾಡಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುವೆವು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನ್ಯಾಯದ ಕುರಿತ ವ್ಯಾಖ್ಯೆಯನ್ನೇ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಭಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳು ಇವುಗಳು ಮೂಲಗಳೇ ಅಲ್ಲ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಲಾಂಕಿತಗೊಳ್ಳುವವು ಎನ್ನುವ ಮಾತಿಗೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸಹಮತದೊಂದಿಗೆ ಇರುವೆವು.

ಮಾನವ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಮೂಲಗಳ ಹತ್ತಿರ ಸುಳಿದೆ ಇಲ್ಲ. ಮೂಲಗಳ ಹತ್ತಿರ ಸುಳದಿದ್ದರೆ, ಮೂಲಗಳು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು, ಮೂಲಗಳು ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು, ಮೂಲಾಂಕಿತವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯ ಕೂಡಾ ದೊರಕುತ್ತಿತ್ತು. ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ತೀರ್ಪುಗಳನ್ನು ಕೊಡುವರೇ ಹೊರತು ನ್ಯಾಯವಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ತೀರ್ಪುಗಳಿಂದ ಒಂದು ಪಕ್ಷ ಭಾವವಶದಿಂದ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಪಕ್ಷ ಪ್ರಲೋಭನವಶದಿಂದ ಸಹಮತಗೊಳ್ಳುವರು. ಇದರಲ್ಲಿ ಉಭಯ ತೃಪ್ತಿ ಆಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಮತ್ತು ಆಗಲು ಕೂಡಾ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನ್ಯಾಯ ಪಡೆಯುವಲ್ಲಿ ನಾವುಗಳು ಸರ್ವಥಾ ಅಸಮರ್ಥರಾಗಿರುವೆವು. ಹೀಗಿದ್ದಾಗ್ಯೂ ಕೂಡಾ ನಾವು ವಿಕಾಸಗೊಂಡಿರುವೆವು ಎಂದು ಅಧಿಕಾರಯುತವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿರುವೆವು! ವಿಕಾಸದ ಅರ್ಥ ಏನಿದೆ ಎಂದು ನೀವೇ ಯೋಚಿಸಿ. ಭಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ಬಿಡುಗಡೆ ಬಯಸುತ್ತಿರುವನು, ಇದುವೇ ನಿಯತಿ ಸಹಜವಾಗಿದೆ ಇದರಲ್ಲಿಯೇ ಮಾನವನ ಕಲ್ಯಾಣ ಕೂಡಾ ಅಡಗಿದೆ, ನೈಸರ್ಗಿಕತೆಯ ಕಲ್ಯಾಣ ಕೂಡಾ ಇದರಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವುದು. ಈ ರೀತಿ ಪ್ರಯೋಜನೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸಂಬಂಧಗಳಿವೆ. ಸಮಾಧಾನ, ಸಮೃದ್ಧಿ, ಅಭಯ, ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಇವುಗಳೇ ಪ್ರಯೋಜನೆಗಳಾಗಿವೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿರುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಂದರೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದರ ಅರ್ಥ - ಐದು ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಐದು ಆಯಾಮಗಳು ಹೀಗಿವೆ: 1. ಶಿಕ್ಷಣ - ಸಂಸ್ಕಾರ. 2. ನ್ಯಾಯ - ಸುರಕ್ಷೆ. 3. ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ - ಸಂಯಮ. 4. ಉತ್ಪಾದನೆ - ಕಾರ್ಯ. 5. ವಿನಿಮಯ - ಕೋಶ.

ಈ ವಿಧಿಯಿಂದ ನಾವು ಪರಿವಾರದಲ್ಲಿ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದರೊಂದಿಗೆ 5 ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಸಮಗ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಂಡಂತಾಗುವುದು . ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾನವನಿಗೆ ನಿರಂತರ ಹುರುಪು,ಆರೋಗ್ಯ, ದೃಢತೆ ಅವನೊಳಗೆ ಮೂಡುವವು . ನ್ಯಾಯದ ನಂತರ ನಮಗೆ ಸಿಗುವುದು ಧರ್ಮ. ಧರ್ಮ-ಇದರ ಅರ್ಥ " ಬುದ್ಧಿಯೊಳಗೆ ಉಂಟಾಗುವ ಅನುಭವ ಪ್ರಮಾಣ ಬೋಧ " ಅರ್ಥಾತ್ ಸಮಾಧಾನ.ಸಮಾಧಾನದ ಅರ್ಥವೇ - ಮಾನವ ಧರ್ಮವಾಗಿದೆ,ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದೇ ಮಾನವ ಧರ್ಮವಾಗಿದೆ, ಇದುವೇ ಅಭ್ಯುದಯವಾಗಿದೆ. ಅವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುತ್ತಿರುವ ಮಾನವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿರುವನು , ಅದೇ ಮಾನವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸಮಾಧಾನದೊಂದಿಗೆ ಇರುವನು.ಮನುಷ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಸುಳಿಯೊಳಗೆ ಇರಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ . ಹಾಗಾಗಿ ಮನುಷ್ಯ ಸಮಾಧಾನಿತವಾಗಿರಲು ಬಯಸುವನು. ಸಮಾಧಾನ = ಸುಖ , ಮಾನವ ಸುಖ ಧರ್ಮಿಯಾಗಿರುವನು. ಸಮಸ್ಯೆ = ದುಃಖ, ಮನುಷ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬಯಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ . ಭಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಲೋಭನೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸಮಾಧಾನ ದೊರಕುವುದಿಲ್ಲ ,ಆದರೆ ಸದ್ಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂಸಾರವೇ ಭಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಲೋಭನೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಸಮಾಧಾನ ಪಡೆಯಲು ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದೆ. ಭಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಲೋಭನೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸಮೀಕರಣಗೊಳಿಸಲು ಈಗಲೂ ಕೂಡಾ ನಾವು ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಪ್ರಶಿಕ್ಷಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವೆವು,ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ .ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಭಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಲೋಭನೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಏನಾದರೂ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ,ಅದೇ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಅದನ್ನು ಒಡೆಯುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವು ಶುರುವಾಗಿರುವುದು.ಹಾಗಾಗಿ ಮೂಲ ಮತ್ತು ಮೂಲಾಂಕನ,ಇವುಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು . ಪರಿವಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ,ಪ್ರೌಢ್ಯೋಗಿಕಿ , ಪ್ರಶಾಸನ , ರಾಜ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ - ಎಲ್ಲ ಸ್ವರಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದೆ ವಿಧಿಯಿಂದ ಆಗಬೇಕು. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅರ್ಥವೇ ಹೀಗಿದೆ - ಮಾನವ ತನ್ನ ಪ್ರಮಾಣೀಕತೆಯನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಗೊಳಿಸುವಂತಿರಬೇಕು,ನ್ಯಾಯ ನಿರ್ವಹಿಸುವಂತಿರಬೇಕು ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವಂತಿರಬೇಕು

ಪರಿವಾರದಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ,ಪ್ರತಿ ಮಗುವಿಗೆ ಅರಿವಿನ ಸೂತ್ರ ಕೊಡುವುದೇ ಶಿಕ್ಷಣ - ಸಂಸ್ಕಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನೇ ಅರಿವಿನ ಲೋಕವ್ಯಾಪಿಕಾರಣದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೆಂದು ಕರೆಯಬಹುದು . ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಮೊದಲಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು " ದರ್ಶನ" : ದರ್ಶನದ ನಂತರ " ವಿಚಾರ " : ವಿಚಾರದ ನಂತರ " ಶಾಸ್ತ್ರ " : ಶಾಸ್ತ್ರದ ನಂತರ " ಯೋಜನೆ " . ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ " ಜೀವನ ವಿದ್ಯಾ ಯೋಜನೆ " ಯು ಸಹ ಒಂದು ಯೋಜನೆ , ಇದರಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಪರಿವಾರ ಮಾನವ ಚೇತನಾ ಸಂಪನ್ನನಾಗುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಾಧ್ಯತೆ ಉಂಟು . ಈ ಅರಿವಿನಿಂದ ಮನುಷ್ಯ ಪರಿವಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಾಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು .

ಎರಡನೆಯ ಯೋಜನೆ - ಮಾನವೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ - ಸಂಸ್ಕಾರದ ಮಾನವೀಯಕರಣ . ಇದರಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ - ಸಂಸ್ಕಾರದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದೆ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಬಿಜನೌರನಲ್ಲಿನ ಶಾಲೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡುವ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿರುವೆ . ಇಲ್ಲಿ ಐದು ವರ್ಷದ ಅನುಭವವಿದೆ . ಜೀವನ್ ವಿದ್ಯಾದ ಆದರದ ಮೇಲೆ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಾನವೀಯಕರಣ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾದೆವು ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಏನಲ್ಲ ಪ್ರಭಾವ ದೊರೆಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಸಹ ನೋಡಿದೆವು . ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಜನ ಹೇಳುವರು " ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೇಲೆ ವಾತಾವರಣ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವುದು " ಎಂದು ,ನಾನು ಇದನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ . ಒಂದು ವೇಳೆ ವಾತಾವರಣದ ಪ್ರಭಾವ ಬೀಳುವುದೇ ಯಾಗಿದ್ದಾರೆ ನಾನು ಅನುಸಂಧಾನ ಹೇಗೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು ? ಈ ಶಾಲೆಯಿಂದ ನಮಗೆ " ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರಭಾವ ಪರಿವಾರದ ಮೇಲೆ ,ಅನೇಕ ಪರಿವಾರದ ಪ್ರಭಾವ ವಾತಾವರಣದ ಮೇಲೆ ಬೀರಲು ಆರಂಭಿಸಿತ್ತು " . ಮಕ್ಕಳು ಜೀವನದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ,ತಮ್ಮನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು ಅತಿ ಅವಶ್ಯಕವಿದೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು . ಇದರ ಫಲಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳು T.V , ನೋಡುವುದನ್ನು ,ವ್ಯರ್ಥ ಆಲಾಪನೆ ಮಾಡುವ ಇತ್ಯಾದಿ ಅರುಚಿಕರ ಸಂಗತಿಗಳ ಮೂಲಾಂಕನ ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿಸ್ಸಾರವಾಗಿವೆ ಎಂದು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿದರು .

114

ಜೊತೆಗೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿವಾರಗಳ ನಡೆವೆ ಇದ್ದ ವೈಮನಸ್ಸುಗಳು, ಹೊಡೆದಾಟ ಮತ್ತು ಬಡಿದಾಟಗಳು, ಮೊಕದ್ದಮೆಗಳು, ಇಂಥಹವುಗಳೆಲ್ಲಾ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಶಮನವಾಗಲು ಆರಂಭವಾದವು. ಈಗ ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ದೊರೆತ ಮಾಹಿತಿಯಂತೆ ಗೊಂದಲಗಳು - ಜಗಳಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿವೆ. ಇದನ್ನೇ ನಾವು ನೋಡುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂದರೆ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿನ ಆಚರಣೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣದ ಪ್ರಭಾವ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರ ಮೇಲೆ ಬೀಳಲು ಶುರುವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಈ ಅನುಭವದ ಅನುಸಾರ ಈ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ದಮ್ ಮತ್ತು ಖಮ್ ಇದೆ ಯಂದು ನಾನು ಹೇಳುವೆ.

ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಾನವೀಕರಣದಲ್ಲಿ ನಾವು ವಿಜ್ಞಾನದ ಜೊತೆಗೆ ಚೈತನ್ಯ ಪಕ್ಷದ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಸಹ ಮಾಡಿಸುವೆವು. ಚೈತನ್ಯ ಪಕ್ಷದ ಅಧ್ಯಯನ ಇದರ ಅರ್ಥ ಜೀವನ. ಜೀವನ ಕುರಿತು, ಜೀವನ ಜಾಗೃತಿ ಕುರಿತು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿಸುವೆವು. ರಾಸಾಯನಿಕ - ಭೌತಿಕ ರಚನೆ - ವಿರಚನೆಗಳ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿಸುವೆವು. ಮಾನವನಿಗಾಗಿ ಈ ರಚನೆ - ವಿರಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಪೂರಕತೆ ಹಾಗು ಮಾನವ ಈ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಪೂರಕವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ, ಹೇಗೆ ಉಪಯೋಗಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ, ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿಸುವೆವು. ಕ್ರಿಯಾ ಪಕ್ಷದ ಅರ್ಥ - ಮಾನವನ ಅರಿವಿಗಾಗಿಯೇ ದರ್ಶನ. ಅರಿವಾಗಿರುವುದರ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಬೇಕು. ಅರಿವಿನೊಂದಿಗೇನೇ ನಾವು ನಮ್ಮ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆಗ ನಮಗೆ ಸಹ - ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದು, ಮೂಲಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಮೂಲಾಂಕದಲ್ಲಿ ಉಭಯತ್ವಕ್ಕಿಯೇ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು. ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದು ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಶಾಶ್ವತ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಶಾಶ್ವತ ಸತ್ಯ - ಇದು ಆಯಾಮ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ? ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಒಂದು ತನ್ನ ತ್ರ ದೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಆಗಿದೆ. ಹೇಗೆ ಬೇವಿನ ಮರವೊಂದರಲ್ಲಿ ಅದರ ಬೇವತ್ತ ಸಮಾಪಿತವಾಗಿರುವುದು. ಅರಳಿ ಮರವೊಂದು ಯಾವತ್ತೂ ತನ್ನ ಆಚರಣೆಯೊಂದಿಗೆನೇ ಇರುವುದು. ಅರಳಿ ಮರದಲ್ಲಿ, ಅರಳಿ ಮರದ ಫಲ, ಅರಳಿ ಮರದ ಬೀಜಗಳೇ ಇರುವವು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಅವುಗಳದ್ದೇ ಗುಣ, ಧರ್ಮ ಇರುವುದು ಮತ್ತು ಇದುವೇ ಅದರ ಆಚರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ವನಸ್ಪತಿ ಸಂಸಾರ, ಜೀವ ಸಂಸಾರ ಇವುಗಳ ಆಚರಣೆ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ತಮ್ಮ - ತಮ್ಮ ಆಚರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಕಾಶಿತವಾಗಿವೆ. ಹೀಗಿರುವುದನ್ನೇ ನಾವು ತ್ರ ಸಹಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನುವೆವು. ಮಾನವನ ಆಚರಣೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ ಮಾನವನಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಮಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆ ಎಂದು ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ನಾವು ನಮ್ಮ ತ್ರ ದೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ. ಸ್ವತಃ - ಏನಿದು? ಸ್ವ - ಸ್ಥಿತಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ತ್ರ - ಗತಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ, ಸ್ವತಃ - ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆ. ಮಾನವೀಯತೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಲ, ಚರಿತ್ರೆ ಮತ್ತು ನೈತಿಕತೆಗಳಿವೆ ಮೂಲ - ಇದರ ಪ್ರಮಾಣ ಸಂಬಂಧ, ಮೂಲ, ಮೂಲಾಂಕ - ಇದುವೇ ಉಭಯ - ತೃಪ್ತಿ - ಇದು ಪರಿವಾರದಲ್ಲಿಯೇ ಆಗುವಂತಹದ್ದು. ಉಭಯತ್ವಕ್ಕಿ - ಇದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪರಿವಾರಗಳಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದ್ದು ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಇದುವೇ ಮಾನವತ್ವವಾಗಿದೆ. ಇದು ಘಟಿತವಾಗುವ ಸಲುವಾಗಿಯೇ ಮನುಷ್ಯ ಸ್ವಯಂಸೂತ್ರ ವಿಧಿಯಿಂದ ಮೂಲಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಾಳುವನು. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವದರಿಂದಲೇ ಚರಿತ್ರೆಯ ಮಾತು ಶುರುವಾಗುವುದು. ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಸ್ವಧನ, ಸ್ವನಾರಿ / ಸ್ವಪುರುಷ, ದಯಾಪೂರ್ಣ ಕಾರ್ಯವ್ಯವಹಾರಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ನೈತಿಕತೆ(ತನು, ಮನ, ಧನ ರೂಪಿ ಅರ್ಥದ ಸದುಪಯೋಗ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷೆಯಿಂದ ಅಭಯತೆ ಶುರುವಾಗುವುದು. ಇದಲ್ಲವೂ ಸೇರಿಯೇ ಮಾನವೀಯತೆ ಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆ ಆಗಿದೆ. ಮಾನವ ಇದರಲ್ಲಿ ಅಶ್ವಸ್ಥತೆಯ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ.

ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ನಂತರ ಬರುವುದು ಮಾನವ ಶಬ್ದದ ಪರಿಭಾಷೆ: "ಮನದಲ್ಲಿನ ಆಕಾರವನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸುವವನನ್ನೇ ಮಾನವ ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ" . ಅರ್ಥಾತ್ ,ಮಾನವನ ಮನ ದಲ್ಲಿ ಏನಿಲ್ಲ ಚಿತ್ರಿತವಾಗುವುದೋ ( ಉದಾ : ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವುದು ,ಮನಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ ) ಅದನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸುವವ ಮತ್ತು ಮನದ ಸ್ವಸ್ಥತೆಯ ಆಶಾವಾದಿಯಾಗಿರುವನು ಅರ್ಥಾತ್ ಸುಖಿಯಾಗುವ ಆಶೆಯೊಂದಿಗೇನೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ಬಾಳುತ್ತಿರುವನು . ಮಾನವ ಸುಖಧರ್ಮಿಯಾಗಿರುವನು.ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮೂಲ್ಯ,ನೈತಿಕತೆ,ಚರಿತ್ರೆ ಇವುಗಳ ಸ್ವರೂಪ ತಿಳಿದು ಬರುವುದು .ಪರಿಭಾಷೆಯ ಅನುಸಾರ " ಮನದಲ್ಲಿನ ಆಕಾರವನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸುವವ " - ಇದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಹಾಗೆ - ಮಾನವ ಏನಿಲ್ಲ ಪಡೆಯಬಹುದಾಗಿತ್ತೋ,ಅದೆಲ್ಲವನ್ನು ಪಡೆದಿರುವನು. ಮನದಲ್ಲಿರುವ ಆಕಾರವನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸುವುದು -ಎರಡು ವಿಧಿಗಳಲ್ಲಾಗುವುದು . ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ (ಆಹಾರ ,ಆವಾಸ ,ಅಲಂಕಾರ ) ಎರಡನೆಯದು ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯ( ದೂರಗಮನ ,ದೂರಶ್ರವಣ ,ದೂರದರ್ಶನ) ರೂಪದಲ್ಲಿ . ಆದರೆ ಯಾವಾಗ ಆಚರಣೆಯ ಕುರಿತು ಮಾತು ಬರುವುದೋ ಅದು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ . ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೂ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ,ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿಯೂ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯತೆ ಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಮೂಲ್ಯಾಂಕಿತಗೊಳಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಲ್ಲ . ಶಕ್ತಿ ಕೇಂದ್ರಿತವಾಗಿರುವ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯತೆ ಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆ - ಇದನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಾವಧಾನ ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಮಾನವೀಯ ಸಂವಿಧಾನ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಇದರಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯ ಆಚರಣೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಮಾನವೀಯತೆ ಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆ - ಇದನ್ನು ಯಾರು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಮೂಲ್ಯಾಂಕಿತಗೊಳಿಸುವ ಸಾಹಸ ಯಾರು ಮಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ , ಇಂತಹ ಅರಿವನ್ನು ಯಾರು ಜೋಡಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ . ಇಂತಹ ದೋಷಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸದೆ ಮಾನವ ಸುಖದಿಂದ ಬಾಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದು ಮತ್ತು ಕೇವಲ ಹೊಡೆದಾಟ - ಬಡಿದಾಟಗಳಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುವನು . ಈ ಕೊಳಚೆಯಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಪಡೆಯಲು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದೊಂದೇ ಉಪಾಯವಾಗಿದೆ . ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಾನವೀಕರಣ ಅತಿ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ . ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ವಿಜ್ಞಾನದ ಜೊತೆಗೆ ಚೈತನ್ಯ ಪ್ರಕೃತಿಯ,ದರ್ಶನದ ಜೊತೆಗೆ ಕ್ರಿಯಾ ಪಕ್ಷವನ್ನು, ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದ ಜೊತೆಗೆ ಸಂಸ್ಕಾರ ಪಕ್ಷವನ್ನು, ಭೂಗೋಳ ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಹಾಗು ಮಾನವೀಯತೆ ಸಮಾವೇಶಗೊಳಿಸೋಣ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಸಮಾವೇಶಗೊಳಿಸುವುದರಿಂದ ಮಾನವನ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಸಹಜ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು,ತನ್ನನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವುದು ಆಗುವುದು.ತನ್ನ ಇರುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಾನ,ಸಮೃದ್ಧಿ,ಅಭಯ, ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಬಾಳುವ ಅವಸರ, ಅವಶ್ಯಕತೆ, ಸಫಲತೆ - ಇವುಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಾವು ತಲುಪುವೆವು. ಹಾಗಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ - ಸಂಸ್ಕಾರ - ಇದು ಮಾನವೀಯತೆಯೊಂದಿಗೇನೇ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವುದು, ಬೇರೆ ಇನ್ನಾವುದೇ ವಿಧಿಯಿಂದ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸದ್ಯ ನಾವು ಯಾವುದು ಸಂಸ್ಕಾರವೆಂದು ತಿಳಿದು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವವೋ ,ಅದೆಲ್ಲವೂ ಸದ್ಯ ನಮ್ಮ ಪ್ರಚಲಿತ ಮಾನ್ಯತೆ ( ನಂಬಿಕೆಗಳ ) ಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿದೆ ,ಅದರಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಭೌಮ್ಯತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ .

ಮೂರನೆಯ ಬಿಂದು - " ಸತ್ಯ " . ಸತ್ಯ ಏನಿದು ? ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹ - ಅಸ್ತಿತ್ವದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದೇ ಸತ್ಯ , ಸತ್ಯ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದು. ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸತ್ಯಾದೊಳಗೆ ಸಂವಿಧಾನ ಪ್ರಕೃತಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕಾಗುವುದು. ಮಾನವೇತರ ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಪೂರಕವಾಗಿದೆ. ಈ ವಿಧಿಯಿಂದ ಬಾಳುವ ಕಲೆಯನ್ನು ವಿಕಸಿತಗೊಳಿಸುವುದರಿಂದ ಮಾನವೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಇರುವುದು . ಇದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಾದಮೇಲೆ ನಾವು ನ್ಯಾಯದಲ್ಲಿಯೇ ಬಾಳುವೆವು, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬಾಳುವೆವು , ಪರಿವಾರದಲ್ಲಿ ,ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣಿತತೆಯನ್ನೇ ಪ್ರಮಾಣಗೊಳಿಸುವೆವು ಮತ್ತು ಇದರ ಹೊರತು ಶಕ್ತಿ ಕೇಂದ್ರಿತ ಶಾಸನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಯಾವುದನ್ನೂ ಮಾಡುವದಿಲ್ಲ . ಈ ರೀತಿಯಿಂದ ನಾವು ಅಶ್ವಸ್ಥ ,ವಿಶ್ವಸ್ಥ , ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪುವೆವು .

118

ಸದ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಇರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಅವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ ,ಅನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದೆ ಎಂದೇ ಕಲಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ .ಇದನ್ನು ಓದಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ,ತನ್ನನು ತಾನು ಅವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಳಗೆ ಇರುವುದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವನು . ಇದರ ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಅವರು ಸಹ ಅವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ಬೆಳೆಸುವಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವರು . ಈ ಭೂಮಿ ರೋಗಗ್ರಸ್ತವಾಗಿರುವುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಈ ಭೂಮಿಯ ತಾಪಮಾನ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆ . ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು ? ಭೂಮಿಯ ಆಳದಿಂದ ಖನಿಜಗಳನ್ನು, ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು, ತೈಲಗಳನ್ನು ಹೊರ ತೆಗೆಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ,ತಾಪ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆ . ಏಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು ? ಹೇಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು ? ಇದು ಅವರಿಗೂ ತಿಳಿದಿದೆ ,ನಮಗೂ ತಿಳಿದಿದೆ . ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು ಮತ್ತು ತೈಲ ಇವೆರಡು ವಸ್ತುಗಳು ತಾಪವನ್ನು ಹೀರಿಕೊಳ್ಳುವಂಥವು . ತಾಪವನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಂಥವು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಭೂಮಿಯ ಆಳದಿಂದ ತೆಗೆದು ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟರೆ ,ಅದರ ತಾಪ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದಲ್ಲವೇ ? ತಾಪ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದರಿಂದ ಏನಾಯಿತು ? ಸಮುದ್ರಲ್ಲಿನ ಜಲಮಟ್ಟ ಹೆಚ್ಚಾಗಲು ಶುರುವಾಯಿತು.ನೀರಿನ ಮಟ್ಟ ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚುವುದು ? ನಾವು ಕುಳಿತ ಸ್ಥಳದಿಂದ 2 ರಿಂದ 3 ನೂರು ಘಟಕವನ್ನು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ನೀರು ಹೆಚ್ಚಾಗಬಹುದು . ಕೆಲ ಪರ್ವತಗಳ ತುದಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯಬಹುದು . ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿರುವೆವು . ಇದನ್ನು ಸರಿಮಾಡುವದಕ್ಕಾಗಿ ,ಎಲ್ಲ ದೊಡ್ಡ - ದೊಡ್ಡ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಕೂಡಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆವ್ಹಾನ ಕೊಡುತ್ತಿರುವರು , ಏನಂತೆ ? ಬನ್ನಿ ಎಲ್ಲರು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಇದನ್ನು ಸರಿ ಪಡಿಸೋಣ ಎಂದು ಆದರೆ ಇದರ ಆರಂಭಕ್ಕೆ ಯಾರು ಕಾರಣೀಭೂತರು ಎಂಬುದು ಇತಿಹಾಸದಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದೆ. ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳದೆ ಇಂಥನಕ್ಕಾಗಿ ಕಲ್ಲಿದ್ದಲನ್ನು ಮತ್ತು ತೈಲವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿಯಾಯಿತು, ಇದು ಭೂಮಿಯೊಂದಿಗಾದ ಅತ್ಯಾಚಾರವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಮುಂದೆ ಇದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಬಹುದೇ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಿಂತ ಬಳಿಕವೇ ಪರೀಕ್ಷಣೆಯಾಗುವುದು.ಇದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಮುಂದೆ ಮಾತನಾಡೋಣ. ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಮಾನವನು ಹೆಚ್ಚಿನ ತಾಪಮಾನ ಮತ್ತು ಕಡಿಮೆ ತಾಪಮಾನ ಎರಡನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕಿದ್ದು ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗಿದೆ . ಈ ಅಂತರ ಆಳತೆ ಮಾಡಲು ಸಹ ಈಗ ಸಂಭವವಾಗಿದೆ . ಇಷ್ಟೊಂದು ವೈಪರೀತ್ಯದ ತಾಪಮಾನಗಳ ನಡುವೆ ಬದುಕುವ ಮನುಷ್ಯರ ಶರೀರದ ತಾಪಮಾನ ಒಂದೇಯಾಗಿರುವುದು . ಇದೇಕೆ ಹೀಗೆ ? ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿನ ತಾಪಮಾನ ಹೆಚ್ಚು ಅಥವಾ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವಾಗ ,ಶರೀರದ ತಾಪಮಾನ ಸಂತುಲಿತವಾಗಿಡಲು ಬೇಕಾಗುವ ದ್ರವ್ಯಗಳೆಲ್ಲವೂ ಶರೀರದಲ್ಲಿವೆ ಇದರಂತೆಯೇ ಭೂಮಿಯ ತಾಪಮಾನವನ್ನು ಸಹ ಸಂತುಲಿತವಾಗಿಡಲೆಂದೇ ಖನಿಜ ,ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು ,ತೈಲ ಮುಂತಾದವುಗಳು ಭೂಮಿಯ ಒಡಲೊಳಗೇನೇ ಇದ್ದವು ಮತ್ತು ಅವುಗಳು ಅಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕಾದಂತಹವು .

ಈಗ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇರುವ ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ , ಈ ಖನಿಜ ,ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು ಮತ್ತು ತೈಲ ಇವುಗಳನ್ನು ಭೂಮಿಯ ಆಳದಿಂದ ತೆಗೆಯುವದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ? ಇದಕ್ಕೊಂದು ಉಪಾಯವಿದೆ . ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಯೆ ಯ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ನದಿಗಳು ಹರಿಯುತ್ತಿವೆ , ಈ ನದಿಗಳ ನೀರಿನ ಪ್ರವಾಹದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾವು ವಿದ್ಯುತ್ ಉತ್ಪಾದಿಸಿದರೆ , ನಮ್ಮಗಳ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಶೇಕಡಾ 50 ರಷ್ಟು ಅಧಿಕವಾಗಿ ವಿದ್ಯುತನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಬಹುದು . ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರವಾಹ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿದ್ಯುತನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ಸಂಯಂತ್ರಗಳನ್ನೂ ತಯಾರಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ಇನ್ನು ಕೆಲವಷ್ಟು ಯಂತ್ರಗಳು ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂದರೆ ,ಅವುಗಳು ವನಸ್ಪತಿ ತೈಲದಿಂದಲೇ ಚಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತಹವಾಗಿರಬೇಕು . ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ತೈಲಿಯ ವನಸ್ಪತಿಗಳು ಲಭ್ಯವಿವೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಅಧಿಕಾಧಿಕ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಬೇಕಾಗಿದೆ . ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವೆ . ಇದಲ್ಲದೆ ಸೌರ ಇಂಥನದ ಕಡೆಗೂ ಜನದ ಧ್ಯಾನ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ ,ಈ ದಿಶೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಅಧಿಕಾಧಿಕ ಆತುರದಿಂದ ಧ್ಯಾನವಹಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ . ಸೌರ ಇಂಥನವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ವ್ಯವಹಾರಿಕವಾಗಿ ಬಳಸುವಂತಹ ಯಂತ್ರ ,ಸಂಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗದಲ್ಲಿ ತರುವ ಅಗತ್ಯತೆ ಇದೆ . ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆಯೋ ,ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶಕ್ತಿ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ವಯದ ಮೇಲೆ ಉಪಲಬ್ಧವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ನನಗೆ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿವೆ .ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು ಮತ್ತು ಪೆಟ್ರೋಲಿಯಂ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಬಳಕೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬಹುದು ,ಅವುಗಳ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ವನಸ್ಪತಿ ತೈಲ ,ಪ್ರವಾಹ ಶಕ್ತಿ, ತರಂಗ,ವಾಯು ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನ ತಾಪ ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು .

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆದಮೇಲೂ ಸಹ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ತೆಗೆದಿರುವ ಕಂದಕಗಳನ್ನು , ಭೂಮಿ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ

ಮೂರನೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ತೂಗುಕತ್ತಿ ಮಾನವನ ಮೇಲೆ ನೇತಾಡುತ್ತಿದೆ. ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನೀರು ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿರುವ ಘಟನೆ,ಘಟಿಸಿರುವುದೋ,ಈ ಘಟನೆಯ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಶೋಧ ಮಾಡಿದ್ದೇಯಾದರೆ, ನಮಗೆ ತಿಳಿದುಬರುವುದೇನೆಂದರೆ , " ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಿಯ ಕಿರಣಗಳ ಸಂಯೋಗದಿಂದಲೇ ಈ ಘಟನೆ ಘಟಿಸಿದೆ", ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಿಯ ಕಿರಣಗಳ ಈ ಘಟನೆಯ ಏಕಮಾತ್ರ ಸ್ವೋತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಮತ್ತು ಈಗ ಇದರ ನಿರಂತರತೆಯು ಸಹ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ . ಸದ್ಯ ಭೂಮಿಯ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಕ್ಷಯವಾಗಿದೆ . ಇದರಿಂದ ಹೀಗೊಂದು ಸಂಭಾವನೆ ಕಂಡುಬರುವುದು - ಒಂದು ವೇಳೆ ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಿಯ ಕಿರಣಗಳು ವಿಪರೀತ ವಿಧಿಯೆಂದಿಂದ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದರೆ , ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ನೀರಿನ ಅಂಶ ಸಂಪೂರ್ಣ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋಗಬಹುದು . ಯಾವ - ಯಾವ ಸ್ವೋತಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಯು ವಾತಾವರಣ ಕ್ಷತಿಗ್ರಹವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿಜ್ಞಾನ ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿದೆ . ಆದರೆ ಕೇವಲ ಸ್ವೋತಗಳನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ,ಕ್ಷತಿಯಾಗಿರುವುದು ಸರಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ . ಸರಿಮಾಡುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ . ಯಾವಾಗ ನಾವು ಸರಿಮಾಡುವ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡೋಣವೋ , ಆಗ ನಾವು ಮಾಡಬಹುದಾದ ಮೊದಲ ಕೆಲವೇನೆಂದರೆ , ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಭೂಮಿಯ ಜೊತೆ ಏನಿಲ್ಲ ಅತ್ಯಾಚಾರವೆಸಗಿರುವವೋ ,ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಕಾರ್ಯ ಮೊದಲಿಗಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ . ಖನಿಜ ,ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು , ತೈಲ, ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಅನಿಲಗಳು ಮತ್ತು ಇನ್ನು ಅನೇಕ ದ್ರವ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಮಾನವ ಯುದ್ಧದ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳಾಗಿ ಬಳಸಿರುವ ಕಾರಣದಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಸುರಕ್ಷಾ ಕವಚ ಕ್ಷತಿಗ್ರಹವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಮಾಹಿತಿ ಓದಿದಾಗ ತಿಳಿದಿದೆ . ಇಂತಹ ಮಾಹಿತಿಗಳು ನಿಜವೇ ಆಗಿದ್ದರೆ , ಭೂಮಿಯ ವಾತಾವರಣ ಕ್ಷತಿಗ್ರಹಗೊಳಿಸುವ ಇಂತಹ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಮಾನವ ಕ್ಷತಿಗ್ರಹಗೊಳಿಸಿದ ನಂತರ,ಕ್ಷತಿಪೂರ್ಣ ಮಾಡುವ ಉಪಾಯಗಳ ಕುರಿತು ಸಹ ಯೋಚಿಸುವನು, ಅದರಂತೆ ಮಾಡುವನು ಕೂಡಾ ,ಇದು ಅವನಲ್ಲಿನ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಗುಣವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದು ಬೇರೆ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುವದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಾನವ ಇಲ್ಲಿಯವರಿಗೂ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕ್ಷತಿಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವ ಯಾವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸಹ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಇಂದಿಗೂ ಕೂಡಾ ಪ್ರತಿದಿನ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚೇನೇ ಹಾನಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತಿದೆ. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಇದನ್ನೇ ಮಾಡುವಿರಿ ? ಹೀಗೆ ಹಾನಿಗೊಳಿಸಿರುವುದನ್ನು ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಸರಿಮಾಡಲು ಏನಾದರೂ ಮಾಡುವಿರೋ ?

ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಮಾನವನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಬಾಳಲಿ ಎಂದೇ ಅನೇಕ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ರಚಿಸುತ್ತಲೇ ಇದೆ , ಆದರೆ ಮಾನವನು ತನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಜೊತೆಗೆ ವಿಧ್ಯೋಹ ಮಾಡಿದ , ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದ ಹಾಗು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಶೋಷಣೆಗೆ ಗುರಿಪಡಿಸಿದ.ಆದಿಕಾಲದಿಂದಲೇ ಮಾನವ ಈ ಭೂಮಿಯ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವನು . ವಿಜ್ಞಾನ ಯುಗ ಆರಂಭವಾದಮೇಲೆ ಇದು ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು , ಹೀಗಾಗಿ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಸಂಕಟಗ್ರಹವಾಗಿರುವೆವು. ಯಾವುದೇ ಮನುಷ್ಯ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದರೆ , ಮೇಲೆದ್ದು ಬಂದ ಬರುವನು, ಹೀಗೆ ಮೇಲೆದ್ದು ಬರುವ ಸಂಭಾವನೆ ಇನ್ನು ಇದ್ದೆ ಇದೆ . ಹೀಗಾಗಿ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಸಂಭಾವನೆಯನ್ನು ನಾವು ಆಚರಣೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತರಲು ಬಯಸುತ್ತಿರುವವೋ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದು ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ವಿಚಾರದ ಮಿತಿಯ ಆಚೆಯೇ ಇದೆ . ವಿಚಾರದಿಂದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವು , ಬಯಕೆ ಇದ್ದರೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಅನುಕೂಲವಾಗುವವು,ಬಯಸದಿದ್ದರೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಪ್ರತಿಕೂಲವಾಗುವವು . ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿ ಭ್ರಮಿತವಾಗಿರುವ ಕಾರಣ ವಾಸ್ತವಿಕತೆಗಳ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಾತಾವರಣದ ಮಹಿಮೆಯ ಮೂಲಾಂಕನ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಎಡವಿರುವೆವು . ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ನಾವು ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ಷತಿಗ್ರಹರಾದೇವು ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಸಹ ಕ್ಷತಿಗ್ರಹಗೊಳಿಸಿರುವೆವು . ಕ್ಷತಿಗ್ರಹಗೊಳಿಸುವವರೆಗೂ ನಾವು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದೆವು ಆದರೆ ಸ್ವಯಂ ಕ್ಷತಿಗ್ರಹವಾಗುವ ಸಂಭಾವನೆಯಿಂದ ಭಯಭೀತರಾಗಿರುವೆವು . ಇದಲ್ಲವೂ ವಿಗತದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಾಯಿತು . ಮಾನವ ಸಂಚೇತನಾ ವಿಧಿಯಿಂದ ಮಾನವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳಲು ತತ್ಪರನಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಜೀವನ ವಿದ್ಯಾ ಒಬ್ಬರಿಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ತಲುಪುವುದು ,

ಇದರ ಕುರಿತು ನನಗೆ ಪ್ರಮಾಣ ದೊರಕಿದೆ. ಇದನ್ನು ನಾವು ಒಂದು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿ ನೋಡಿರುವೆ. ಅದರಿಂದ ದೊರೆತ ಶುಭ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನೂ ನೋಡಿದ ಬಳಿಕವೇ ಜೀವನ ವಿದ್ಯಾದ ಲೋಕವ್ಯಾಪೀಕರಣದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ ಎನಿಸಿದೆ. ಅರಿವಿನೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಮಾನವ ಕುಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ . ನನ್ನ ಅನುಸಾರ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಶುಭವನ್ನೇ ಬಯಸುವನು ಮತ್ತು ಅವನು ಶುಭಕ್ಕೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾತನಾಗಿರುವನು. ಇದರ ಫಲಸ್ವರೂಪವೇನೆಂದರೆ ಓಮಿಲ್ಲ - ಓಮ್ಮೆ ಸರ್ವಶುಭದ ಪ್ರತಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಭಾವದೊಂದಿಗಿರುವನು. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೇಳುವುದಲ್ಲವು ಸರ್ವಶುಭದ ಭಾವದೊಂದಿಗಿರುವ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಜಾಗೃತಿಯ ಕುರಿತೇ ಇರುವುದು . ಸುಖಧಾ - ಸಂಗ್ರಹದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿ - ವಿರಕ್ತಿಯ ಬದಲಿಗೆ ಸ್ವಸ್ಥ ಸಮಾಜದ ರಚನೆಗಾಗಿ ಇರುವ ಅರಿವಿನ ಕುರಿತ ಮಾತಾಗಿರುವುದು, ಜೀವನ ಜಾಗೃತಿಯ ಕುರಿತ ವಿಷಯವನ್ನು ಆರಂಭಿಸುವ ಮನಸ್ಸಾಯಿತು . ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಬೋಧ .ಧರ್ಮಬೋಧ ಮತ್ತು ಸತ್ಯಬೋಧಗಳಾದಾಗಲೇ,ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿರುವ - ಬೋಧ ಮತ್ತು ಸಂಕಲ್ಪ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣ ಶುರುವಾಗುವುದು. ಯಾವಾಗ ಈ ಮೂರು ಬೋಧಗಳು ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವವೋ, ಆ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಸದ್ಗುಧಿಯನ್ನವರು . ಸದ್ಗುಧಿಯ ಫಲಸ್ವರೂಪದಿಂದಲೇ ಮಾನವ ಶರ್ವಶುಭದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವನು . ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿತಾದ ಮೇಲೆ ಸಹ - ಅಸ್ತಿತ್ವವು ನಿತ್ಯ ವರ್ತಮಾನವಾಗಿರುವುದರ ಬೋಧ ನಮಗಾಗುವುದು . ನಾವು ಮಾಡುವುದು ಇದರದೇ ಅಧ್ಯಯನ .

ಇದರ ಒಂದು ನೋಟವನ್ನು ಗಣಿತೀಯ ವಿಧಿಯ ಮೂಲಕ ವಿಖಂಡನ ವಿಧಿಯನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲಾಗಿದೆ . ವಿಖಂಡನ ವಿಧಿಯನ್ನು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಪರಮಾಣು ಬಾಂಬ ತಯಾರಿಸುವದಕ್ಕಾಗಿ ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲಾಗಿದೆ . ವಿನಾಶ ಮಾಡುವದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಪರಮಾಣು ಬಾಂಬನ ತಯಾರಿಕೆಯ ಬೇರನ್ನೇನು ಪ್ರಯೋಜನ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಹಿರೋಷಿಯಾದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದೆಲ್ಲ ನಾಶವಾದರು, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಾಶ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯೋಗಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಯ ವಾತಾವರಣ ಅಧಿಕ ಕ್ಷತಿಗೊಳಗಾಯಿತು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದವರು ಮುಷ್ಠಿಯಷ್ಟು ಜನ ,ಆದರೆ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಭೋಗಿಸುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ 700 ಕೋಟಿ . ಹೀಗೆ ನಾಶಮಾಡುವದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಮಾಡಿದುದರಿಂದ ,ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯ ತುಂಬಾ ಕ್ಷತಿಗ್ರಹನಾದ . ಅದೇನೆಂದಿರೋ ? ಗಣಿತೀಯ ವಿಧಿಯಿಂದ "ವರ್ತಮಾನ " ಶೂನ್ಯ - ಪ್ರಾಯಃ ವಾಗುವುದು ಮತ್ತು "ವರ್ತಮಾನದ" ಮಾತು (ತಾದಾದ) ಸಿಗುವದಿಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸುಳ್ಳಿನ ಕಂತೆಯನ್ನು ಹೆಣೆದಿರುವರೆಂದರೆ, ಇದರಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಮಾನವ ತನ್ನೊಳಗೇನೇ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಮಾನವ ಪರಮಾಣು ಬಾಂಬ್,ಖಡ್ಗ,ಧ್ವಜ,ಕಲ್ಲು ,ಮುಂತಾದವುಗಳ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸ ತೋರಿಸುವನೋ ,ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಮನುಷ್ಯ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸವಿಡುವದಿಲ್ಲ , ಇದೊಂದು ನಿಜದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಯಾವಾಗ ಸ್ವಯಂ ಕುರಿತು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವನೋ ಆಗ ಮಾತ್ರ ಸ್ವಯಂನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸವಿಡುವನು . ಸ್ವಯಂ ಅನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವದಕ್ಕಾಗಿ ,ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನರ - ನಾರಿ ಸ್ವಯಂನಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯ ,ಧರ್ಮ ,ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಸ್ವಪ್ನವಾಗಿ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ ಮತ್ತು ಇದುವೇ ಜೀವನ ಪ್ರಕಾಶನವಾಗಿದೆ. ನ್ಯಾಯದ ಕುರಿತು ಎಲ್ಲಿಂದ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದು ? ಸಂಬಂಧದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ . ಧರ್ಮದ ಕುರಿತು ಎಲ್ಲಿಂದ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದು ? ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ, ಸತ್ಯದ ಕುರಿತು ಎಲ್ಲಿಂದ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದು? ಅಸ್ತಿತ್ವದಿಂದ.ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹ-ಅಸ್ತಿತ್ವದ ವಿಧಿಯಿಂದ ನಿತ್ಯ ಪ್ರಭಾವಿಯಾಗಿದೆ . ಮಾನವನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ,ಉಳಿದ ಮೂರು ಅವಸ್ಥೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ವೈಭವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇವೆ, ಮಾನವನಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡಾ " ವ್ಯವಸ್ಥೆ "ಯೊಳಗೇನೇ ಇರಬೇಕು ಎನ್ನುವ ತುಡಿತ ಒಂದಿಲ್ಲ - ಒಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಾನವನೊಳಗೆ ನಿಹಿತವಾಗಿದೆ . ಭ್ರಮಿತ ( ಪ್ರಚಲಿತ ) ಪಠ್ಯ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವದರಿಂದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬೋಧವಾಗುವದಿಲ್ಲ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬೋಧವಾದ ನಂತರ,ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬಾಳುವದರೊಂದಿಗೆನೇ ಮಾನವನು ಧರ್ಮವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವಲ್ಲಿ ಯೋಗ್ಯನಾಗುವನು . ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದೇ ಮನವನ ಧರ್ಮ. ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ,ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವುದೇ , ಧರ್ಮದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವುದು .

ಪದಾರ್ಥ ಆವಸ್ತಾದ ಧರ್ಮ - ಅಸ್ತಿತ್ವ (ಇರುವುದು)ವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಾಣ ಆವಸ್ತಾದ ಧರ್ಮ - ಪುಷ್ಪಿ ಸಹಿತ ಅಸ್ತಿತ್ವ (ಇರುವುದು)ವಾಗಿದೆ. ಜೀವ ಆವಸ್ತಾದ ಧರ್ಮ - ಜೀವಿಸುವ ಆಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಪುಷ್ಪಿ ಸಹಿತ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿತವಾಗಿದೆ. ಜ್ಞಾನ ಆವಸ್ತಾ (ಮಾನವ)ದ ಧರ್ಮ - ನಿರಂತರ, ಅಸ್ತಿತ್ವ, ಪುಷ್ಪಿ ಆಶಾಸಹಿತ ಸುಖಧರ್ಮಿಯಾಗುವುದು ಎಂದು ಕಂಡು ಬಂದಿದೆ. ಸುಖವೇ ಮಾನವ ಧರ್ಮ. ಸುಖ ಹೇಗೆ ಸಿಗುವುದು? ಸಮಾಧಾನದಿಂದ.ಸಮಾಧಾನ ಸಿಗುವುದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳಿದಾಗ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು ಮಾನವನ ಅರಿವಿನ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ಅಸ್ತಿತ್ವ, ಜೀವನ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆ ಇವುಗಳ ಬೋಧವಾಗುವುದನ್ನೇ ಒಬ್ಬಗೂಡಿಸಿ ಅರಿವು ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ.

ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬೋಧವಾದ ನಂತರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠೆ, ಸಂಕಲ್ಪಗಳಾಗುವುದು ಸಹಜವಾಗಿದೆ. ನಿಷ್ಠೆ, ಸಂಕಲ್ಪಗಳು ಮೂಡಿದ ಆನಂತರ ಮಾನವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವನು ಮತ್ತು ನಾವು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದರಿಂದಲೇ, ಉತ್ತಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು. ಹಾಗಾಗಿ ಮಾನವೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ವಿಧಿಯನ್ನು ನಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇದರ ಫಲಸ್ತರೂಪದಿಂದಲೇ ಸಮೃದ್ಧಿ ಉದಯವಾಗುವುದು. ಈ ಭೂಮಿಯು ಸರ್ವನಾಶವಾಗುವುದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಇದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೆ ಉಪಾಯವೇನು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಇದನ್ನೇ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇದರ ಅಗತ್ಯ ತುಂಬಾ ತುರ್ತಾಗಿದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ನಾವು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ನಮ್ಮನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಬಾಧ್ಯಗೊಳಿಸುವವು .

ಈ ರೀತಿ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು ಅಂದರೆ ಸಮಾಧಾನ, ಸಮೃದ್ಧಿ, ಅಭಯ, ಸಹ-ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹಜ ಪ್ರಮಾಣಪೂರ್ವಕ ಸಾರ್ವಭೌಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು, ಅಖಂಡ ಸಮಾಜ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು. ಈ ವಿಧಿಯಿಂದ ಮಾನವನ ಸಾರ್ವಭೌಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ - ಮಾನವತ್ವವಾಗುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿರುವೆ. ಮಾನವ ಜಾತಿ ಒಂದೇ - ಕರ್ಮಗಳು ಅನೇಕ, ಮಾನವ ಧರ್ಮ ಒಂದೇ - ಸಮಾಧಾನ ಅನೇಕ. ಸುಖಿಯಾಗಲು ಮಾನವ ಅನೇಕ ತರಹದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಕರ್ಮಗಳು - ಇದರ ಅರ್ಥ ಬೇರೆ - ಬೇರೆ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಉದಾ: ಬಟ್ಟೆಯ ಕಾರ್ಯ, ಮಣ್ಣಿನ ಕಾರ್ಯ, ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಯುವ ಕಾರ್ಯ ಮತ್ತು ಇಂತಹವೇ ಇನ್ನು ಅನೇಕ ಕಾರ್ಯಗಳು.ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಮಾನವ - ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮಾನವನನ್ನು ಒಂದೇ ಜಾತಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸುವದಿಲ್ಲವೋ, ಅಲ್ಲಿಯತನಕ ಶುಭಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆ? ಮಾನವ ಅನೇಕ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಕಾರ್ಯಗಳು - ಇದರ ಅರ್ಥ ಉತ್ಪಾದನ ಕಾರ್ಯದಿಂದಾಗಿರುವುದು. ಮಾನವ ಜಾತಿ ಒಂದೇ - ಎಂದು ಹೇಳಿದುದರ ಹಿಂದೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸ್ವೀಕೃತಿ ಏನಿದೆಯೆಂದರೆ - ಮಾನವನ ಉದ್ದೇಶ ಒಂದೇಯಾಗಿದೆ, ಅದುವೇ ಸುಖಿಯಾಗುವ ಉದ್ದೇಶ. ಸಮೃದ್ಧನಾಗುವುದು, ಸಮಾಧಾನಿತನಾಗುವುದು. ಅಭಯಯತೆಯೊಂದಿಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಿಸುವುದು. ಈ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವಸಲುವಾಗಿ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಆಧಾರ "ಮಾನವ ಜಾತಿ, ಮಾನವ ಧರ್ಮ ಒಂದೇ" ಯಾಗಿರುವುದು. ಸುಖಿಯಾಗುವ ಮಾರ್ಗದ ಹೆಸರೇ ಧರ್ಮ (ವ್ಯವಸ್ಥೆ). ಒಂದು ದೇಶ ಮತ್ತು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅರಿವಿನೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪ್ರಮಾಣೀಕರಿಸಿದರೇ ಮಾತ್ರ, ಎಲ್ಲ ದೇಶ, ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು ಎನ್ನುವುದೇ ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗಳ ವಿಶಿಷ್ಟತೆಯಾಗಿದೆ.

ಜಯವಾಗಲಿ ,ಮಂಗಳವಾಗಲಿ .

ಪ್ರಶ್ನೆ - ಉತ್ತರ

ಮುಕ್ತಕದ ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ವಿಧಾನದ ಜಿಜ್ಞಾಸುಗಳ ಮನದಲ್ಲಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯ ಬಾಬಾ ಜೀ ಅವರಿಂದ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಪಡೆಯಲಾಗಿದೆ. ಬಾಬಾ ಜೀ ಯವರಿಂದ ಪ್ರಸ್ತುತವಾದ ಸಮಾಧಾನಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಡಲಾಗಿದೆ . .

ಪ್ರಶ್ನೆ : ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ (ಮೂಲ್ಯ) ಇಲ್ಲವೇ ?

ಉತ್ತರ: ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುಗಳ ಉಪಯೋಗಿಯತೆಯ ಮೂಲ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದೆ .100 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ 1 ಕಿಲೋ ಗೋಧಿಯ ಉಪಯೋಗಿಯತೆಯ ಮೂಲ ಎಷ್ಟಿತ್ತೋ, ಇಗಲು ಸಹ ಅದು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿದೆ. ನಾವು ಇದರಲ್ಲಿ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮಾಡಿದಾಗ ಅದರ ಮೂಲ ಕಡಿಮೆಯೇ ಮಾಡಿರುವೆವು (ಗೋಧಿ ಬೆಳೆಯಲು ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದರಿಂದ, ನಾವು ಗೋಧಿಯಲ್ಲಿನ ಮೋಹಕ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದೆವು). ರಾಯಾನಿಕ ಗೊಬ್ಬರಗಳ ಬಳಕೆಯಿಂದ ಮನುಷ್ಯ ಅಲಕ್ಷಿ ಕೂಡಾ ಆಗಿರುವನು. ಮತ್ತು ಪಶುಗಳ ಸೆಗಣಿಯಿಂದ ಗೊಬ್ಬರ ತಯಾರಿಸುವುದನ್ನು ಸಹ ಕೈಬಿಟ್ಟಿರುವನು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ವಧೆ ಮಾಡಿ ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿರುವನು. ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ವಧೆ ಮಾಡಿ, ಅದರ ಮಾಂಸ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿ ಹಣ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆವು ಎಂದು ಸಹ ಕೇಳಿರುವೆ. ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯ, ಎಷ್ಟು ವ್ಯಹಾರಿಕ, ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಇದು ಎಷ್ಟು ಶುಭಕಾರಿ, ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಿಸುವವರು ಯಾರು? ಮಾನವನ ಸಮೃದ್ಧಿಗೆ ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುಗಳ ಮೂಲ ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದು ಮಾನವನ ಶ್ರಮದ ನಿಯೋಜನೆಯ ಫಲದಿಂದ ದೊರೆಯುವುದು. ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುಗಳ ಉಪಯೋಗ ಮೂರು ವಿಷಯಗಳಿಗಾಗಿ ಇರುವುದು, ಅವುಗಳೆಂದರೆ ಶರೀರದ ಮೋಹಣೆ. ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಗತಿಗಾಗಿ. ವಸ್ತುಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಉಪಯೋಗವಾಗಬೇಕಿದೆ ಮತ್ತು ಇದಾಗದೆ ಮಾನವನಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸುಖ ದೊರೆಯದು.

ಪ್ರಶ್ನೆ : ಮಾನವನ ಧರ್ಮವೇನು ? ಮತವೇನು ?

ಉತ್ತರ : ಎಲ್ಲ ಮಾನವರು ಸುಖ ಧರ್ಮಿಯಾಗಿರುವರು ,ಇದು ಸ್ವಪ್ನವಾಗಿ ಸರ್ವ ಸುಲಭವಾಗದ ಕಾರಣ ಅನೇಕ ಮತಗಳಾದವು.ನಾನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಬಾಳುವೇನೋ ,ಈ ದಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಸುಖಿಯಾಗಿ ಬಾಳುವೇನೋ ,ನಾಳೆ ಇಂದಿನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸುಖಿಯಾಗಿ ಬಾಳುವೆನು ,ಮುಂದೆಯು ಸಹ ಅಧಿಕ ಸುಖಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳುವುದೇ ಧರ್ಮ. ಸಮಸ್ಯೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಾಳಿದಾಗ ಸುಖಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅರಿವಿನಿಂದಲೇ ಸಮಾಧಾನ ಸಂಪನ್ನನಾಗುವ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಸುಖಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ.ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸಮಾಧಾನ ದೊರಕಿತು ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ನಾವು ಸುಖಿಯಾದೆವು - ಇದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.ಸಮಾಧಾನ - ಇದು ನಮ್ಮ ಅರಿವಿನ ಜಾಗೃತಿಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿಹಿತವಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಅರಿವಿನ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಸದುಪಯೋಗ ಮಾಡುವುದು ಸಹ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು.

128

ನಾವು ಸಮಾಧಾನಿತವಾಗಿರುವೆವು ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಯಾವುದೇ ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುಗಳಿಲ್ಲ, ಇಂಥಹ ಸ್ಥಿತಿ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಸಮಾಧಾನದ ಜೊತೆಗೆ ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುಗಳು ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಸಮಾಪಿತವಾಗಿರುವವು, ಇದು ಪರಿವಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವುದು. ಈ ಸಂಕುಲಿತ ವಿಧಿಯಿಂದಲೇ ನಾವು ಸುಖಿಯಾಗುವ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಸ್ತರಾಗುವೆವು. ಇಂಥಹ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳನ್ನೇ ಧಾರ್ಮಿಕ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಂಪ್ರದಾಯಗತ ರೂಢಿಗಳು ಸಾರ್ವಭೌಮವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ ಮತ್ತು ಮುಂದೆಯೂ ಆಗುವದಿಲ್ಲ. ಸಾರ್ವಭೌಮವಾಗುವಂಥಹ ವಿಷಯಗಳೆಂದರೆ ಮಾನವನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು, ಸರ್ವಶುಭ, ಸುಖ.ಮಾನವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು ಮತ್ತು ಸಮಗ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಳುಗೊಳ್ಳುವುದು ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿರುವುದು.ನನ್ನಿಂದ ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಅನಾನುಕೂಲವಾಗುವದಿಲ್ಲ ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಾನ ಪೂರ್ವಕ ಸುಖ - ಇದುವೆ ಮಾನವ ಧರ್ಮ ಎಂಬ ನಿಷ್ಪರ್ಷೆಗೆ ಬಂದಿರುವುವೆ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದರ ಫಲ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ನಾವು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಮಾಧಾನದಲ್ಲಿರುವೆವು ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಸುಖಿಯಾಗಿರುವೆವು. ಜೀವನ ಸುಖಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳ್ಳುವುದು ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಂಡ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯ ಸುಖಿಯಾಗಿರುವುದು ನನಗೆ ಸ್ಥಿತ್ಯತವಾಗಿದೆ.

ಮಾನವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಬೆಳ್ಳಗಿರಲಿ, ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ನಿರ್ಬಲಿಯಾಗಿರಲಿ, ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಬಡವನಾಗಿರಲಿ, ಸಮಾಧಾನ ಸಹಿತ ಸುಖಿಯಾಗಲು ಬಯಸುವುದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಸುಖಿಯಾಗುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳ ಕುರಿತು ಹೇಳುವದಾದದರೆ, ಆದಿ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಮಾನವ ಇಂದ್ರಿಯ ಸಂವೇದನೆಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಸುಖಿಯಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ ಆದರೆ ಅದು ಸಂಭವವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇದರ ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಅರಿವಿನ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಸುಖಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ ವೆಂಬುದು ಈಗ ನಮಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಮಾನವ ಸ್ವಯಂ ಅನ್ನು ಮತ್ತು ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ನಿಜದ ಅರಿವಾಗಿದೆ.

ಅಸ್ತಿತ್ವ ಒಂದು ಶಾಶ್ವತ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ, ಇದು ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದು ಇಲ್ಲ ,ಕಡಿಮೆಯೂ ಆಗುವದಿಲ್ಲ ,ಇದರ ಪ್ರಮಾಣವೇನು ? ಸದ್ಯ ನಮ್ಮೆದುರಿಗೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ವರ್ತಮಾನವಿದೆಯೋ ಅದುವೇ ಪ್ರಮಾಣ. ವರ್ತಮಾನ ಯಾವತ್ತು ಸಮಾಪ್ತವಾಗುವದಿಲ್ಲ,ವರ್ತಮಾನ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಇದ್ದೆ ಇರುವುದು.ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನಾಲ್ಕು ಅವಸ್ಥಾಗಳೇ ಇರಲಿ ಅಥವಾ ಒಂದೇ ಅವಸ್ಥಾವಿರಲಿ. ಕನಿಷ್ಠ ಪಕ್ಷ ಒಂದು ಅವಸ್ಥಾ ಇದ್ದೆ ಇರುವುದು. ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಇದ್ದೆ ಇರುವವು ,ಇವುಗಳು ಯಾವತ್ತು ನಾಶವಾಗುವದಿಲ್ಲ. ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುಗಳೇ ರಾಸಾಯನಿಕ ವಸ್ತುಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿತವಾಗುವವು, ಇದನ್ನೇ ರಾಸಾಯನಿಕ ಉಮೀ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಎರಡು ಧರಹದ ವಸ್ತುಗಳು ಜೊತೆಗೂಡಿ, ತಮ್ಮ-ತಮ್ಮ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ,ಮೂರನೆಯ ಆಚರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಉಳಿಯುವವು. ಇದನ್ನೇ ರಾಸಾಯನಿಕ ಉಮೀ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗಿದೆ. ರಾಸಾಯನಿಕ ಉಮೀವಶದಿಂದಲೇ ಪ್ರಾಣ ಅವಸ್ಥಾದಲ್ಲಿರುವ ಅನೇಕ ರೀತಿಯ ವಸ್ತುಗಳು ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿವೆ.ರಾಸಾಯನಿಕ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಪ್ರಾಣ ಕೋಶ ,ಪ್ರಾಣ ಸೂತ್ರ,ರಚನಾ ವಿಧಿ ಇವು ಮೂರು ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾವೇ ಸಂಪನ್ನವಾಗಿರುವವು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿರುವ ಯಾವುದೇ ಇಂಜಿನೀಯರಗಳ, ಡಾಕ್ಟರಗಳ, ಬುದ್ಧಿವಂತ ಮನುಷ್ಯರ ಯೋಗದಾನವಿರುವದಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ತಿಳಿದು ಬರುವುದೇನೆಂದರೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ವಿಕಾಸಕ್ರಮದ ಏಣಿಗಳ ಸಿದ್ಧವಾಗಿವೆ. ಅಂತೆಯೇ ಮಾನವನು ಸಹ ವಿಕಾಸಕ್ರಮದ ಒಂದು ಏಣಿಯಾಗಿರುವನು. ಇದು ನಮಗೂ, ನಿಮಗೂ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದು. ಒಂದು ವೇಳೆ ಮಾನವ ತನ್ನದೆ ಕ್ರಮಾನುಸಾರ, ಕ್ರಿಯಾನುಸಾರ, ವಿಚಾರಾನುಸಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳಲಿಲ್ಲವಾದರೆ, ಈ ಭೂಮಿಯು ಮಾನವನು ಬಾಳಲು ಅನುಕೂಲವಾಗಿರುವದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಮಾನವ ಸಮಾಪ್ತಗೊಳ್ಳುವನು .ಆದರೆ ಉಳಿದಲ್ಲವೂ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಇರುವುದು, ಭೌತಿಕ ರಾಸಾಯನಿಕ ವಸ್ತುಗಳು ಹೇಗಿವೆಯೇ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುವವು , ಮಾನವ ಜಾತಿ ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲಿಂದ ವಿದಾಯ ಹೇಳುವುದು. ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ನಷ್ಟ-ಲಾಭ ಗಳಿರುವದಿಲ್ಲ. ಇದರರ್ಥ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಹೆಚ್ಚು ಆಗುವದಿಲ್ಲ, ಕಡಿಮೆಯು ಆಗುವದಿಲ್ಲ. ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಅವಸ್ಥಾಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಇದ್ದೆ ಇರುವವು, ಇದು ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹಜ ಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿದೆ.

130

ನಾಲ್ಕು ಅವಸ್ಥೆಗಳು ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಇಲ್ಲವಾದರೂ, ಬೇರೊಂದು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವವು. ಮಾನವ ಒಂದು ವೇಳೆ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮಾನವನಿರಲು ಅನಾಕೂಲ ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದನ್ನೇ ವಿಕಾಸವೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಇದಕ್ಕಿಂತ ಜಾಣ ಕುರುಡುತನ ಇನ್ನೊಂದು ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಇಂಥಹ ಅಡಚಣೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು, ಸಮುದಾಯವನ್ನು, ದೇಶವನ್ನು ವಿಕಸಿತವೆಂದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಜನ ನಂಬಿರುವವರು. ಇದು ಕೂಡಾ ಯೋಚಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ಸದ್ಯ ಮನುಷ್ಯ ತಲುಪಿರುವ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಒಂದಂತು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ, ಅದೇನೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯ ತಾನೇ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿರುವನು. ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿರುವ ಕಾರಣ, ಅದರಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ. ಇದರ ಕುರಿತು ಪ್ರಸ್ತಾವಗಳು ತಮಗೆ ಬಂದಿರಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಕು. ಈ ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ನಿಮ್ಮ ಸೌಜನ್ಯತೆಯೇ ಇದಕ್ಕೆ ಆಧಾರವಾಗಿದೆ. ಮನುಷ್ಯ ಸ್ವಯಂಸೂರ್ಧ್ವವಿಧಿಯಿಂದ ಶುಭ, ಅಶುಭ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿರುವನು. ಶುಭ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗಗಳು ಕಾಣದೆ ಇರುವ ಕಾರಣ, ಅಶುಭ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯ ಕಡೆಗೆ ಓಡುತ್ತಿರುವನು. ಶುಭದ ಕಡೆಗೆ ಓಡುವ ಪ್ರಸ್ತಾವವಿದೆ, ಇದನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವ ಜರೂರತೆ ಇದೆ, ಮಾರ್ಗ ಗುರುತಿಸಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ.

ಮೊದಲಿಗೆ-ಮಾನವ ಹೇಗೆ ಇರಲಿ-ಮಾನವೀಯ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇಯಾಗಿರುವುದು. ಮಾನವೀಯ ಚರಿತ್ರೆಯ ಸ್ವರೂಪ ಸ್ವ ಧನ, ಸ್ವ ನಾರಿ/ಮರುಷ, ದಯಾಪೂರ್ಣ ಕಾರ್ಯ ವ್ಯವಹಾರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವುದು.

ಎರಡನೆಯದಾಗಿ - ಸಂಭಂಧಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದಾಗಲೇ ಮೂಲಗಳು ಪ್ರವಹಿಸುವವು. ಸಂಭಂಧಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು, ಮೂಲಾಂಕನ, ಉಭಯ ತೃಪ್ತಿ ದೊರೆತ ನಂತರವೇ ಮೊಲ್ಯಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆಯಾದಂತೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಅರಿವಾಗಿದೆ.

ಮೂರನೆಯದಾಗಿ - ಮೂರನೆಯ ವಿಧಿ - ನೈತಿಕತೆ, ಯಾವಾಗ ನಾವು ನಮ್ಮಯ ತನು, ಮನ ಮತ್ತು ಧನ ರೂಪಿಯ ಅರ್ಥವನ್ನು ಸದುಪಯೋಗ ಮಾಡಿದಾಗ, ಸುರಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದಾಗ ನಾವು ನೈತಿಕತೆಯೊಂದಿಗೆ ಇರುವೆವು.

ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೈತಿಕ ಮಾನವ, ಮೂಲ, ಮಾನವ, ಚರಿತ್ರೆ ಮಾನವ-ಇವು ಮೂರು ಸೇರಿ ಮಾನವೀಯ ಆಚರಣೆ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವದಕ್ಕೆ ಇವೆ ಮೂರು ಆಧಾರಗಳಾಗಿವೆ. ಸೂತ್ರವೆನಿದೆಯೆಂದರೆ ಪರಿವಾರದಲ್ಲಿ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ, ವ್ಯವಸಾಯದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಸ್ವರಗಳಲ್ಲಿ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾಯಿತಗೊಳಿಸುವುದರಿಂದ, ಅಳವಡಿಸುವುದರಿಂದ ಮಾನವೀಯ ಸಂವಿಧಾನ ಕರತಲಗತವಾಗುವುದು. ಮಾನವೀಯ ಆಚರಣೆಯೇ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚರಿತ್ರೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವೈಭವಿತವಾಗುವುದು. ಈ ಹಿಂದೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ರಾಜನೀತಿ, ಆರ್ಥಿಕ ರಾಜನೀತಿ ಕುರಿತು ನಾವು ಸಾಕಷ್ಟು ಯೋಚಿಸಿರುವೆವು, ಅವೆಲ್ಲವೂ ಪರಾಭವಿತವಾಗಿವೆ. ಒಂದಿಲ್ಲ ಒಂದು ಕಡೆ ನಾವು ವಿಕಲ್ಪವನ್ನು ಹುಡುಕಲೇ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಇರುವ ಪ್ರಸ್ತಾವವೇನೆಂದರೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚರಿತ್ರೆಯ ಆಧಾರ ಬಂದು ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆಯೇ ಆಗಿರುವುದು. ಇದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ದೇಶ, ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಂಕಟಗಳಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಒಂದು ಬಾರಿಯಾದರೂ ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯತೆ ಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆ. ಮಾನವೀಯ ಆಚಾರ ಸಂಹಿತೆಯ ರೂಪದ ಸಂವಿಧಾನದ ವ್ಯಾಖ್ಯೆಯನ್ನು ನಾವು ಕೊಡಬಹುದು, ಅದುವೆ ನಮಗೆ ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುವುದು. ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣ ಸಮಾಜ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಅಳವಡಿಸುವ ಜರೂರತೆ ಇದೆ. ಮಾನವ ಹೇಗೆ ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗುವನು?, ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣ ಮಾನವನ ವೈಭವವೇನು ?. ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣ ಮಾನವ ಪರಿವಾರದಲ್ಲಿ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ, ಹೇಗೆ ಬಾಳುವನು ಎನ್ನುವುದೇ ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರದ ವಿಷಯವಾಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವ ಜರೂರತೆ ಇದೆ. ಮನುಷ್ಯ ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸದೊಂದಿಗೆ ಬಾಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು.

132

ಅಸ್ತಿತ್ವ, ಇದು ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದು ಇಲ್ಲ, ಕಡಿಮೆಯೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪರಮ ಸತ್ಯದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವ -ವನ್ನ ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಪುಕ್ತ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಅಸ್ತಿತ್ವವಾಗಿದೆ.

ವರ್ತಮಾನ ಯಾವತ್ತೂ ನಷ್ಟವಾಗುವಂಥದ್ದಲ್ಲ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಯ ಕಾರಣದಿಂದ ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ಅಸಂತುಷ್ಟರಾಗಿರುವೆವು, ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುತ್ತಿಲ್ಲ, ಇದರ ಫಲ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ನಾವು ಭೂತಕಾಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆವು, ಅದರಿಂದ ಕುಂಠಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ, ಪಿಡಿತರಾಗುವೆವು. ಭವಿಷ್ಯತ್ತಿಗೆ ಹೋಗುವೆವು, ಅಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡಾ ಕುಂಠಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ, ಪಿಡಿತರಾಗುತ್ತೇವೆ. ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಅವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುವ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತು ಇಲ್ಲ. ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಂಪೂರ್ಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಆಗಿದೆ. ಮಾನವ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರೂ, ಅದು ನಾಶವಾಗುವುದು. ಖಚಿತ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಮಾನವ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿರುವನು, ಇವುಗಳು ನಾಶವಾಗುವಂಥದಗಳೇ ಆಗಿವೆ, ಮನೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವನು, ಅವುಗಳು ಸಹ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗುವವು. ಆದರೆ ಗಮನಿಸ ಬೇಕಾಗಿದ್ದನೆಂದರೆ ವಸ್ತುವು ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಮನೆ ಕೆಟ್ಟು ಹೋದರೆ, ಅದನ್ನು ಮನು ಸರಿಪಡಿಸುವನು. ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಶ್ರಮ ನಿಯೋಜನೆಗಾಗಿ ವಸ್ತು ಇದ್ದೆ ಇದೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷಯ ಬಲವಿದ್ದೆ ಇದೆ, ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನಾವು ಶರೀರದ ಪೋಷಣೆ, ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಜಗಳಿಗಾಗಿ ನಿಯೋಜಿತಗೊಳಿಸುವುದನ್ನೇ ಸಮ್ಮಧಿ ಎಂದು ಕರೆಯುವೆವು. ದಿನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಾರಿ ನಾವು ದೂರವಾಣಿ ಕರೆ ಮಾಡುವುದು ನಮ್ಮ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಾಗಿರುವುದು, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ದೂರವಾಣಿ 24 ಗಂಟೆಯೂ ಚಲಾವಣೆಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವುದು, ಇದನ್ನೇ ಸಮ್ಮಧಿ ಎನ್ನುವೆವು. ನಮಗೆ ದಿನದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲಾದರೋಮ್ಮೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರುವುದು, ಆದರೆ ನಮಗೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಲು ಸ್ವಿಕಲ ಸದಾ ಸಿದ್ಧವಾಗಿಯೇ ಇರುವುದು, ಇದನ್ನು ಸಮ್ಮಧಿಯನ್ನದೆ ಮತ್ತೇನನ್ನುವುದು. ನಾವು ಉಣ್ಣುವುದು ಒಂದು ಕ್ಲಿಂಟಾಲ್ ಕಾಳು, ಆದರೆ ನಾವು 20 ಕ್ಲಿಂಟಾಲ್ ಬೆಳೆಯುವುದೇ ಸಮ್ಮಧಿ. ಇವೆಲ್ಲ ಉದಾಹರಣೆಗಳಿಂದ ನಮಗೆ ಕಂಡು ಬರುವುದೇನೆಂದರೆ ಸಾಧನಗಳು ಅಧಿಕವಾಗಿವೆ, ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿವೆ. ನಾವು ಎಲ್ಲ ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಮ್ಮಧಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ, ಸಮ್ಮಧಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದು ಒಂದು ಅವಶ್ಯಕತೆಯಾಗಿದೆ. ಭೌತಿಕ ಸಂಸಾರದ ಉಪಯೋಗವು ಕೇವಲ ಮಾನವ ಸಮ್ಮಧಿಯ ಅನುಭವ ಪದೆಯುವದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇರುವುದು. ಸಮ್ಮಧಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಇರುವ ವಿಧಾನ ಒಂದೆ, ಅದುವೇ ಪರಿವಾರದ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಿಂತ ಅಧಿಕವಾಗಿ ಉತ್ಪಾದನೆ ಮಾಡುವುದು. ಸಮ್ಮಧಿಯೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವದರಿಂದ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಾನದ ನಿರಂತರತೆ ಇರುವುದು. ಅರಿವಿನ ನಂತರ, ಸಮಾಧಾನದ ನಂತರ, ನಿತ್ಯವು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಅರಿವು ಇದ್ದೆ ಇರುವುದು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಬೇರೆಲ್ಲಿಯೂ ಓಡಿ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಇದುವೇ ಸುಸ್ಥಾನನೆಯ ಆಧಾರವಾಗಿದೆ. ಸಮಸ್ಯೆಯೊಂದರ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಸುಸ್ಥಾನನೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದರು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಾನದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅರಿವು, ಶ್ರಮದ ನಿಯೋಜನೆಯ ಆಧಾರದಿಂದ ಸಮ್ಮಧಿ ಹಾಗು ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದರಿಂದ ಅಭಯದ ಅನುಭವವಾಗುವುದು. ಹೀಗೆ ನಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿರುವುದೇನೆಂದರೆ, ಅರಿತಿರುವೆ, ಬಾಳುವೆ ಮತ್ತು ನಿಮಗೆ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥನಾಗಿರುವೆ.

ನ್ಯಾಯ = ಅಭಿಯ ಸಮಾಜ ಸಾರ್ವಭೌಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳಲು ಯೋಗ್ಯರಾಗುವೆವು

ಸತ್ಯ = ಪ್ರಮಾಣಿಕವಾಗಲು ಯೋಗ್ಯವಾಗುವೆವು.

ಪ್ರಮಾಣಿಕವಾಗುವುದು - ಇದರ ಅರ್ಥ ನಾವು ಅರಿತಿರುವುದನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೂ ಸಹ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಬಲ್ಲೆವು. ಅರಿವಿಗಾಗಿ ಇರುವ ಸೂತ್ರ ಒಂದೇ - ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ, ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಮಾನವನನ್ನು ಅರಿಯಲೇ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಈ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿನ ಸಫಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಬ್ಬನಾಗಿರುವೆ. ಅನುಭವದ ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಮಾಣಿಕವಾಗುವುದು. ಹಾಗಾದರೆ ಅನುಭವ - ಹಾಗೆಂದರೇನು ? ನಾವು ಕೇವಲ ನಂಬಿಕೊಂಡಿರುವೆವು, ನಂಬಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ನಮಗೆ ತೃಪ್ತಿ ದೊರೆತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುವೆವು, ಆದರೆ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಂತೆ ನಂಬಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೂ ತೃಪ್ತಿ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ, ನಂಬುವುದರಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿ ದೊರೆತ ನಂತರ ಗುರುತಿಸುವುದರಲ್ಲಿ, ನಿರ್ವಹಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿ ದೊರೆಯುವುದು. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಾವು ಗುರುತಿಸುವುದನ್ನು, ನಿರ್ವಹಿಸುವುದನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಮಾಡಿರುವೆವು, ಆದರೂ ನಮಗೆ ತೃಪ್ತಿ ದೊರೆತಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ನಂಬುವುದು ಇರಲಿಲ್ಲ. ತೃಪ್ತಿ ಬಿಂದುವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಹೇಗೆ? ಅರಿವಿನೊಂದಿಗೆ ಪಾರಂಗತನಾಗುವುದೇ ಅನುಭವ ಮೂಲಕ ವಿಧಿಯಿಂದ ಚಿಂತನ ಬೋಧ ಪೂರ್ವಕ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವುದಾಗಿದೆ ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾ ಕ್ರಿಯೆ ನಮ್ಮೊಳಗೇ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು, ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿಯೇ ತೃಪ್ತಿ ಬಂದು ದೊರೆತ ದೊರೆಯುವುದು ಮತ್ತು ಪ್ರಮಾಣಿತತೆಯೊಂದಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ಬಂದು ದೊರೆತ ದೊರೆಯುವುದು ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರಮಾಣಿತತೆಯೇ ಸ್ವಯಂನೊಳಗೆ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನುಭವವನ್ನು ಸಂಪ್ರತಿತಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥರಾಗುವೆವು. ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಅನುಭವವನ್ನು ಮಾನವ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪ್ರತಿತ, ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೊಳಿಸಿ ನಮ್ಮೊಳಗೇ ತೃಪ್ತಿ ಪಡೆಯುವೆವು, ಇದುವೇ ನಮ್ಮ ಧನವಾಗಿದೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಅನುಭವವನ್ನು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸಂಪ್ರತಿತಗೊಳಿಸಿದಾಗ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗುವೆ, ಇದುವೇ ನಮ್ಮಯ ಅನುಭವ ಸಹಜ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ನೀವೂ ಅರಿತುಕೊಂಡಿರಾದರೆ, ಅದು ಇನ್ನು ಉತ್ಸವದ ವಿಷಯವಾಗುವುದು ಮತ್ತು ನೀವು ಅರಿತಿಲ್ಲವಾದರೆ, ನಮ್ಮ ತೃಪ್ತಿ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇದ್ದೆ ಇರುವುದು. ಅನುಭವವನ್ನು ನಾವು ನಿತ್ಯ ಸಂಪ್ರತಿತಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ.

ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗಿನ ಆದರ್ಶವಾದಿ ವಿಚಾರಗಳ ಅನುಸಾರ ಅನುಭವವೆನ್ನುವುದನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು. ಜೀವನವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ತಿಳಿದುಬರುವುದೇನೆಂದರೆ ಅನುಭವವೆನ್ನುವುದು ಜೀವನದ ಜೊತೆಗೆ ಹೇಣಿದುಕೊಂಡಿರುವ ಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿದೆ. ಅನುಭವವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವುದು ಮಾನವ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಭವವಿದೆ, ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಭೌತಿಕ ದ್ರವ್ಯದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಅರಿವಿನ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರುವುದು. ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ, ನಂಬುವ ಕ್ರಿಯೆ ಜೀವನಗತವಾಗಿದೆ. ಸಂವಿಧನೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ಇದಕ್ಕೆ ಭೌತಿಕ ದ್ರವ್ಯಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ, ಗುರುತಿಸುವ, ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಕುರಿತ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುವ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ, ಗುರುತಿಸುವ, ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಾವು ಮಾನವನೊಂದಿಗೆ ಇರುವೆವು. ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಶರೀರದ ನಿಯೋಜನೆ ಏನು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನೇರವಾಗಿ ಮನ್ ದ ಉತ್ಸವವಾಗಿರುವುದು. ಮನ್ ಇದು ಅನುಭವದಿಂದ ಉತ್ಸವಿತವಾಗಿ, ಅನುಭವವನ್ನು ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ವಿವರಿಸುವುದು. ಹಾಗಾಗಿ ಉತ್ಸವಿತವಾಗಿರಲು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಅನುಭವವೆ ಮೂಲ ತತ್ವವಾಗಿರುವುದು. ಆತ್ಮದ ಮಹಿಮೆಯೇ ಮುಗ್ಧವಾಗಿರುವ ಹಾಗು ಉತ್ಸವಾಗಿರುವ ವಸ್ತುವಾಗಿದೆ. ಅನುಭವದ ವಸ್ತು ಇದ್ದೆ ಇರುವುದು. ಫಲಸ್ವರೂಪ ಮನ್ ಇದು ಮಾನವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿತವಾಗುವುದು. ಎಷ್ಟೊಂದು ಹೆಚ್ಚು ಉತ್ಸವಿತವಾಗಿರುವುದೆಂದರೆ, ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಅರ್ಪಿತವಾಗುವುದೊಂದೇ ಉಳಿಯುವುದು. ನಾವುಗಳು ಕೂಡಾ ಯಾವಾಗ ಹೆಚ್ಚು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವೆವೋ, ಅವುಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿತಗೊಳಿಸುವೆವು. ಹಾಗಾಗಿ ಅನುಭವ - ಇದು ಎಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಂಪದವಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಅದನ್ನು ಮನ್ ಸಂಭಾಳಿಸಬೇಕೆಂದರು ಸಹ ಸಂಭಾಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಫಲ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಅನುಭವವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುವುದು.

ನಾನು ಕಂಡಿರುವುದು, ಅರಿತಿರುವುದು, ಅನುಭವಿಸಿರುವುದು ಹೀಗೆಯೇ. ಆದರೆ ವಿಗತದಲ್ಲಿ (ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ) ಹಿರಿಯರು ಅನುಭವವೆನ್ನುವುದು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲಾರದಂಥಹದ್ದು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನು ನಂಬಬೇಕು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮಾನವನ ಇಚ್ಛೆಯ ಅನುಸಾರ ಅನುಭವವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಬಹುದು. ಪ್ರಕಾಶಿತಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೆಂಬುದೇ ನಿಷ್ಪನ್ನವಾಗುವುದು. ಇದು ಘಟನೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ.

ಅನುಭವದ ನಂತರ ಬರುವುದು, ಅನುಭವವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತಗೊಳಿಸುವುದು. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಪ್ರಮಾಣದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿರುವುದು ಯಂತ್ರ ಪ್ರಮಾಣ ಮತ್ತು ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಮಾಣ ಮಾತ್ರ. ಸತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸಿದ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಮಾಣ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಆಗಿಯೇ ಇಲ್ಲ.

136

ಯಂತ್ರ ಪ್ರಮಾಣ ಇದು ಪರಿವರ್ತನಶೀಲವಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದೇ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ. ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಯಂತ್ರ ಪ್ರಮಾಣವೇ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವವರು, ಇದು ಜರೂರ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯ, ಮೊದಲ ಸತ್ಯ, ಮಧ್ಯದ ಸತ್ಯ, ಸಮೀಪದ ಸತ್ಯ, ದೂರದ ಸತ್ಯ, ಇಂಥಹವುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂಬುದೇ ನಮಗೆ ದೊಡ್ಡ ದೃಢವಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಸತ್ಯವಾಗಿರುವುದು, ಇನ್ನೊಂದು ಅಸತ್ಯವಾಗಿರುವುದು, ಇವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಯಾವುದು ಇಲ್ಲ. ಅಸತ್ಯದ ಅರ್ಥ ಮಾನವ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿರುವನು, ಅಸತ್ಯ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ವಸ್ತು ಅಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮಯ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿ, ಭ್ರಮೆ, ಇದನ್ನೇ ಅಸತ್ಯವೆಂದು ಕರೆಯಬಹುದಾಗಿದೆ. ಸತ್ಯದ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಸರ್ವಸ್ವವಾಗಿದೆ, ಸತ್ಯ - ಇದು ಯಾವತ್ತು ಹೆಚ್ಚಾಗುವಂಥದ್ದಲ್ಲ ಮತ್ತು ಕಡಿಮೆಯಾಗುವಂಥದ್ದು ಅಲ್ಲ. ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು, ಅಂತಿಮವಾದದ್ದು ಎಂದೇನು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ನಿರಂತರ ಸತ್ಯವಿರುವುದು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾವು ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತಿರುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಮಾನವನಲ್ಲಿ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ಇರುವುದು. ಅರಿವಿನೊಂದಿಗೆ ಸತ್ಯದ ಅರಿವಾಗುವುದು. ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಪರಮ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಅಸ್ತಿತ್ವ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದರ ಫಲವೆಂದರೆ, ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸ್ವಯಂ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದರ ಅರಿವಾಗುವುದು. ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಮಾನವನು ಸಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿರಲು ಪ್ರವರ್ತನಶೀಲನಾಗುವುದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗುವುದು. ಇದಾದಾಗ ನನಗೆ ತಿಳಿದನೆಂದರೆ ಮಾನವನಿಗೆ ಧರ್ಮವೆನ್ನುದು ಒಂದೇಯಾಗಿದೆ ಅದುವೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದಾಗಿದೆ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದೇ ಮಾನವ ಧರ್ಮದ ಸಾರ್ಥಕತೆಯಾಗಿರುವುದು. ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತಾರದೊಂದಿಗೆ ಇರುವುದೇ ಸುಖಿಯಾಗಿರುವುದು ಎಂದು ಅರ್ಥ. ಆದರೆ ಭಕ್ತಿ - ವಿರಕ್ತಿ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ಸುಖಿಯಾಗುವ ಉಪಾಯಗಳ ಪ್ರಮಾಣ ಇಲ್ಲಿಯವೆಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಲಿಲ್ಲ. ವಿರಕ್ತಿಯ ಅವಸ್ಥಾದಲ್ಲಿ, ಸಾಧನೆಯ ಅಂತಿಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಿಯ ಅವಸ್ಥಾ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು. ಸಮಾಧಿ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಸುಖಿಯಾಗುವವೋ ಇಲ್ಲ ದುಃಖಿಯಾಗಿರುವವೋ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಾಪಿತಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಿ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸುಖ ಮಾತ್ರ ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದೆವು ಎಂದು ಹೇಳುವರು. ನೀವು ಕೂಡಾ ಸಮಾಧಿ ಅವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪಡೆದದ್ದೇಯಾದರೆ, ಹೀಗೆಯೇ ಹೇಳುವಿರಿ. ಸಮಾಧಿ - ಇದು ವಿಚಾರ ಮುಕ್ತ ಅವಸ್ಥಾವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ನಾವು ಸ್ವಯಂ ಕಂಡಿರುವೆ. ಸಮಾಧಿಯ ಘಟನೆ ಸಂಭವಿಸಬಹುದಾದ ಘಟನೆಯಾಗಿದೆ, ನಿಶ್ಚಿತ ಘಟನೆಯಲ್ಲ. ಯಾರು, ಯಾವಾಗ ಸಮಾಧಿ ಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪುವರು ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸಮಾಧಿ ಎನ್ನುವುದು ಹೀಗೆಯೇ ಆಗುವುದು ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅನೇಕ ವಿಧಿಗಳಿವೆ, ಸಾಧನಾ ವಿಧಿ, ಆಗಂತುಕ ವಿಧಿ, ಯೋಗ ವಿಧಿ, ಧ್ಯಾನ ವಿಧಿ, ಪೂಜಾ ವಿಧಿ, ಜಪ ವಿಧಿ.

ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು ಶುರುವಾದೊಡನೆಯೇ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಭಾಗದಾರಿ (ಪಾಳುಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ) ಶುರುವಾಗುವುದು. ಶಿಕ್ಷಣ-ಸಂಸ್ಕಾರದ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಶುರುವಾದೊಡನೆಯೇ, ನಾನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಉಪಕಾರ ವಿಧಿಯಿಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಣ - ಸಂಸ್ಕಾರ ಸಂಪನ್ನರನ್ನಾಗಿಸುವೆವು. ಶಿಕ್ಷಣ - ಸಂಸ್ಕಾರ ಇದು ಉಪಕಾರ ವಿಧಿಯಿಂದಲೇ ಸಾರ್ಥಕವಾಗುವಂಥದ್ದು, ಪ್ರತಿಫಲ ವಿಧಿಯಿಂದ ಸಾರ್ಥಕವಾಗುವದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಫಲ ವಿಧಿಯಿಂದ ನಾವು ಶಿಕ್ಷಣ - ಸಂಸ್ಕಾರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆಯಾದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ ಬೋಧ, ಯಥಾರ್ಥತೆಯ ಬೋಧ ಮಾಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ನಾನು ಉಪಕಾರ ವಿಧಿಯಿಂದಲೇ ಶಿಕ್ಷಣ-ಸಂಸ್ಕಾರ ಸಂಪನ್ನರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತಿರುವೆ. ಪ್ರತಿಫಲ (ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ) ಬೇಕೆಂದು ಯಾವತ್ತು ಮನದಲ್ಲಿ ಯೋಚನೆ ಬಂದೆ ಇಲ್ಲ. ಅರಿವಿನ ಕುರಿತು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಭೌತಿಕ ದ್ರವ್ಯಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ. ಶಿಕ್ಷಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಅಧ್ಯಾಪಕರುಗಳು, ತಮ್ಮೊಳಗೆ ತಾವು ಸ್ವಾಯತ್ತರಾಗಿರುವುದು, ಸ್ವಾವಲಂಬಿಯಾಗಿರುವುದು ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ. ಯಾವ ಮಾನವ ಸ್ವಾಯತ್ತನಾಗಿರುವನೋ ಅವನು ಸ್ವಾವಲಂಬಿ ಕೂಡಾ ಆಗಿರುವನು ಎಂಬುದು ಅರಿವಿನಿಂದಲೇ ಮಾತ್ರ ಬರುವುದು, ಹಾಗಿದ್ದಾಗ ಆತ ತನಗೆ ಅವಶ್ಯಕವಿರುವ ವಸ್ತುಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುವನು, ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥನಿರುವನು, ಹಾಗಾಗಿ ಉಪಕಾರ ಮಾಡೇ ಮಾಡುವವನು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಸಹಯೋಗದ, ಉಪಕಾರದ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳು ಇದ್ದೆ ಇರುವವು. ಇದರ ಕುರಿತು ಸರ್ವೇಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಬಹುದು ಮತ್ತು ಇದುವೇ ಉಪಕಾರ ವಿಧಿಯ ಉಪಜದ ಸ್ಥಳವಾಗಿದೆ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿರುವ ಸಹಯೋಗದ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಸಧೃಢಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ,

138

ಪ್ರೌಢಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಅದುವೇ ಉಪಕಾರಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬಂದೆ ಬರುವುದು. ಇದಾಗಲು ನಾವು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿರುವುದೆಂದರೆ, ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಇದರ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಸಾಧಕಗೊಳಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾವಧಾನ ವಿರಬೇಕಾಗಿದೆ, ಹೀಗಾದಾಗಲೇ ಮಾನವೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಾಧಕವಾಗುವುದು. ಸದ್ಯದ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಾರದ ಶಿಕ್ಷಣ ಇದನ್ನು ಸಾಧಕಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಕುರಿತು ನಮ್ಮ ಧ್ಯಾನ ಆಕರ್ಷಿತವಾದದ್ದೆಯಾದರೆ ವ್ಯವಹಾರದ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಶಿಕ್ಷಣ, ಪ್ರಮಾಣಗೊಳಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಣಕಡೆಗೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಬೆಳೆಯುವುದು. ಪ್ರಮಾಣದ ಆಧಾರ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿರಬೇಕಿದೆ. ಯಾಂತ್ರಿಕ ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ, ವ್ಯಾಪಾರದ ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ಮಾನವ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ಮಾನವನ ಜೊತೆ ಅತ್ಯಾಚಾರ, ಅನಾಚಾರಗಳು ಆಗುವವೋ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೋ, ಆದರೆ ಈ ಭೂಮಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಅನಾಚಾರ, ಅತ್ಯಾಚಾರ ಆಗುವುದು ಅವಶ್ಯಂಭಾವಿ ಇದ್ದೆ ಇದೆ. ಯಾಂತ್ರಿಕ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಾರದ ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಈ ಭೂಮಿಯು ಬರ್ಬಾದ( ವಿನಾಶ)ವಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇದಕ್ಕೆ ವಿಕಲ್ಪದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ, ವ್ಯವಹಾರದ ಶಿಕ್ಷಣ, ಸಮಾಧಾನ ಸಂಪನ್ನವಾಗುವ ಶಿಕ್ಷಣ, ಪ್ರಮಾಣವಾಗುವ ಶಿಕ್ಷಣ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇಂಥಹ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆಯನ್ನೇ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿರಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿತಗೊಳಿಸಲು ಮಾನವನ -ನ್ನು ಅರಿವುಳ್ಳವನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲೆಂದೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಾಂಗ್ಯಯಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಮನುಷ್ಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಮತ್ತು ಉತ್ತೇಜನಾತ್ಮಕ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಬೇಗನೆ ಮಾಡುವನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡಿರುವೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಾನ, ವಿವೇಕ, ಪ್ರಯೋಜನಶೀಲದ ಕಾರ್ಯಗಳಿವೆಯೋ ಅವುಗಳ ಕುರಿತು ಹತ್ತು ಬಾರಿ ಯೋಚಿಸುವನು ಮತ್ತು ನಂತರ ಕಾರ್ಯವೆಸಗುವನು. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಂಥಹ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆದು ನಾವು ಪ್ರೌಢರಾಗುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಸಹಯೋಗವಾದಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಕುರಿತು ಶಂಕೆ ಮೂಡಲು ಶುರುವಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಪ್ರಾಥಮಿಕತೆಯ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲು ಶುರುವಾಗುವುದು. ಫಲಸ್ತರೂಪವಾಗಿ ವಿಳಂಬವಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಸಮಕಾಲಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಸಹ ಬದಲಾಗುವವು. ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಬದಲಾದಂತೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಶಂಕೆ ಬೆಳೆಯುವುದು ಮತ್ತು ಇದರಿಂದ ಸರಿಯಾದುದು ಆಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮನುಷ್ಯ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುವನು. ನಾವು ಸರಿಯಾದುದನ್ನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಮಾನವನು ಬಂದು ತಲುಪುವನು. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಮಾನವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ಬಯಸುವನು. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಸರ್ವಸಂಬಭಗೊಳಿಸಬಹುದು, ಲೋಕವ್ಯಾಪ್ತಿಕೃತಗೊಳ್ಳುವುದು? ಎಂಬುದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗಳಿವೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನು ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗಲೇ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನಲ್ಲಿನ ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಯಾಮ, ಕೋನ, ದಿಶೆ, ಪರಿಪಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವುದೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದರಿಂದ ಸಮಾಧಾನ, ಸಮೃದ್ಧಿ, ಅಭಯ, ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಇವುಗಳು ಫಲವತಿಯಾಗುವವು. ಇಂಥಹ ಫಲಗಳಾಗಿಯೇ ಮಾನವ ಚಿರಕಾಲದಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗಿರುವನು, ಪ್ರತಿಕೃತನಾಗಿರುವನು.

ಸದ್ಯ ಮಾನವ ತನ್ನ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಉಪಯೋಗಿ ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಿರುವವನು, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳು ಸಹ ಉಪಯೋಗಿಯಾಗಿರುವವು ಎಂದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು, ಒಂದು ಪರಿವಾರ ಇನ್ನೊಂದು ಪರಿವಾರವನ್ನು, ಒಂದು ಸಮುದಾಯ ಇನ್ನೊಂದು ಸಮುದಾಯವನ್ನು, ಒಂದು ದೇಶ ಇನ್ನೊಂದು ದೇಶವನ್ನು ಶೋಷಣೆಗೊಳಪಡಿಸುತ್ತಿರುವುದು. ಇವೆಲ್ಲ ಸಾಕ್ಷಿಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವ ಸಂಗತಿ ಏನೆಂದರೆ ಮಾನವ ಧರ್ಮವನ್ನು, ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ನಾವು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಗುರುತಿಸುವುದು ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದೆ ಶರೀರ ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಂತಾರ್ಥವಾಗುವುದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಷ್ಠೆ, ಸಾಮಾಜಿಕತೆಗಳನ್ನೂ ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಇದನ್ನೇ ಸಂಕಲ್ಪವೆನ್ನುವವು ಮತ್ತು ಇದುವೇ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಕಾಗಿರುವ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಜೋಡಿಸುವುದು. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವ ನಿಷ್ಠೆಯೇ ಪ್ರಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸುವ, ಸಂಪ್ರದಾಯಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿರುವ ನಿಷ್ಠೆಯಾಗಿದೆ. ಮೂರನೆಯದಾಗಿ

140