ನಿರಂತರ ನ್ಯಾಯ ಪ್ರದಾಯ ಕ್ಷಮತೆಯನ್ನು ನಿಯೋಜಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿರೋಣ, ನ್ಯಾಯ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳುತ್ತಿರೋಣ, ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಬಾಳುವ ನಿಷ್ಠೆಯೊಂದಿಗಿರೋಣ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನ್ಯಾಯ, ಧರ್ಮ, ಸತ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ನಿಷ್ಠೆ ಇರುವುದು ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಇನ್ನಾವುದರಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠೆ ಇರುವುದು ನಾನಂತೂ ಕಾಣೆ. ಪೂಜೆ, ಪಾಠ, ಧ್ಯಾನ ಇವುಗಳಲ್ಲಿನ ನಿಷ್ಠೆ - ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಯಾವುದರ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಾಗಿ ನಾವು ಮಾಡುವೆವೋ, ಅದರ ಉನ್ನತಿಯನ್ನೇ ಮಾಡುವವು. ಇದನ್ನೇ ದೊಡ್ಡದಾಗಿಸುವನು. ಇದರ ನಂತರ ಬರುವುದು ತೀವ್ರ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ. ಸರ್ವಮೊಕ್ಷಕ್ಕಾಗಿ ಇದಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಲೇಬೇಕೆಂದು ನಮಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅನಾದಿ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಇದನ್ನೇ ಶುಭ ಕಾರ್ಯವೆಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಿರುವೆವು. ಲೋಕ ಪ್ರಚಲನದಲ್ಲಿಯು ಸಹ ಇದಕ್ಕೆ ಸ್ವೀಕೃತಿ ದೊರಕಿತು, ಸಮಾನ ದೊರೆಯಿತು, ಇದರಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಪರಿಹಾರವು ದೊರೆತಿದೆ. ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಪರಿಹಾರ ದೊರೆತ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಾವು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳಿದಂತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಪೂಜೆ, ಪಾಠ, ಧ್ಯಾನ ಮುಂತಾದವುಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅವಿಶ್ವಾಸವಿದೆಯೆಂದಲ್ಲ ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಿಮೆ ಇದೆ ಮತ್ತು ಅದು ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ಅದರ ನಂತರ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕಾಗಿರುವ ಕಾಮನೆಯ ಅಂತಿಮ ಹಂತವೇ ಸಮಾಧಿಯಾಗಿದೆ. ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನೂ ಪಡೆಯುವದಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವದಾಗಲಿ ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಭಕ್ತಿ ವಿಧಿಯಿಂದ, ವಿರಕ್ತಿ ವಿಧಿಯಿಂದ, ಸಂಗ್ರಹ ವಿಧಿಯಿಂದ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನಿಷ್ಠೆಹೇಗೆ ಬರಬೇಕಾಯಿತು. ಹಾಗಾದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಬಾಳುವುದು ಹೇಗೆ? ಸಮಾಧಾನ, ಸಮೃದ್ಧಿ, ಅಭಯ, ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳಬೇಕಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದುವೇ ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಾಳುವ ಕಲೆಯ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ. ನಾನು ಇದರಲ್ಲಿಯೇ ಬಾಳಿ ನೋಡಿರುವೆ, ಇದು ಸಾರ್ಥಕವಾಗಿದೆ, ನೀವೂ ಹೀಗೆ ಬಾಳಿ ಬಹುದು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೀಗೆಯೇ ಬಾಳಿ ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ನಾನು ತಲುಪಿರುವೆ. ಸಾರ್ಥಕತೆ ಎನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸ್ವಿಕಾರವಿದೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವರೇಣ್ಯವಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆ ಮಾನವ ಜಾತಿಗೆಗೆ ಸಾರ್ಥಕವಾಗಿದೆ. ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಇರಲು ಬಯಸುವುದು ಹಾಗು ಅದೇ ಅದರ ಧರ್ಮವಾಗಿದೆ. ಮಾನವನು ಸಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬಾಳಲು ಬಯಸುವನು. ಇದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮಾನವನಿಗೆ ಮಾನವತ್ವ ಸ್ವಿಕಾರವಾಗಿದೆ. ಮಾನವತ್ವವನ್ನೂ ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುವುದೇ ಜಾಗೃತಿಯ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿದೆ. ಯಾವಾಗ ನಾನು ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸಿದೇನೋ, ಆಗ ನನಗೆ ಮಾನವತ್ವವೆ ನಮ್ಮ ಸ್ವತ್ತವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದರ ಬೋಧವಾಯಿತು. ಅದೊಂದು ವೈಭವವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಖುಷಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರವಹಿಸಲು ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಾನವ ಜಾತಿಯೇ ಮಾನವತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ತ್ಯಜಿತವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದರ ಅರಿವು ನನಗೆ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಮಾನವತ್ವವೆ ಮಾನವನ ಸ್ವತ್ತವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಲ್ಲಿಯೂ ಓಡಿ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಹಾಗು ಇಂದಿಲ್ಲ ನಾಳೆ ನಾವು ಮತ್ತೆ ಮಾನವತ್ವದೊಡನೆ ಮರಳಲೇಬೇಕಾಗುವುದು.

ಮಾನವ ಪರಂಪರೆಗಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವನಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡದಾದ ಸಂಪದಾ ಸಮಾಪಿತವಾಗಿಯೇ ಇರುವುದು, ಇದರ ಸಂಭಾವನೆ ಸಮಾಪಿತವಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಪ್ರಮಾಣ -ಇದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಇಚ್ಛೆಯಾಗಿದೆ, ಅವಶ್ಯಕತೆಯಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಉತ್ಸವದ ಆಧಾರದ ಮೇಲಿದೆ. ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಈ ಗುಣಗಳೆಲ್ಲಾ ಬಂದ ಮೇಲು ಮತ್ತು ಉಳಿದಲ್ಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಯಂತ್ರಿಕತೆಯಂತೆಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖಿಯಾಗುವ ಇಚ್ಛೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಉಂಟಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಗದ್ಯಗೆಯ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರಿಲ್ಲ ಒಬ್ಬರು ಕುಳಿತೆ ಇರುವವರು, ಅವರಿಗೂ ಕೂಡ ಸುಖ, ಸ್ವರಾಜ್ಯ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದೊರೆತಿಲ್ಲ. ಯಾರು ಗದ್ಯಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಅದರೊಡನೆ ನೋಡುತ್ತಿರುವರೋ ಅವರಿಗೂ ಕೂಡಾ ಸುಖ, ಸ್ವರಾಜ್ಯಗಳು ದೊರೆತಿಲ್ಲ. ಈ ವಿಧಿಯಿಂದ ನಮಗೆ ಕಂಡುಬರುವುದೇನೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಾವು ಖಾಲಿ ಕೈಯಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವೆವು. ಈ ರಿಕ್ತತೆಯನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸಲು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ಚೇತನಾ ವಿಕಾಸ ಪೂರ್ವಕ ಮಾನವತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಬಾಳುವುದೇ ವಿಕಲ್ಪವಾಗಿದೆ. ಮಾನವ ಜಾಗೃತನಾಗಲು ಮಾನವೀಯ ಶಿಕ್ಷಣವೇ ವಿಕಲ್ಪವಾಗಿದೆ. ನಾನು ಈ ಕುರಿತು ಪ್ರಯಾಸ ಪಟ್ಟಿರುವೆ,

ಮಿಷಿಗಾಗಿ ಮಾಡಿರುವೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಉಪಕಾರ ಮಾಡುವದಕ್ಕಾಗಿ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಅವರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವದಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ ನಾನು ಬೋಧಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಂದರೆ ಅನುಭವದ ಬೋಧದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ (ಅನುಭವ ಪ್ರಮಾಣೀಕತೆಯಾಗಿದೆ -ಪ್ರಮಾಣೀಕತೆಯ ಬೋಧ ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಆಗುವುದು) ಬುದ್ಧಿಯ ಪ್ರವರ್ತನ(ಜಾಗೃತಿ ಮತ್ತು ಸಮಾಧಾನದ ಪ್ರಮಾಣಗಳನ್ನು ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣೀಕಗೊಳಿಸುವುದು)ವಾಗುವುದು. ಇದರ ಹೆಸರೇ ಸಂಕಲ್ಪವಾಗಿದೆ. ಸಂಕಲ್ಪದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಾವು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೊಳಿಸುವ ,ಸಂಘರ್ಷಿಗೊಳಿಸುವ ಇಚ್ಛೆಯೊಂದಿಗೆ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರಮಾಣೀಕವಾಗುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯೊಂದಿಗಿರುವೆವು. ನಾನು ಪ್ರಮಾಣೀಕಗೊಂಡು ನೋಡಿರುವೆ ಮತ್ತು ಇದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಜರೂರಿಯಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ತಿಳಿದಾದ ಮೇಲೆಯೇ ಮುಂದಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ.

ಈ ಪ್ರಯಾಸದ ಮೊದಲ ಭಾಗವಾಗಿ ಜೀವನ ವಿದ್ಯಾ ಯೋಜನೆಯ ಇದೆ ,ಇದರಲ್ಲಿ ಚಿಂತನದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಸಂಕಲ್ಪದವರೆಗಿನ ಜೀವನ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟ ಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಯಾರಿಗೆ ಸಂಕಲ್ಪವಾಗುವುದೋ ,ಅವರಲ್ಲಿ ಅದರ ಅನುಸಾರ ಬಾಳುವ ಕಲೆಯ ಸ್ವಭಾವಿಕವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿತಗೊಳ್ಳುವುದು. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಸಂವೇದನೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಜೀವಿಸುವದಕ್ಕಾಗಿ ಚಿತ್ರಣವಾಗುತ್ತಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ಆ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣೀಕತೆ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳುವ ಕಲೆಯ ಚಿತ್ರಣವಾಗಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವುದು. ಉಪಕಾರ ವಿಧಿಯೇ ಇದರ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ. ಉಪಕಾರ ವಿಧಿಯಿಂದ ನಾವು ನಮ್ಮ ಸಾಮಾನ್ಯ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನು, ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಕಂಡು ಬರುವುದೇನೆಂದರೆ ನಾವು ಸ್ವಯಂ ಸ್ವಾಯತ್ತದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಾನ,ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಪ್ರಮಾಣೀಕಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಇದಾದಾಗಲೇ ನಾವು ಉಪಕಾರ ಮಾಡಲು ಯೋಗ್ಯರಾಗುವೆವು ಹಾಗು ಇಂಥಹ ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನು ನಾವು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಉಪಕಾರಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಿಯೋಜಿತಗೊಳ್ಳುವುದು. ಈ ಉಪಕಾರ ವಿಧಿಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಸಾಮಾನ್ಯ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ,ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು ಸೀಮಿತಗೊಳ್ಳುವವು. ಈ ಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಅವರ್ತವನಶೀಲ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರ ಸ್ವಯಂ ಸಮಾಪಿತವಾಗಿಯೇ ಇದೆ,ಸಮಿಚನವಾಗಿದೆ. ಮನುಷ್ಯ ಇದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ, ಜಾಗೃತಿಯ ನಂತರ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದೆ ಬರುವುದು .ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವರ್ತನಶೀಲ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರ (ಅರ್ಥ = ತನು ,ಮನ, ಧನ) ದೊಂದಿಗೆ ನಾವು ಧಾರ್ಮಿಕತೆ (ಧರ್ಮ ನೀತಿ) ಯಲ್ಲಿ (ವ್ಯವಹಾರ, ಉತ್ಸಾಹ, ವ್ಯವಸ್ಥೆ) ನಿಯೋಜಿತಗೊಳ್ಳುವೆವು. ಇದರ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಿಯೋಜಿತ ವಾಗುವೇವು .ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗೂ ನಿಯೋಜಿತಗೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶ ಇದ್ದೆ ಇರುವುದು ಮತ್ತು ಆ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ನಿಯೋಜಿತಗೊಳಿಸುವ ವಿಧಿಗಳು ಸಹ ಸ್ವಯಂ ಸ್ವಾರ್ಥವಾಗಿ ಬಂದೆ ಬರುವವು.

ಆಧುನಿಕ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಓದಲು ಬರೆಯಲು ಕಲಿತ ನಂತರ ಮನುಷ್ಯ ಕ್ರಮೇಣವಾಗಿ ಉತ್ಸಾಹನೆಯಿಂದ ವಿಮುಖನಾಗುತ್ತಿರುವನು ಮತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆಚ್ಚು ಸುಖಧಾ - ಸಂಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ದಾಹದೊಂದಿಗಿರುವನು. ಆದರೆ ಜಾಗೃತಿ - ಪೂರ್ವಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ, ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣ ವಿಧಿಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಸಾಮಾನ್ಯ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ, ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು ಸೀಮಿತಗೊಳ್ಳುವವು. ಮತ್ತು ಕೆಲ ಸಾಧನಗಳಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವವು ..

ವಸ್ತು ಮೂಲ್ಯ ಸತತವಾಗಿ ಒಂದೆಯಾಗಿರುವುದು ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಒಂದು ಕಿಲೋ ಜೋಳದಲ್ಲಿರುವ ಮೂಲ್ಯ(ಉಪಯೋಗಿತೆಯ ಮೂಲ್ಯ) ಯಾವತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ಇರುವುದು. ಅದೇ ರೀತಿ ಔಷಧಿ, ಅಕ್ಕಿ, ಗೋಧಿ, ವನಸ್ಪತಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಮೂಲ್ಯ ಯಾವತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ಇರುವುದು. ಅದನ್ನೇ ಉಪಯೋಗಿಯತೆ ಮೂಲ್ಯ ವೆನ್ನುವವು.ತದನಂತರ ಮನುಷ್ಯ ಏನೆಲ್ಲ ಉತ್ಸಾಹನೆ ಮಾಡುವನೋ ಅದರಲ್ಲಿ ಸುಂದರತೆಯ ಮೂಲ್ಯ ಜೋಡಿಸುವನು ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಕಾರುಗಳ,,ರೈಲುಗಳ ಉತ್ಸಾಹನೆಯಲ್ಲಿ ಕಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಸುಂದರತೆಯು ಸಹ ಕೂಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು.ಉಪಯೋಗಿಯತೆ ಜೊತೆಗೆ ಸುಖಧಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸುಂದರತೆ

ಜೊತೆಗೂಡಿದಾಗ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಇರುವುದು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯ ಸ್ವರೂಪ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು. ನಾವು ಉಪಯೋಗಿಯಾಗುವೆವು, ಸಾರ್ಥಕವಾಗುವೆವು, ಸುಂದರರು ಕೂಡಾ ಆಗುವೆವು.

ಮೂಲ್ಯಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಮೂಲ್ಯಗಳು ಸುಖ, ಶಾಂತಿ, ಸಂತೋಷ, ಆನಂದವೆಂಬ ಹೆಸರುಗಳಿಂದ ಕರೆಯಲಾಗುವುದು. ಇವುಗಳು ಜೀವನದ ತಾರತಮ್ಯತೆಯ ಹೆಸರುಗಳ ಆಗಿವೆ. ಮನ್ ಮತ್ತು ವೃತ್ತಿ ಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಗೀತ ಉಂಟಾದಾಗ ಸುಖ, ವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ಚಿತ್ತ ಇವುಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಗೀತ ಉಂಟಾದಾಗ ಶಾಂತಿ, ಚಿತ್ತ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿ ಇವುಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಗೀತ ಉಂಟಾದಾಗ ಸಂತೋಷ ಹಾಗು ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಆತ್ಮ ಇವುಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಗೀತ ಉಂಟಾದಾಗ ಆನಂದವೆಂದು ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಜೀವನದ ಸಂಗೀತವಾಗಿದೆ. ಯಾವಾಗ ನಾವು ಅನುಭವ ಮೂಲಕ ಪದ್ಧತಿಯಿಂದ ಬಾಳುತ್ತವೆಯೋ ಆಗ ಜೀವನ ಸಂಗೀತ ಸಹಜವಾಗಿರುವುದು, ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿರುವುದು. ಇದುವೇ ಜೀವನದ ಸಹಜ ಅಪೇಕ್ಷೆಯಾಗಿದೆ, ಜೀವನದ ಸಹಜ ಉಪಲಬ್ಧಿಯಾಗಿದೆ, ಸಾರ್ಥಕತೆಯಾಗಿದೆ. ಆಸ್ತಾದನೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಲ್ಯಗಳ ಆಸ್ತಾದನೆಯ ಮೂಲಕ ಸುಖ ಸಿಗಲು ಆರಂಭವಾಗುವುದೋ, ಆ ಮೂಲ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವನೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೇಮ, ವಿಶ್ವಾಸ, ಸ್ವೇಚ, ಕೃತಜ್ಞತೆ, ವಾಸ್ತು ...ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸಾರ್ಥಕತೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಂಧಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದಂತೆ ಇವೆಲ್ಲ ಮೂಲ್ಯಗಳು ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾವೇ ಜೀವನದಿಂದ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಲು ಶುರುವಾಗುವವು. ಇದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆ ಎಂದರೆ ಯಾವಾಗ ತಾಯಿಯೊಬ್ಬಳು ತನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಶುರುವಾಗುವುದೋ, ಆಗ ಮಮತೆಯನ್ನುವುದು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಉಕ್ತಿ ಹರಿಯಲು ಶುರುವಾಗುವುದು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಪಂಚವಾರ್ಷಿಕ ಯೋಜನೆಗಳು ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಮೂಲ್ಯಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಾಡುವುದರ ಅಥವಾ ಒಗ್ಗೂಡಿಸುವುದರ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೂಲ್ಯಗಳು ತುಂಬಿಕೊಂಡೇ ಇರುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಸಂಭಂಧಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ನಂತರ ನಿಯೋಜಿತಗೊಳ್ಳುವವು. ಸಂಭಂಧಗಳನ್ನು ಪರಿವಾರದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಸಮಾಜದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಸಹ - ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲಾಗುವುದು. ಈ ನಾಲ್ಕು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಭಂಧಗಳ ಜೊತೆಗೂಡುವಿಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿಯೇ ಇವೆ.

ನಮಗೆ ಪಾರಂಗತರಾಗುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ನಾವು ಎಷ್ಟು ಪಾರಂಗತರಾಗುವವೋ ಅಷ್ಟೇ ವಿಶಾಲ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಕುರಿತು ಪ್ರಮಾಣ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುವಲ್ಲಿ, ಸಾರ್ಥಕತೆಯನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥರಾಗುವೆವು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಮೂಲ್ಯಗಳ ಆಸ್ತಾದನೆ ಮಾಡಲು ಶುರುವಾಗುವುದು. ಜೀವನ ತನ್ನೊಲಕ ನಿಷ್ಪನ್ನ(ಯೋಗ - ಸಂಯೋಗ ವಿಧಿಯಿಂದ ಜಾಗೃತಿಯಡೆಗೆ ಉಂಟಾಗುವ ಉದಯಶೀಲತೆ) ವಾದ ಮೂಲ್ಯಗಳ ಮೂಲ್ಯಾಂಕನ ಮಾಡುವುದು ಇದ್ದೆ ಇದೆ. ವಸ್ತು ಮೂಲ್ಯ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗೂ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದೆ ಆದರೆ ಜೀವನ ಮೂಲ್ಯ, ಮಾನವ ಮೂಲ್ಯ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮೂಲ್ಯ ಇವುಗಳು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ (ಜೀವನದೊಳಗೆ) ಇರುವವು ಮತ್ತು ಜೀವನ ತನ್ನೊಳಗೆ ಇವುಗಳ ಮೂಲ್ಯಾಂಕನ ಮಾಡುವುದು, ಇದು ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಹಜ ಕಾರ್ಯವಾಗಿದೆ, ಎಷ್ಟೊಂದು ಮಹಿಮಾಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಯಾವುದೇ ಉಪಕರಣ ಜೋಡಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಸ್ವಯಂಗಾಗಿ , ಸ್ವಯಂನಿಂದ , ಸ್ವಯಂನಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷಣೆ ಮಾಡುವ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ. ಇದರ ಅಗತ್ಯತೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇದೆ. ಇದರ ಸಂಭವನೀಯತೆಯನ್ನು ಸರ್ವಸುಲಭಗೊಳಿಸುವ ವಿಧಿಯ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ, ನಿಯಮ, ನಿಯಂತ್ರಣ, ಸಂತುಲನೆ, ನ್ಯಾಯ ಇವುಗಳ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆಯೇ ಶಿಕ್ಷಣ-ಸಂಸ್ಕಾರದ ಕಾರ್ಯ ಸಂಪಾದಿತವಾಗುವದಿದೆ. ಈ ಶಿಕ್ಷಣ-ಸಂಸ್ಕಾರದ ಕಾರ್ಯ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಸಂಪಾದಿತವಾದಾಗ ಜೀವನ ಜಾಗೃತವಾಗುವುದು ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಸಂಭಂಧಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವದರಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥನಾಗುವದು. ಸಂಭಂಧಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಜನೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸುವುದರ ಫಲ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯ ಸುಖಿಯಾಗುವನು. ಈ ವಿಧಿಯಿಂದ ನಾನು ಆಸ್ತಾದನೆ(ಮೂಲ್ಯ ಮೂಲಕ) ಯವರೆಗೆ ಬಂದು ತಲುಪಿರುವೆ.

ತದನಂತರ ಬರುವುದು ತುಲನೆ. ಪ್ರಿಯ, ಹಿತ, ಲಾಭ ವಿಧಿಯಿಂದ ತುಲನೆಯನ್ನು ಜೀವಿಗಳು - ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮಾಡುವವು, ಮಾನವನ ತುಲನೆ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯ, ಧರ್ಮ, ಸತ್ಯಗಳಿವೆ. ಇದುವೇ ಧ್ರುವ ಬಿಂದುವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ, ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಯಾವಾಗ ನಾವು ಇದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವವೋ, ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನ ಈ ದಿಶೆಯಲ್ಲಿ ಶುರುವಾಗುವುದು. ಮಾನವನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಆಗಿರುವ ಶಿಕ್ಷಣ, ಸಂಸ್ಕಾರ, ಮೂಲ್ಯಾಂಕನಗಳು ಸಂವೇದನೆಯ

ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಆಗಿರುವವು ಮತ್ತು ಇದು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಿ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ತುಲನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಿಯ, ಹಿತ, ಲಾಭ ಇವುಗಳನ್ನು ನ್ಯಾಯ, ಧರ್ಮ, ಸತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ವಿಲೀನಗೊಳಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ಆಧಾರದ ನ್ಯಾಯಪೂರ್ಣ ಪ್ರಿಯ, ನ್ಯಾಯಪೂರ್ಣ ಹಿತ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಪೂರ್ಣ ಸಮೃದ್ಧಿ. ನ್ಯಾಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಲಾಭದ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸಮೃದ್ಧಿ ಬರುವುದು. ನ್ಯಾಯಪೂರ್ವಕ ಉತ್ಪಾದನೆಯಿಂದಲೇ ನಾವು ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಗುರಿ ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ ಮತ್ತು ಸಂಗ್ರಹ ವಿಧಿಯಿಂದ ನಾವು ಶೋಷಣೆಯ ಗುರಿ ತಲುಪುವೆವು. ಶೋಷಣೆಯಿಂದ ನಾವು ಸ್ವಯಂ ಕ್ಷತಿಗ್ರಹವಾಗುವುದಲ್ಲದೆ ಸಂಸಾರವನ್ನು ಸಹ ಕ್ಷತಿಗ್ರಹಗೊಳಿಸುವೆವು. ಇದನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ ಮತ್ತು ಇದರ ಕುರಿತು ದೃಢ ಸಂಕಲ್ಪ ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಮಾನವೀಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ಇದರಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಬಾಲಕ ಸ್ವಾಯತ್ತನಾಗುವನು ಮತ್ತು ಈಕೆಳಗಿನ 6 ಸದ್ಗುಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಪೂರ್ಣವಾಗುವನು.

1)ಸ್ವಯಂ ನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸ

2)ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಸನ್ಮಾನ

3)ಪ್ರತಿಭೆಯಲ್ಲಿ ಸಂತುಲನ

4)ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಸಂತುಲನ

5)ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕತೆ

6)ವ್ಯವಸಾಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ.

ಇಂಥಹ ಸ್ವಾಯತ್ತ ಮಾನವ ಪರಿವಾರದಲ್ಲಿ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಸಮಾಧಾನ ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಪ್ರಮಾಣೀಕರಿಸುವನು. ಇದರ ಫಲ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಸಮಾಜ ಸೂತ್ರ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸೂತ್ರ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ನಿಷ್ಪನ್ನವಾಗುವುದು. ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಜ ಇವುಗಳ ಉದ್ಯಮ ಸ್ಥಳವೆ ಪರಿವಾರವಾಗಿದೆ. ಇದು ಒಳ್ಳೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಧಕವಾಗುವದೆಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡಿರುವೆ, ತದನಂತರವೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸ್ವರೂಪ ಮೂಡುವುದು. ಅರಿವಿನ ನಂತರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಉದ್ಯಮಿತ ಆಗೇ ಆಗುವುದು, ಪ್ರವಹಿಸುವುದು.

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಅಭಿಭಾವಕ ತನ್ನ ಮಗುವಿಗೆ ಕಲಿಸುವನೆ, ತನ್ನ ನಂತರ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ಕಲಿಸುವನು, ತದನಂತರ ರಾಜ ಗದ್ದುಗಿ, ಧರ್ಮ ಗದ್ದುಗಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಸುವವು. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಮೂಲಕ ನಾವು ಏನೆಲ್ಲಾ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದವೋ, ಆ ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ನಾವು ಮಾನವರಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸದ್ಯ ಏರುವ ವಿಚಾರವಷ್ಟೇ, ಪ್ರಯತ್ನವಷ್ಟೇ, ಪ್ರಮಾಣಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಇಷ್ಟೇ ನಾವು ಮಾನವರಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮಾನವ ಪರಂಪರೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಬೇಕಿದೆ. ಇದರಿಂದಾಗುವ ಲಾಭವೇನೆಂದರೆ ನೈಸರ್ಗಿಕತೆಯ ಸಂತುಲನ ಮತ್ತು ಮಾನವಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯ ಸ್ಥಾಪಿತಗೊಳ್ಳುವುದು. ನ್ಯಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳಲೇ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇದೇನು ಅಂಥಹ ಮಹಾ ದುರ್ಗಮ ಕಾರ್ಯವೇ? ಆದರೆ ಮಾನವನಿಗೆ ಇದರ ಅವಶ್ಯಕತೆಯ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುವುದು ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಮಾನವರು ನಾವು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಸಂವೇದನೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಮಾಡಿರುವುದಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಅಗತ್ಯಗಳು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಹಾಗು ಇದರಿಂದಲೇ ಮಾನವ ತಾನಂತೂ ಹಾಳಾದ ಜೊತೆಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಹ ಹಾಳು ಮಾಡಿದ. ಹಾಗಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯದೆನಾದರು ಆಗಬೇಕಿದ್ದರೆ ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅದರ ನಿರಂತರತೆಯ ಸಂಭಾವನೆಯೂ ಇದೆ. ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿರುವ ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ ಭೂಮಿಯ ನೈಸರ್ಗಿಕತೆಯಿಂದಿಗಿನ ಅಫರಾಧ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾಗಿದೆ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸ್ವರೂಪ ಈ ಕೆಳಗಿನಂತಿವೆ

1)ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥಾರದಲ್ಲಿ ಪಾಳುಗೊಳ್ಳುವುದು 2) ನ್ಯಾಯ ಸುರಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಳುಗೊಳ್ಳುವುದು

3)ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವುದು 4) ವಿನಿಮಯ ಕೋಶದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವುದು

5)ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ ಸಂಯಮದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವುದು .

ಈ ಮೇಲಿನ ಐದು ಆಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವುದೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವುದಾಗಿದೆ. ಜಾಗೃತಿಯ ನಂತರ ಇಂಥಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಉದ್ಯಮಿತವಾಗುವುದು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವುದು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾರ ಸಂಕ್ಷೇಪದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕುರಿತ ಪ್ರಸ್ತುತಿ ಪೂರ್ಣವಾಯಿತು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭುದ್ಧಿವಂತ ಇದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವನು.

ಯಾವುದೇ ವಿಷಯ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವವರೆಗೂ ಶೋಧ, ಅನುಸಂಧಾನವೆಂದು ಕರೆಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಶೋಧ ಅಥವಾ ಅನುಸಂಧಾನಕ್ಕೊಳಗಾದ ವಸ್ತುವನ್ನು ನಾವು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅದರ ಶಿಕ್ಷಣ-ಸಂಸ್ಕಾರ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಲೋಕವ್ಯಾಪೀಕರಣಗೊಳಿಸುವುದು ನಿಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಮೊದಲಿಗೆ ತಿಳಿದೇ ಇದೆ. ಲೋಕವ್ಯಾಪೀಕರಣಗೊಳಿಸುವುದು ಮೊದಲ ವಿಷಯವಾಯಿತು. ಲೋಕವ್ಯಾಪೀಕರಣಗೊಳಿಸುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿರುವ ಶಿಕ್ಷಕರುಗಳು ಅಧ್ಯವಸಾಯಿ ವಿಧಿಯಿಂದ, ವ್ಯವಹಾರಿಕ ವಿಧಿಯಿಂದ, ತರ್ಕಸಂಗತ, ವಿವೇಕ, ವಿಜ್ಞಾನ ವಿಧಿಯಿಂದ ಪಾರಂಗತರಾಗಿರುವರು. ಪಾರಂಗತರಾಗಿರುವರು ಎನ್ನುವದರ ಅರ್ಥ ಅವಧಾರಣದಿಂದ ಇರುವುದು. ಅವಧಾರಣೆಯ ನಂತರ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನದೇ ಪ್ರವೃತ್ತಿ, ತನ್ನದೇ ಪ್ರಯಾಸ, ತನ್ನದೇ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವುದು ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು. ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳ್ಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಾಹಿತವಾಗಿಯೇ ಇರುವುದು. ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವುದು ಅತ್ಯಧಿಕ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಈಗ ನಿಮಗೂ ಅನಿಸಿರಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಕು ಮತ್ತು ಈಗ ನೀವು ಸುಮ್ಮನಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ನೀವು ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗಿಯೇ ಇರುವಿರಿ. ನಾನು ಮೊದಲಿಗೆ ಇದನ್ನು ಅನುಸಂಧಾನ ವಿಧಿಯಿಂದ ಪಡೆದೆ, ನನ್ನಿಂದ ಪಡೆದವರು ಅಧ್ಯವಸಾಯಿ ವಿಧಿಯಿಂದ ಪಡೆದಂತೆ. ಅಧ್ಯಯನದ ನಂತರ ಸ್ವಯಂ ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಭೋಧದ ನಂತರ ಶುರುವಾಗುವುದು. ಬೋಧದ ತರುವಾಯ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವುದೇ ಆಗಿರುವುದು. ಯಾವುದಾದರೊಂದರ ಅವಧಾರಣಾದ ಭೋಧದ ನಂತರ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗಲು ಉದ್ಯಮಿತನ ತೋರಿಸುವವೋ ಮತ್ತು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸಂಪ್ರದಾಯಗೊಳಿಸಲು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವವೋ, ಆಗ ನಾವು ಅನುಭೂತರಾಗುವೆವು. ತದನಂತರವೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಬೋಧವಾಗುವುದು ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು. ಈ ವಿಧಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅನುಭವಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಬೋಧ ಉಂಟು ಮಾಡಿಸುವರು. ಕೇವಲ ಹೇಳುವದರಿಂದ ಮಾತ್ರವೇ ಬೋಧವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಕೆಲ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ, ಫಲ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ನಮಗೆ ಬೋಧವಾಗುವುದು ಮತ್ತು ನಾವು ಅನುಸಂಧಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವೆವು, ನನ್ನ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿಯು ಹೀಗೆಯೇ ಆಗಿರುವುದು. ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುವ ಜನರು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವರು, ಅನುಭವ ಪಡೆಯುವರು ಮತ್ತು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳ್ಳುವರು. ಇದುವೆ ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿರುವುದು

ಪ್ರಶ್ನೆ : ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಪ್ರಚಲಿತವಿರುವ ಪರಂಪರೆಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿರುವ ಮನುಷ್ಯ, ಅವನ ಕುರಿತು ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ ಏನಿದೆ?

ಉತ್ತರ : ಗಮನಿಸಿ, ನೀವು ಎರಡು ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿರುವಿರಿ. ಒಂದು - ಪರಂಪರೆ, ಎರಡು - ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯ. ಪರಂಪರೆಯ ಕುರಿತು ಇರುವ ನನ್ನ ಅರಿವನ್ನು ನಾನು ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತಗೊಳಿಸುವೆನು.

1)ಶಿಕ್ಷಣ ಗದ್ಯಕ್ಕೆ, 2). ರಾಜ ಗದ್ಯಕ್ಕೆ, 3). ಧರ್ಮ ಗದ್ಯಕ್ಕೆ, 4) ವ್ಯಾಪಾರ ಗದ್ಯಕ್ಕೆ. ಇವುಗಳೇ ಪರಂಪರೆಯ ಕರ್ಣಧಾರವಾಗಿವೆ (ನಾವಿಕನಂತೆ ನಿಂತು ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಿರುವವರು) ನೌಕೆ ಇದೆ. ಇದರಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಕಾರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪಯಣಿಸುತ್ತಿರುವನು. ನಾನು ಕಂಡಿರುವಂತೆ ಪರಂಪರೆ ಎನ್ನಿಸುವುದು ಪೂರ್ಣತಃ ರಂಧ್ರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ನೌಕೆಯಂತಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇದರಲ್ಲಿ ಪಯಣಿಸುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ಯಾವುದನ್ನು ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ನಾಲ್ಕು ಪರಂಪರೆಗಳು ಇಷ್ಟೊಂದು ದಂಗುರ ಸಾರುತ್ತಿವೆ ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆವು, ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಿಂತಿರುವೆವು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವರು. ಆದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಪಡೆದಿರುವ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವವರು ಸಹ ಇದರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವುದು ಕಂಡು ಬರುವುದು. ಇದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಪರಂಪರೆಯನ್ನುವುದು ನಾಶವಾಗಿದೆ, ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದಂತಾಗಿದೆ. ಸಾರ್ಥಕತೆಯ ಸ್ತೋತ್ರವನಾದರು ಇದ್ದರೆ ಅದು ಮಾನವ ಮಾತ್ರ. ನಾನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿರುವೆ, ಮನುಷ್ಯ ಕನಿಷ್ಠ ಪಕ್ಷ 51% ಕ್ಕಿಂತ ಅಧಿಕವಾಗಿಯೇ ಸಾರ್ಥಕವಾಗಿರುವನು. ಮನುಷ್ಯ ಸುಧಾರಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ. ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಸುಧಾರಿಸುವ ಬದಲಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಪರಂಪರೆ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುವುದು. ಪರಂಪರೆ ಸುಧಾರಿಸುವಂಥದ್ದಲ್ಲ, ಸುಧಾರಿಸುವಂಥ ವಸ್ತುವೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ.

ಸಾರ್ಥಕ ಶಿಕ್ಷಣವೇ ಇರಲಿ, ನಿರರ್ಥಕ ಶಿಕ್ಷಣವೇ ಇರಲಿ, ಸಾರ್ಥಕ ರಾಜ್ಯವೇ ಇರಲಿ, ನಿರರ್ಥಕ ರಾಜ್ಯವೇ ಇರಲಿ: ಶಿಕ್ಷಣದ ಪರಂಪರೆ, ರಾಜ್ಯದ ಪರಂಪರೆಯಂತು ಇರುವುದೇ. ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜ್ಯದ ಮೂಲ ತತ್ವವೆ ಶಾಸನವಾಗಿದೆ, ಇದರ ಆಧಾರ ಸಂವಿಧಾನ ಇದರ ಮೂಲ ಶಕ್ತಿ ಕೇಂದ್ರಿತ ಶಾಸನ. ಇದರ ಅರ್ಥ ತಪ್ಪನ್ನು ತಪ್ಪಿನಿಂದಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು, ಅಫಾರಾಧವನ್ನು ಅಫಾರಾಧದಿಂದಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು, ಯುದ್ಧವನ್ನು ಯುದ್ಧದಿಂದಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು. ಇದರಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಏನು ಆಗಲಿಕ್ಕಿದೆ?, ಹೀಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸುವದರಿಂದ ಏನು ಸುಧಾರಣೆಯಾಗುವುದು. ನಾವು ಎಷ್ಟು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವವೋ ಅಷ್ಟೇ ಅಫಾರಾಧ, ಯುದ್ಧ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ವ್ಯಾಪಾರದ ವ್ಯಸನ ಶೋಷಣೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಧರ್ಮದ ವ್ಯಸನವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಶ್ವಾಸನೆ ನೀಡುವುದು ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಸಮಾನ ಪಡೆಯುವುದು. ಏನೆಂದು ಆಶ್ವಾಸನೆ ಕೊಡುತ್ತಿರುವರು, ಪಾಪಿಯನ್ನು ಸುಧಾರಿಸುವೆವು, ಸ್ವಾರ್ಥಿಯನ್ನು ಪರಮಾರ್ಥಿಯಾಗಿರುವೆವು, ಅಜ್ಞಾನಿಯನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿರುವೆವು ಎಂದು. ಈ ಆಶ್ವಾಸನೆಗಳು ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿರುವ ಯಾವ ಪ್ರಮಾಣಗಳು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ದೊರೆತಿಲ್ಲ. ಮಾನವ ಜಾತಿ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಪರಂಪರೆ ಸರಿ ಇದೆ ತಾನು ಸರಿ ಇಲ್ಲ ಎಂದೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವುದು. ಇಲ್ಲಿಂದ ನಾನು ಮನುಷ್ಯನ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಯಿಸಲು ಬಯಸುವೆ, ಪರಂಪರೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನಲ್ಲ. ನಾನು ಪರಂಪರೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೊಡು-ಕೊಳ್ಳುವದನ್ನು ಮಾಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ನಾನೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿರುವೆ, ಮನುಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಸಂಭಂಧವಿದೆ.

ಪ್ರಶ್ನೆ : ಪರಂಪರೆ - ಮಾನವೀಯ ಪರಂಪರೆಯಂಬುದು ನಾಶಗೊಂಡಿದೆ ಎಂದು ತಾವು ಹೇಳುತ್ತಿರುವಿರಿ, ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಇದೆ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಪಕ್ಷಗೊಂಡು ಹೊರಬರುತ್ತಿರುವನು. ಹಾಗಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನು ಈ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷಗೊಳ್ಳುವ ಬದಲು ನಾಶವಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಹೀಗಿದ್ದಾಗಿಯು ಮನುಷ್ಯ ಶೇಕಡಾ 50 ಕ್ಕಿಂತ ಅಧಿಕ ಸಾರ್ಥಕ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವನು. ಇಲ್ಲಿ ಸಾರ್ಥಕರೂಪ ದಲ್ಲಿರುವುದರ ಕುರಿತು ಸ್ಪಷ್ಟ ಪಡಿಸಿ.

ಉತ್ತರ : ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ 4 ಪರಂಪರೆಗಳ ಕುರಿತು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಆ ಪರಂಪರೆಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡವರಲ್ಲಿ ಸುಧಾರಣೆಯ ಕುರಿತು ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಇಲ್ಲ. ಗದ್ಯಕ್ಕೆ (ರಾಜ ಗದ್ಯಕ್ಕೆ, ಧರ್ಮ ಗದ್ಯಕ್ಕೆ, ವಾಣಿಜ್ಯ ಗದ್ಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣ ಗದ್ಯಕ್ಕೆ )ಯ ತೀವ್ರಗಾಮಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಗದ್ಯಗೆಯ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಆಧಾರಗಳು ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಈ ಆಧಾರಗಳಿಂದ ಪರಂಪರೆ ನಾಶವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಳಗೆ ಯಾವುದೂ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಉದಯವಾಗಿರುವುದು. ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ಶೇಕಡಾ 51 ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾಗ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಇರುವನು ಎಂದು ಹೇಳುವೆ.

ಪ್ರಶ್ನೆ : ತಾವು ವಿಕಾಸದ ಕುರಿತು ಹೇಳಿರುವಿರಿ. ನಾವು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಸಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ ರಸ್ತೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುವುದನ್ನು, ವಿದ್ಯುತ್ ಸಂಪರ್ಕ ದೊರೆಯುವುದನ್ನು, ಜನಗಳ ಆದಾಯ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದನ್ನೇ ವಿಕಾಸ ವೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ನೀವು ಹೇಳುವ "ವಿಕಾಸ" ದ ಅರ್ಥ ತಿಳಿಸಿ.

ಉತ್ತರ: 'ಚೇತನ' ದ ವಿಕಾಸವೇ ಮಾನವನಲ್ಲಿಯ ವಿಕಾಸವಾಗಿದೆ ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ, ರಸ್ತೆಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ, ಕಟ್ಟಡಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ, ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನೇ ನಾವು ವಿಕಾಸವೆಂದು ಕರೆದೆವು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ತಾಲೂಕು ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿಖಾನೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುವುದನ್ನು ಸಹ ವಿಕಾಸವೇನುತ್ತಿರುವೆವು. ಬಣ್ಣ - ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನೇ ವಿಕಾಸವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿರುವೆವು. ಇದಕ್ಕೆ ನನ್ನದೇನು ಅಭ್ಯಂತರವಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗಳಿಗಾಗಿ ಯಾವುದೆಲ್ಲ ಸಾಧನಗಳು ಬೇಕಾಗಿವೆಯೋ, ಅವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಇದೆ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಒಳಗೊಂಡಿರುವವು. ಆದರೆ ಇವುಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಚೇತನದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ಯಾಂತ್ರಿಕ ಚೇತನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಒಂದಿಲ್ಲ ಒಂದು ಕಡೆ ತಪ್ಪು ಮತ್ತು ಅಪರಾಧ ಎಸಗುವ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುವೆವು. ಮಾನವನಿಗೆ ಒಂದಿಲ್ಲ ಒಂದು ಕಡೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಚೇತನ, ವ್ಯವಹಾರಿಕ ಚೇತನ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಚೇತನದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ, ವಿಕಸಿತ ಚೇತನದ ಸಹಜ ಅರಿವಿನ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿಯೇ ಜೀವನ ವಿದ್ಯಾ ಕುರಿತು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇವುಗಳ ನಂತರ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಾನವೀಯಕರಣದ ಕುರಿತ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗಳಿವೆ, ತದನಂತರ ಪರಿವಾರ ಮೂಲಕ ಸ್ವರಾಜ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕುರಿತ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗಳಿವೆ. ಈ ಮೂರು ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಒಮ್ಮೆ ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸಿದಾಗ ನಮಗೆ ಕಂಡುಬರುವುದೇನೆಂದರೆ, ನಾವು ಈ ಪ್ರೌಢಿಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಘಾಸಿಗೊಳಿಸಿದಷ್ಟು, ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಪ್ರೌಢಿಯನ್ನು ಬರ್ಬಾದ(ನಾಶ)ಗೊಳಿಸಿ, ಮಾನವ ಹೋಗುವದಲ್ಲಿದೆ? ಹಾಗಾಗಿ ಮನುಷ್ಯ ವಿಕಸಿತವಾಗಿರುವನು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಆಧಾರವೇನೆಂದರೆ, ಮನುಷ್ಯ ಪಾರಿವಾರದಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಾನ ಮತ್ತು ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಎಲ್ಲ ಮಾನವರನ್ನು ಒಂದೆ ಜಾತಿ ಎಂದು ಅರಿಯಬೇಕು, ಅದೆ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹಾರಿಸಬೇಕು, ಮುಲ್ಕಾಂತನವಾಗಬೇಕು ಅರ್ಥಾತ ಸಾಮಾಜಿಕ ಚೇತನವಾಗಬೇಕು. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅರ್ಥ 5 ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ (ಶಿಕ್ಷಣ - ಸಂಸ್ಕಾರ, ನ್ಯಾಯ - ಸುರಕ್ಷೆ, ಉತ್ಪಾದನೆ - ಕಾರ್ಯ, ವಿನಿಮಯ - ಕೋಶ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ - ಸಂಯಮ) ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಇರಬೇಕು ಎಂದು. ಇದನ್ನೇ ನಾವು ಮನುಷ್ಯನ ವಿಕಾಸ ಅಥವಾ ಜಾಗೃತಿ ಎಂದು ಕರೆಯುವೆವು. ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವುದೇ ವ್ಯವಹಾರಿಕತೆ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗಿನ ನಮ್ಮ ವಿಕಾಸದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ "ಸುಖ" ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಿರಂತರ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಸಮಾಧಾನ, ಸಮೃದ್ಧಿ, ಅಭಯ ಮತ್ತು ಸಹ - ಅಸ್ತಿತ್ವ, ಇವು 4 ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇವುಗಳಲ್ಲದೆ "ಸುಖ" ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಡಾರ್ವಿನ್ ಅವರ ವಿಕಾಸವಾದ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಸ್ಥ ದರ್ಶನದ ವಿಕಾಸವಾದ. ಒಂದು ಹೋಲಿಕೆ.

ಪ್ರಶ್ನೆ : ಡಾರ್ವಿನ್ ಅವರು ಸಹ ವಿಕಾಸದ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಹೇಳಿರುವರು. ಈ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಇಂದಿಗೂ ಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ವಿಕಾಸದ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಮತ್ತು ಡಾರ್ವಿನ್ ಅವರ ವಿಕಾಸದ ಸಿದ್ಧಾಂತದಲ್ಲಿ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನು? ತಿಳಿಸಿ.

ಉತ್ತರ : ಡಾರ್ವಿನ್ ಅವರು ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸಿರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಶರೀರ ರಚನೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ವಿಕಾಸವಾದವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಿರುವರು. ಒಂದು ಕೀಟದ ರಚನೆ, ಜಿಗಣೆಯ ರಚನೆ, ಕುದುರೆಯ ರಚನೆ, ಹಸುವಿನ ರಚನೆ ಅದರಂತೆಯೇ ಮನುಷ್ಯನ ರಚನೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಮೂಳೆಗಳೆ, ಶರೀರ ರಚನೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಆಧಾರವಾಯಿತು. ಮೂಳೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾರಗಳೆಷ್ಟು, ಅವುಗಳ ಉದ್ದ - ಅಗಲ ಎಷ್ಟು? ಇತ್ಯಾದಿಯಾಗಿ ಡಾರ್ವಿನ್ ಅವರು ಮೂಳೆಗಳ ವಿಕಾಸ ಕುರಿತು ಹೇಳಿರುವರು. ಹೀಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ಕೇವಲ ಮಾನವ ಶರೀರವನ್ನೇ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೇಳಿದರು. ಮನುಷ್ಯನ ಶರೀರ ರಚನೆಯನ್ನೇ ಆಧಾರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಅದರ ಪೂರ್ವದ ಶರೀರ ರಚನೆಗಳ ಕೊಂಡಿಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಇಂತಿತ್ತಃ ಶರೀರ ರಚನೆಗಳಿಂದ ಇಂಥಹ ಶರೀರಗಳ ರಚನೆಯಾಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಶರೀರ ರಚನೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಡಾರ್ವಿನ್ ಅವರು ಹೇಳಿದುದರಲ್ಲಿ, ನನಗೆ ಅಲ್ಲ ತೊಂದರೆ ಕಂಡು ಬರುತ್ತಿದೆ, ಆದರೆ ಮಾನವನ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅವರು ಹೇಳಿದುದರಲ್ಲಿ, ನನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೊಂದರೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತಿದೆ.

154

ಡಾರ್ವಿನ್ ಅವರ ಅನುಸಾರ ಮಂಗಗಳ ಶರೀರದಲ್ಲಿನ ಕ್ರಮುಣ ರೂಪಾಂತರದಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಶರೀರ ರಚನೆ ಯಾಯಿತು ಮತ್ತು ಇವೆರಡರ ಮಧ್ಯೆ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಜೀವಿಗಳ ಶರೀರ ರಚನೆಯಾಗಿತ್ತು ಆದರೆ ಅವುಗಳು ಆನಂತರದಲ್ಲಿ ನಶಿಸಿ ಹೋದವು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಅನುಸಾರ ಸುಮ್ಮದ್ಧ ಮೆದಸ್ಸು ಸಂಪನ್ನ ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಜೀವಿಯ ಗರ್ಭಾಷದಿಂದ, ಪ್ರಾಣಸೂತ್ರದಲ್ಲಿನ ಅನುಸಂಧಾನದ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಇಂಥಹ (ಮಾನವ) ಶರೀರ ರಚನೆಯ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವದಾಗಿತ್ತು, ಇದರ ಮಾಧ್ಯಮ(ಮಾನವನ ಶರೀರ)ದಿಂದಲೇ ಜೀವನ ತನ್ನ ಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರಮಾಣಗೊಳಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಡಾರ್ವಿನ್ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಮತ್ತು ವಾತಾವರಣ ಇವುಗಳ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಅನಿಶ್ಚಿತ ಶರೀರಗಳ ರಚನೆಯು ಘಟಿಸಿರುವುದು. ಜೀವನ ಜ್ಞಾನ ಕುರಿತು ಡಾರ್ವಿನ್ ಅವರಿಗೆ ಅರಿವು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಜೀವನ ವನ್ನು ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಡಾರ್ವಿನ್ ಅವರು ಏನು ಹೇಳಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಮಾನವ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಶರೀರ ಇವುಗಳ ಸಂಯುಕ್ತ ರೂಪದಲ್ಲೇ ಇರುವನು. ಈಗಲೂ ಕೂಡಾ ವಿಕಾಸದ ಅನ್ವೇಷಣೆ ನಡೆಸಿದರೆ ಮಾನವನ ಶರೀರದಲ್ಲಿ, ಮೂಳೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಅನ್ವೇಷಿಸುವರು ಮತ್ತು ಇಂತಹ ಅನ್ವೇಷಣೆಗಳಿಗಾಗಿ ಡಿಗ್ರಿಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ, ನೌಕರಿಗಳಿವೆ, ನೊಬೆಲ್ ಪಾರಿತೋಷಕ ಕೂಡಾ ಇದೆ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಲ್ಲಿ ವಿಕಾಸದ ಧ್ರುವ ಬಿಂದು ಮಾನವನ ಶರೀರವೇ ಆಗಿದೆ. ಇವರ ಅನುಸಾರ ಕೇವಲ ಶರೀರ ತಯಾರಾದರೆ ಮಾನವನು ಸಿದ್ಧವಾಗಬೇಕಿತ್ತು, ಆದರೆ ಹಾಗಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮಾನವನು ಶರೀರದಲ್ಲಿನ ಮೂಳೆಗಳ ಆಧಾರದಿಂದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾಯಿತಗೊಳ್ಳುವದಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ ಡಾರ್ವಿನ್ ಅವರ ಬರೆದ ವಾಕ್ಯ. ಅದೇನೆಂದರೆ " ನಾನು ಕೇವಲ ಶರೀರದಲ್ಲಿರುವ ಮೂಳೆಗಳ ಆಧಾರದಿಂದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾಯಿತಗೊಳ್ಳುವದಿಲ್ಲ ". ಅವರು ಮಾನವನನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾಯಿತಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಅಸಮರ್ಥರಾಗಿದ್ದರು. ರಚನೆಯ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನೇ ನೀವು ವಿಕಾಸವೇನ್ನುತ್ತಿರುವಿರಿ. ಆದರೆ ವಿಕಾಸದ ಧ್ರುವಬಿಂದು " ಜೀವನ " ಆಗಿದೆ. ಜೀವನವಿಲ್ಲದೆ ಶರೀರ ಯಾವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಶರೀರವನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಡುವುದೇ ಜೀವನ. ಹಾಗಾಗಿ " ಮಾನವ " ಕೇವಲ "ಜೀವನ " ದ ಆಧಾರದಿಂದಲೂ ಇಲ್ಲ, ಕೇವಲ " ಶರೀರ " ದ ಆಧಾರದಿಂದಲೂ ಇಲ್ಲ, ಇವೆರಡರ (ಜೀವನ ಮತ್ತು ಶರೀರ) ಸಂಯುಕ್ತ ರೂಪದ ಆಧಾರದಿಂದ ಇರುವನು.

ಪರಮಾಣುವಿನಲ್ಲಿರುವ ವಿಕಾಸ "ಗಣನ ಪೂರ್ಣತೆ" ಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪರಮಾಣು ಗಣನಶೀಲವಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗಣನದಲ್ಲಿ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಅಧಿಕ ಅಂಶಗಳು ಇರುವವು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪರಮಾಣುವಿನಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಂಶವಿರುವುದು ಮತ್ತು ಈ ಮಧ್ಯಾಂಶದ ನಾಲ್ಕು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಶಗಳು ತಿರುಗುತ್ತಿರುವುದು ಅವಶ್ಯಕವಿದೆ. ಇಂಥಹ ರಚನೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಇರುವುದು ಕಂಡು ಬಂದಿದೆ. ಇಂಥಹ ಪರಮಾಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಪಕ್ಷ ಎರೆಡರಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಅನೇಕ ಸಂಖ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಶಗಳು ಒಳಗೊಂಡಿರುವುದು ಕಂಡು ಬರುವುದು. ಪರಮಾಣುಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಪ್ರಜಾತಿಗಳಿವೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಜಾತಿಯ ಪರಮಾಣು "ಜೀವನ ಪರಮಾಣು". ಈ ಜೀವನ ಪರಮಾಣುವಿನಲ್ಲಿ ಅಂಶಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ (ಹೆಚ್ಚಾಗುವದಾಗಲಿ - ಕಡಿಮೆಯಾಗುವದಾಗಲಿ) ಇರುವದಿಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಜೀವನ ಪರಮಾಣು ಅಕ್ಷಯ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷಯ ಬಲ ಸಂಪನ್ನವಾಗಿರುವುದು, ಇದನ್ನೇ ಪರಮಾಣುವಿನಲ್ಲಿನ ವಿಕಾಸವೆನ್ನುವರು. ಹಾಗಾಗಿ ಜೀವನ ಪರಮಾಣುವನ್ನು ವಿಕಸಿತವೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ವಿಕಾಸದ ನಂತರ ಜಾಗೃತಿ ಉಂಟಾಗುವುದು. ಜಾಗೃತಿಯ ಪ್ರಮಾಣ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಅರಿತುಕೊಂಡಂತೆ ನಂಬುವುದು, ನಂಬಿದಂತೆ ಗುರುತಿಸುವುದು, ಗುರುತಿಸಿದಂತೆ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು, ಇದು ಪರಮಾಣುವಿನ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆ ಇರುವುದು. ಒಂದು ಪರಮಾನಣುವಿಲ್ಲಿರುವ ಅಂಶ, ಇನ್ನೊಂದು ಪರಮಾಣುವಿನಲ್ಲಿರುವ ಅಂಶವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು, ಹಾಗಾಗಿ ನಿಶ್ಚಿತ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸಮೀಕರಣಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಇದುವೇ ಭೌತಿಕ - ರಾಸಾಯನಿಕ ಕ್ರಿಯಾ - ಕಲಾಪಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಗಣ್ಯವಾಗಿರುವುದು. ಈ ರಾಸಾಯನಿಕ ಕ್ರಿಯಾ - ಕಲಾಪಗಳ ಚರ್ಮೋತ್ಕರ್ಷ (ಉಚ್ಚ, ಶ್ರೇಷ್ಠ) ರಚನೆಯೇ, ಈ ಪ್ರೌಢಿಯ ಮೇಲೆ ಮಾನವನ ಶರೀರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಶರೀರವನ್ನೇ ಜೀವನ ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ.

ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ತೀರ್ಮಾನ

ಪ್ರಶ್ನೆ : ತಾವು ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಮುಖ್ಯ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರಾದ ಶ್ರೀಯತ. ವೆಂಕಟಾಚಲಯ್ಯ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿರುವಿರಿ ಮತ್ತು "ಸಾರ್ವಭೌಮ ನ್ಯಾಯ" ದ ಕುರಿತು ನೀವು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅವರ ಬಳಿ ಉತ್ತರ ದೊರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತದಲ್ಲಿನ ನ್ಯಾಯವೇ ಬೇರೆ, ಅನ್ಯ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿನ ನ್ಯಾಯವೇ ಬೇರೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿಯೇ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಧರ್ಮದವರಿಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ನ್ಯಾಯ. ಹೀಗೆ ನ್ಯಾಯದ ಕುರಿತು ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಭಾರಿ ಭ್ರಮೆ ಇರುವುದು. ಆದರೆ ನೀವು "ನ್ಯಾಯ - ಇದು ಪಾರಿವಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವುದು" ಎಂದು, ನಾವು ತಿಳಿದಿರುವುದು "ನ್ಯಾಯ - ಇದು ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವುದು ಎಂದು". ಇದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟ ಪಡಿಸಿ.

ಉತ್ತರ : ಸೂತ್ರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ "ಸಂಭಂದ, ಮೂಲ್ಯ, ಮೂಲ್ಯಾಂಕನ, ಉಭಯ ತೃಪ್ತಿ" - ಇದುವೇ ನ್ಯಾಯ. ಸಂಭಂದದ ಮೂಲ್ಯಾಂಕನವಾಗುವುದು, ಉಭಯ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುವುದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ. ಮನುಷ್ಯ - ನೊಂದಿಗೆ ಜಡ - ಚೈತನ್ಯದ ಸಂಭಂದವಿದ್ದೇ ಇದೆ. ನೀವು ಇದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದು ಅಥವಾ ತಿರಸ್ಕರಿಸಬಹುದು. ಗಾಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಸಂಬಂಧದಂತೆ. ನಿಸರ್ಗದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವಂತಹ, ಮಾನವನೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವಂತಹದ್ದನ್ನು ನೀವು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದಲ್ಲವೂ ಮಾನವನ ಪಾರಿವಾರದಲ್ಲಿಯೇ ದೊರೆಯುವುದು. ಆದರೆ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ತೀರ್ಮಾನವಾಗುದೇ ಹೊರತು ನ್ಯಾಯವಲ್ಲ.

ಸತ್ಯಾ, ವ್ಯಾಪಕ - ಇದರ ಅರ್ಥ.

ಪ್ರಶ್ನೆ : ನಿಮ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರತಿಪಾದನೆ ಸಹ - ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮೂಲಕವೇ ಇದೆ. ಪ್ರಕೃತಿ ಸತ್ಯಾದೊಳಗೆ ಇದೆ ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳಿದಿರಿ. ಅದರಂತೆ ಸಹ - ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಸರ್ವಸ್ವವಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲಿ ಇಕಾಯಿಗಳು ಇಲ್ಲವೋ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಸತ್ಯಾ ಇದೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಿ ಇಕಾಯಿಗಳು ಒತ್ತೋತ್ಪಾದನೆ ಇವೆಯೋ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಸತ್ಯಾ ಇದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವಿರಿ. ಇದನ್ನು ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆ ಮೂಡಿಸಿ.

ಉತ್ತರ : ವ್ಯಾಪಕ ವಸ್ತು ನಮಗೆ ಬೇಗನೆ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವಂಥದ್ದಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನೇ ಖಾಲಿ ಸ್ಥಾನ, ಸತ್ಯಾ, ಪರಮಾತ್ಮ, ಈಶ್ವರ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಕರೆಯಬಹುದು. ವ್ಯಾಪಕ - ಇದು ಏನಿದೆ? ಇದು ಮೂಲ ವಸ್ತುವಾಗಿದೆ, ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಇದು ಇಂತಹ ವಸ್ತುವಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಇದರಲ್ಲಿರುವ ಯಾವುದೇ ಇಕಾಯಿ, ಇದರಿಂದ ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆಯಲು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರೇರಿತವಾಗುವುದು ಎಂದರೆ ಏನು? ಇಕಾಯಿ ತಳ್ಳುವಿಕೆಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದೇ? ಮೊದಲು ಒಂದು ಇಕಾಯಿ ತಳ್ಳುವಿಕೆಗೆ ಒಳಗಾಯಿತು, ತದನಂತರ ಮೊದನೆಯದರ ತಳ್ಳುವಿಕೆಯಿಂದ ಒಂದರ ನಂತರ ಇನ್ನೊಂದು ತಳ್ಳುವಿಕೆಗೆ ಒಳಗಾಗಲು ಆರಂಭವಾಯಿತು ಎಂದು ಮೊದ - ಮೊದಲು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸತ್ಯಾದಲ್ಲಿ ತಳ್ಳುವಂತಹ ಯಾವುದೇ ಗುಣಗಳಿಲ್ಲ. ಸತ್ಯಾದಲ್ಲಿ ತರಂಗಗಳಿಲ್ಲ, ಸತ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಗತಿಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಸತ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಒತ್ತಡವಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ಸತ್ಯಾ ತಳ್ಳುವುದು ಎಂಬ ಮಾತೇ ಇಲ್ಲಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತು (ಇಕಾಯಿ) ಸತ್ಯಾದೊಳಗೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಉರ್ಜಿತ -ವಾಗಿದೆ, ಪ್ರೇರಿತವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದರ ಪ್ರಮಾಣ ಇದ್ದೆ ಇದೆ. ಇದು ಸರ್ವತ್ರ ವಿದ್ಯಾಮಾನವಾಗಿಯೂ ಇದ್ದೆ ಇದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಇಕಾಯಿ ವ್ಯಾಪಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದೆ (ಡುಬಿ ಹೈ), ವ್ಯಾಪಕದಿಂದ ಆವೃತಗೊಂಡಿದೆ (ಸುತ್ತುವರೆದಿದೆ, ಫೀರ್ ಹೈ). ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಇಕಾಯಿ ಬೇರೆ - ಬೇರೆಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆಯೆಂದರೆ ಅವುಗಳ ನಡುವೆ ಸತ್ಯಾ ಇದೆ ಎಂದೇ ಅರ್ಥ. ಅವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸತ್ಯಾ ಇಲ್ಲದೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ, ಅವುಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇಕಾಯಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸತ್ಯಾ ಇರುವುದರಿಂದಲೇ ಅವುಗಳ ಜೋಡಣೆ ಕೂಡಾ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಸತ್ಯಾ ಇದು ಇಕಾಯಿಗಳ ರಚನೆ ಮತ್ತು ವೀರಚನೆಗೆ ಆಧಾರವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ವಸ್ತುವಿನೊಳಗೆ ಉರ್ಜಿತ ಸಂಪನ್ನತೆಗೂ ಕಾರಣ -ವಾಗಿದೆ ಏಕೆಂದರೆ ವಸ್ತುಗಳು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿವೆ.

ಈ ವಸ್ತುವನ್ನು (ಸತ್ಯಾ, ವ್ಯಾಪಕ ಮತ್ತು ಇಕಾಯಿ ಎರಡನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ವಸ್ತು ಎಂದು ಕರೆದಿರುವರು) ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯಿಂದ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದೆ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ವಸ್ತುಗಳು ಇಕಾಯಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುವವು, ಅವುಗಳ ಆಯತನ (ಘನ) ದಿಂದ ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ವ್ಯಾಪಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುವ ಇಕಾಯಿಯ ಆಯತನ ಸಮಾನವಾಗಿದೆಯೋ ಅಥವಾ ಬೇರೆ - ಬೇರೆ ಯಾಗಿದೆಯೋ ಎಂಬುದು. ಇವುಗಳ ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸಲಾಯಿತು. ವ್ಯಾಪಕ ವಸ್ತುವಿಗೆ ಆಯತನವೆಂಬುದೇ ಇಲ್ಲಾ, ಸೀಮೆ (ಮೇರೆ) ಎಂಬುದು ಕೂಡಾ ಇಲ್ಲ.

ಭೌತಿಕವಾದದ ಅನುಸಾರ ಎಲ್ಲಿ ಇಕಾಯಿಗಳಿವೆಯೋ, ಅಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕ ಸತ್ಯಾ ಇರುವದಿಲ್ಲ - ಇದರ ಅರ್ಥ ಇಕಾಯಿಗಳು ವ್ಯಾಪಕ ವಸ್ತುವನ್ನು ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡುವವು ಎಂದು. ಹಾಗಾಗಿದ್ದೆ ಆದರೆ ಇಕಾಯಿಗಳು ವ್ಯಾಪಕ ವಸ್ತುವಿಗಿಂತ ಬಲಶಾಲಿ ಎಂದು ನಂಬಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಯಥಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳು "ಶೂನ್ಯಾಕರ್ಷಣೆ " ಯಲ್ಲಿವೆ. ಭೂಮಿ, ಸೂರ್ಯ, ಸೌರಮಂಡಲ, ಆಕಾಶಗಂಗೆ (ಗೃಲ್ಪಾಕ್ಷಿಗಳು) ಎಲ್ಲವೂ ಶೂನ್ಯಾಕರ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿರುವವು. ಶೂನ್ಯಾಕರ್ಷಣ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿವೆ - ಇದರ ಅರ್ಥ ಸತ್ಯಾ ಮತ್ತು ಇಕಾಯಿಗಳ ಪರಸ್ಪರತೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ ವಾಗುವುದು. ಆದರೆ ಇಕಾಯಿಗಳ ಪರಸ್ಪರತೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರವಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಹೇಗೆ ಎರಡು ಪರಮಾಣುಗಳ ಪರಸ್ಪರತೆಯಲ್ಲಿ ಅಣು ರಚಿತವಾಗುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯು ಭಾರದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಇರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರುವುದು ಅದೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಇಕಾಯಿಗಳ ನಡುವೆ ಭಾರವಿರುವುದು.

ಹೀಗೆ ಇಕಾಯಿಗಳ ನಡುವೆ ಪರಸ್ಪರತೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುವ ಈ ಭಾರವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟ ಪಡಿಸುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಂಡುಕೊಂಡಿರುವ ಹೆಸರೇ " ಆಕರ್ಷಣ ಬಲ ". ವಾಸ್ತವಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ವಿಕಾಸ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಅಥವಾ ಸಮಗ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿದೆ. ಹೇಗೆ ಕಲ್ಪೊಂದನ್ನು ನಾವು ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯಿಂದ ಕೆಲ ಅಂತರದಿಂದ ಬಿಟ್ಟಾಗ, ಅದು ಮರಳಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬರುವುದೋ, ಇದು ಕಲ್ಲಿನೊಳಗೆ ನಿಹಿತವಾಗಿರುವ ವಿಕಾಸೋನ್ಮುಖಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯ ಆಧಾರದಿಂದಿದೆ. ಈ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಿತಗೊಳಿಸುವ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೆ " ಆಕರ್ಷಣ ಬಲ " ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗಿದೆ. ಇವೆರಡು ಪ್ರಮಾಣಗಳಿಂದ ನಮಗೆ ಕಂಡುಬರುವದೇನೆಂದರೆ ಇಕಾಯಿಗಳು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿವೆ.

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಇಕಾಯಿ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿದೆ, ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿದೆ, ಬಲ ಸಂಪನ್ನವಾಗಿದೆ - ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸತ್ಯಾ ಪಾರಗಾಮಿಯಾಗಿರುವದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಇಕಾಯಿಯೊಂದು ಎಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದರು, ಅದರಲ್ಲಿ ನಿಯಂತ್ರಣ, ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಬಲಸಂಪನ್ನತೆ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಇದ್ದೆ ಇರುವವು, ಇದು ಸಹ ಸತ್ಯಾ ಪಾರಗಾಮಿಯಾಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ.

ಕೋನ ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶ (ರೂಪ, ಗುಣ, ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಗಳ ಸಹಿತ) ಮಾನತೆ.

ಪ್ರಶ್ನೆ : ಸತ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಅನಂತ ಇಕಾಯಿಗಳು ಮುಳುಗಿವೆ (ದುಬಿ ), ಸತ್ಯಾದಿಂದ ಸುತ್ತುವರೆದಿವೆ (ಫೀರೀ ) ಮತ್ತು ಸತ್ಯಾದಿಂದ ಒದ್ದೆಯಾಗಿದೆ (ಭಿಗಿ ) ಎಂದು ತಾವು ಹೇಳಿದ್ದಿರಿ. ಆದರೆ ಇಕಾಯಿಗಳು ಪ್ರಸ್ಥರತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಅನಂತ ಕೋನಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿತವಾಗಿರುವವು. ಇದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟ ಪಡಿಸಿ.

ಉತ್ತರ : ಇದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೂತ್ರ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ, ಅದೇನೆಂದರೆ - ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಇಕಾಯಿ ತನ್ನೊಳಗೆ ಅನಂತ ಕೋನ ಸಂಪನ್ನವಾಗಿದೆ. ಈ ಅನಂತ ಕೋನಗಳು ಯಾವುದಾದರೊಂದು ದಿಶೆಯಲ್ಲಿ ಸರಳ ರೇಖೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸರಣವಾಗುವವು ಅದೆ ಸರಳರೇಖೆಯಲ್ಲಿ ಆ ವಸ್ತು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿತವಾಗಿಯೇ ಇರುವುದು. ಈ ಕೋನವು ಪ್ರಸರಣವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗಿ ಒಂದಿಲ್ಲ ಒಂದು ವಸ್ತುವಿನ ಮೇಲೆಯೇ ಬೀಳುವುದು. ಎದುರಿಗೆ ಒಂದು ವಸ್ತು ಸಿಗುವವರೆಗೂ ಈ ಕೋನ ಪ್ರಸರಣವಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು. ಎಲ್ಲಿ ವಸ್ತು ಸಿಗುವುದೋ, ಆಗ ಕೋನದಿಂದ ವಸ್ತುವು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿತವಾಗುವುದು. ವಸ್ತುವೊಂದು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿರುವುದು. ಈ ಮೂಲಕ ಪ್ರಮಾಣವಾಗುವುದು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುವಿನೊಳಗೆ ಪ್ರಕಾಶ (ಇಕಾಯಿಯ ರೂಪ, ಗುಣ, ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಧರ್ಮ ಗಳೊಂದಿಗೆ) ಸಮಾಹಿತವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ವಸ್ತು ಪ್ರಕಾಶಿತವಾಗಿದೆ (ಇಕಾಯಿಯು ತನ್ನ ರೂಪ, ಗುಣ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಧರ್ಮ ಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಿತ ಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವುದು) ಎಂಬುದ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಇಕಾಯಿ -ಯಲ್ಲಿ ಅನಂತ ಕೋನ ಸಮಾಹಿತವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವುದು, ಇದು ಪ್ರಕಾಶಮಾನತೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವುದು. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವುದರ ಫಲಸ್ವರೂಪದಿಂದ, ನಿಮ್ಮಯ ಪ್ರಕಾಶಮಾನತೆ(ರೂಪ ಗುಣ, ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಧರ್ಮ ಗಳು) ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದು.

ಲಾಭೋನ್ಮಾದ :

ಪ್ರಶ್ನೆ : ಸದ್ಯದ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಜನ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ, ನೌಕರಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಲಾಭ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಡೆಗೇನೇ ಓಡುತ್ತಿರುವರು, ಇದನ್ನೇ ನೀವು " ಲಾಭೋನ್ಮಾದ " ಎಂದಿರಿ. ಇದರಿಂದ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ, ಆರ್ಥಿಕ, ನೈಸರ್ಗಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿವೆ. ಇವುಗಳಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದು? ಲಾಭ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರ ಬಿಡಬೇಕಾಗಿ ಬಂದರೆ, ಇದಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮಿಂದ ವಿಕಲ್ಪವೇನಿದೆ?

ಉತ್ತರ: ಯಾವುದೇ ವಿಧಿ ನಿಷ್ಫಲವಾದರೆ, ಆ ದಿಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಸಫಲತೆಗಾಗಿ ಪ್ರಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿ ಬರುವುದು. ಲಕ್ಷ್ಮಿ ವಿಹಿನತೆ, ದಿಶಾವಿಹಿನತೆಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿರುವ ಮಾನವ, ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿಯೂ ದಿಶೆ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಇವುಗಳಿಂದ ವಂಚಿತವಂತೂ ಆಗಿರುವನು, ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಮಾನವನ ಯೋಜನೆ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿಶ್ಚಿತತೆ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಮತ್ತು ದಿಶೆ - ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಿತತೆ ಇದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಿತತೆ ಕಂಡುಬರುವುದು. ಇದಾಗಬೇಕಾದರೆ ನಮಗೆ "ವಿವೇಕ ಸಮೃದ್ಧ ವಿಜ್ಞಾನ - ವಿಜ್ಞಾನ ಸಮೃದ್ಧ ವಿವೇಕ" ಇವುಗಳ ನಡುವೆ ತಾತ್ವಿಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತಾಳ-ಮೇಳ - "ಸಂಗೀತ" ದ ರೂಪದಲ್ಲಿ, "ಗತಿ" ಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದೊರಕುವುದು. ಇದುವೇ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ.

ಸಧ್ಯದ ಲಾಭೋನ್ಮಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ಅರ್ಥ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ನಮಗೆ ಸಂಗ್ರಹ, ಸುಮಿಧಾ, ಭೋಗ, ಅತಿಭೋಗ ಇವುಗಳೇ ಲಕ್ಷ್ಮಿವಾಗಿರುವುದು ಕಂಡು ಬರುವುದು ಮತ್ತು ಇವುಗಳ ನಿಶ್ಚಯನ ಯಾವತ್ತು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಸಂಗ್ರಹ - ಸುಮಿಧಾ - ಇದರ ತೃಪ್ತಿ ಬಂದು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ಧರಣಿಯ ಮೇಲೆ ವಾಸವಾಗಿರುವ 700 ಕೋಟಿ ಮನುಷ್ಯ ಅಥವಾ ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹ - ಸುಮಿಧಾದ ತೃಪ್ತಿ ಬಂದು ದೊರಕಿರುವುದು ಕಂಡು ಬಂದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಕಂಡು ಸಹ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ತೃಪ್ತಿ ಬಂದು ದೊರಕಿರುವ ಕುರಿತು ಯಾರು ಕೂಡಾ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸಿಲ್ಲ. ಇದುವೇ ದಿಶಾ ವಿಹಿನತೆ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಿ ವಿಹಿನತೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿ ಯಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮೊಳಗೇ ದಿಶಾ ವಿಹಿನತೆ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಿ ವಿಹಿನತೆ ಇದ್ದಾಗ, ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಸಹ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಲಾಭೋನ್ಮಾದ ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತು ತೃಪ್ತಿ ದೊರೆಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಇನ್ನು ಬೇಕು - ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೇಕು ಎಂಬುದರ ಜೊತೆಗೇನೇ ಇರುವುದಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದರ ಹೆಸರೇ "ಉನ್ಮಾದ" ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇನ್ನು ಬೇಕು - ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೇಕು ಎನ್ನುವುದರ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನಾನು ಕಂಡಿರುವೇ, ನೀವು ಕೂಡಾ ಕಾಣುತ್ತಿರಬಹುದು. ಇನ್ನೂ ಬೇಕೆನ್ನುವುದರ ವಿಸ್ತಾರತೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ ವಿನಃ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಬೇಕು ಎನ್ನುವುದರ ವಿಸ್ತಾರತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದರಿಂದ ನಾವು ಯಾವ ಲಕ್ಷ್ಮಿದಡೆಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವೆವು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿ ತೃಪ್ತಿ ಪಡೆಯುವೆವು? ಒಂದು ವೇಳೆ ನಾವು ಇನ್ನೂ ಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಸಂಗ್ರಹ - ಸುಮಿಧಾ ಪಡೆದರು ಕೂಡಾ, ಅದರ ನಿಯೋಜನೆ, ಭೋಗ, ಬಹು ಭೋಗ, ಅತಿ ಭೋಗದ ಸೀಮೆಯೊಳಗೆ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವೆವು ಮತ್ತು ಇದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಗಮ್ಯ ಸ್ಥಾನ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಭೋಗದಿಂದ ಪಡೆಯುವುದು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಯಾರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಇವೆರಡರ ಗತಿಯಿಂದ ನಾನು ಮಾಡಿರುವ ನಿಷ್ಪರ್ಷವೇನೆಂದರೆ - "ಇದು ಉನ್ಮಾದವಲ್ಲದೆ ಬೇರೇನೂ ಅಲ್ಲ". ಈ ರೀತಿಯ ಉನ್ಮಾದದಿಂದ ವಿಶ್ವದ ಎಲ್ಲ 700 ಕೋಟಿ ಮನುಷ್ಯರು ಉನ್ಮಾದೀತರಾಗುವರು, ಇದರಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಯಾರಿಗಿದೆ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಂಡಿರುವುದೇನೆಂದರೆ "ಅನುಸಂಧಾನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ಸರ್ವಶುಭ ಸುಖ ಬಯಸುವನು, ನಿಶ್ಚಯ ಬಯಸುವನು, ನಿರಂತರತೆ ಬಯಸುವನು". ಇವೆಲ್ಲವುಗಳೇ ಅನುಸಂಧಾನದ ವಸ್ತುಗಳಾಗಿವೆ. ಇದೆ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವ್ಯವಸ್ಥೆಯದು ಕೂಡಾ ಒಂದು ಅಂಶವಿದೆ. ತನು, ಮನ, ಧನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿರುವುದು. ತನು ವಿರುವುದು, ಮನ ವಿರುವುದು, ಧನವು ಇರುವುದು, ಇವು ಮೂರರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಓದಿರುವ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರದ ಅನುಸಾರ ಮುದ್ರೆಯನ್ನೇ ಅರ್ಥವನ್ನಾಗಿಸಿರುವವರು. ಎರಡು ವಿಧದ ಮುದ್ರೆಗಳಿರುವವೆಂದು ಹೇಳಿರುವರು (1) ಧಾತು ಮುದ್ರೆ (2) ಪತ್ರ ಮುದ್ರೆ ಪತ್ರ ಮುದ್ರೆ ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಮುದ್ರಣಾಲಯದಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿಸಲಾಗುವುದು. ಇಗ ಮುದ್ರಿಸುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಲೋಕವ್ಯಾಪೀಕರಣಗೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ, ನಕಲಿ ನೋಟುಗಳು ಸಹ ಮುದ್ರಿತವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ವರ್ತಮಾನದ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಯಾವುದರ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಡಿ ಹೊಗಳಲಾಗುತ್ತಿದೆಯೋ ಅದು ಕೇವಲ. ಪತ್ರ ಮುದ್ರೆ ಮತ್ತು ಧಾತು ಮುದ್ರೆಯ ವಿಜ್ಞಾನವಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಧಾತು ಮುದ್ರೆ ಮತ್ತು ಪತ್ರ ಮುದ್ರೆ ಇದ್ದರು, ಅದರಿಂದ ನಮಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವ ವಸ್ತು ಸಿಗದೇ ಹೋದರೆ, ಆ ಮುದ್ರೆಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ದಾಹವು ಹಿಂಗುವುದಿಲ್ಲ, ಹೊಟ್ಟೆಯು ತುಂಬುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಏನೆಂದು ನಂಬುವುದು? ವಸ್ತುವಿನ ಪ್ರತೀಕ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುವುದರಿಂದ ವಸ್ತು ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಮುದ್ರೆಯ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯನ್ನೇ ವಸ್ತುವಿನ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಂದು ನಂಬಿರುವೆವು, ಇದನ್ನೇ ಹುಚ್ಚುತನವೆನ್ನುವರು. ಇದರ ನಿರಾಕರಣೆಗಾಗಿ

ನಾನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸಿರುವುದು ತನು,ಮನ,ಧನ ರೂಪಿ ಅರ್ಥ.ಇಲ್ಲಿ ಧನದ ತಾತ್ಪರ್ಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಸಂಭಂಧಿಸಿದೆ.ಇದರಲ್ಲಿ ಆಹಾರ, ಆವಾಸ, ಅಲಂಕಾರ, ದೂರಗಮನ, ದೂರಶ್ರವಣ, ದೂರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಸಂಭಂಧಿಸಿದ ವಸ್ತುಗಳಾಗಿವೆ.ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಅವಶ್ಯಕತೆಯ ವಸ್ತುಗಳ ಉಪಯೋಗಿಯಂತೆ ಇರುವುದೇ ಹೊರತು ಸಂಗ್ರಹಣೆ ಅಲ್ಲ. ನಾವು ಬೆಳೆದ ಕಾಳು ಕಡಿಗಳನ್ನು ಒಂದು ವರ್ಷದವರೆಗೆ, ಎರಡು ವರ್ಷದವರೆಗೆ, ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದ ವರೆಗೆ ಅವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಇಡುವೆವು. ಹೀಗೆ ಇಟ್ಟಾಗ ಅದು ಹಾಳಾಗುವುದು ಇದ್ದೆ ಇರುವುದು. ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಯಾವುದೇ ಯಂತ್ರ, ಉಪಕರಣ ಉಪಯೋಗಿಸಿಲ್ಲವೆಂತಾದರೆ ಅದು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಜಂಗ ಹಿಡಿದು ಹಾಳಾಗುವುದು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ತಯಾರಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಯಂತ್ರವಿರಲಿ ಅದು ನಮ್ಮ ಉಪಯೋಗಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇರುವುದು ಹೊರತು ಅದನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಇಡಲು ಅಲ್ಲ.ಒಂದು ವೇಳೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಇಡುವುದೇ ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಸಹ ಒಂದು ಮಿತಿ ಇರುವುದು.

ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಗ್ರಹ ಮಾಡಿದಷ್ಟು, ಅದನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟದಾಯಕವಾಗಿರುವುದು..ಹಾಗಾಗಿ ಅವುಗಳ ಉಪಯೋಗಿಯಂತೆ ಅವಶ್ಯಾಂಭಾವಿ ಆಗಿರುವುದು.ಉಪಯೋಗಿಯತೆಯ ನಂತರ ಸದುಪಯೋಗಿಯಂತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಯೋಜನಶೀಲತೆಗಾಗಿ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಬಹುದು. ನಾನು ಕಂಡಿರುವ ಒಂದು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಸಂಗತಿ ಏನೆಂದರೆ ಯಾವುದೆ ವಸ್ತುವನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು"ಮನ್" ದ ಅಗತ್ಯತೆ ಇರುವುದು,ಮನ್ ದ ನಂತರ ತನುವಿನ ಅಗತ್ಯತೆ ಇದೆ.ಹಾಗಾಗಿ ಮನ ಮತ್ತು ತನುಗಳ ಸಂಯೋಗದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳ ಉತ್ಪಾದನೆಯಾಗುವುದು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಬಹುಷಃ ಒಂದು ಸುಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಅವಧಾರಣೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದೆಂದುಕೊಳ್ಳುವೆ,ಅದೇನೆಂದರೆ ವಸ್ತುವೆಂದರೆನ ಧನ ಮತ್ತು ಅದರ ಅರ್ಥವೆಂದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಸಂಭಂಧಿಸಿದೆ ವಸ್ತು ಆಗಿದೆ.ಇಂತಹ ನಿರ್ಣಯದಿಂದ ಆಗುವ ಲಾಭವೇನು? ಮಾನವ ಜಾತಿಯ ಮನ್ ಉತ್ಪಾದನೆ ಕಡೆಗೆ ಹರಿಯಲು ಆರಂಭವಾಗುವುದು.ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರದ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸುತ್ತ ನಾವು ಮಾನವ ಜಾತಿಯವರು (ಓದು -ಬರಹ ಬಲ್ಲವರು) ಉತ್ಪಾದನೆ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ನಿರರ್ಥಕವೆಂದು ಅಥವಾ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉನ್ನಾಲನೆ ಮಾಡಿಯೇ ಇರುವೆವು. ಸರ್ವನಾಶ ಮಾಡಿಯೇ ಇರುವೆವು.ಇದರ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರನ್ನು ವಿಶೇಷತೆ ಉಳ್ಳವರು ,ತಜ್ಞರು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ಅವರಲ್ಲಿ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಕಾರ್ಯ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ನಾಶ ಮಾಡಿರುವೆವು .ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಕಡಿಮೆ ಇರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯವರು ಎಂದು ಕೂಡಾ ಹೇಳುವೆವು.ಇಷ್ಟೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎನಿಸಿಕೊಂಡವರು ,ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಉತ್ಪಾದನೆ ಮಾಡದೆ ,ಅವರಿಗೆ ಎಲ್ಲವು ಬೇಕು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದೆ.ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ಪಾದನೆ ಮಾಡದೆ ಇರುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಟ್ಟು ಪಡೆಯುವ ಇಚ್ಛೆ ,ಇವೆರಡು ಸೇರಿ ಸಂಸಾರದೊಂದಿಗೆ ದ್ರೋಹ, ವಿದ್ವೀಹ, ಶೋಷಣೆಯಾಗುವ ಸಂಭವ ಉಂಟಾಗುವುದು. ಹೀಗೆ ಮನುಷ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿರುವನು. ಇದರಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ನಾನು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿರುವೆ, ನಮಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಶೋಷಣೆ ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ಹಾಗೆಯೇ ದ್ರೋಹ ,ವಿದ್ವೀಹ ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ನಾವು ನಮ್ಮ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಗೆನ ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತಿರುವೆವು. ನೀವು ಕೂಡಾ ಮಾಡಬಹುದು. ಅವಶ್ಯಕತೆ -ಇದು ಪರಿವಾರದಲ್ಲಿಯೇ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗುವುದು ಹೊರತು ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ ಮತ್ತು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿಯು ಅಲ್ಲ. ಪರಿವಾರಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗುವದಕ್ಕಿಂತ ಅಧಿಕವಾಗಿ ಉತ್ಪಾದಿಸಿದಾಗಲೇ ನಾವು ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವೆವು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವಶೇಷಶೀಲ ಅರ್ಥ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅಧ್ಯಯನ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ ಎಂಬುದು ಮನವರಿಕೆಯಾಯಿತು. ಇದನ್ನೇ ನಿಶ್ಚಿತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ರಚಿಸಿ ,ಹಿಂದಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವೆ. ಅದು ಲೋಕ ಗಮ್ಯವಾದರೆ ಅದೇ ಉಪಕಾರವಾದಂತೆ. ಇದರಿಂದ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿರುವ ಯಾವುದೇ ಮನುಷ್ಯನ, ಯಾವುದೇ ಪರಿವಾರದ ಯಾವುದೇ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿಯು ಕ್ಷತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗುವದಾದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಉಪಕಾರ ಮಾತ್ರ ಹಾಗಾಗಿ ನಾವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಶೋಷಣೆ ವಿಧಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ದ್ರೋಹ, ವಿದ್ವೀಹದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಯಾವ ರಾಜನೀತಿ

164

ತನ್ನೊಳಗೆ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರುವುದೋ, ಅದರಿಂದ ಯಾವತ್ತೂ ಅಭಯ, ಸುರಕ್ಷೆ, ಶಾಂತಿ ಸಿಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸುರಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಅವತರಣಶೀಲ ಅರ್ಥ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬೇಕು. ಹೇಗೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ತನು, ಮನ, ಧನ ಅರ್ಥವನ್ನು ನಾವು ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಐಶ್ವರ್ಯದ ಮೇಲೆ ನಿಯೋಜಿತಗೊಳಿಸಿದಾಗ, ಈ ನಿಯೋಜನೆಯಿಂದ ಉತ್ಪಾದಿಸಿದ ವಸ್ತು ನಮ್ಮ ತನುಮಿನ (ಶರೀರದ) ಪೋಷಣೆಗೆ, ಸಂರಕ್ಷಣೆಗೆ, ಸಮಾಜದ ಗತಿಗೆ ಆಧಾರವಾಗುವುದು. ಮನಃ ನಮ್ಮಯ ಈ ಸಮಾಜ ಗತಿ, ಪೋಷಣೆ, ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಾವು ಮನಃ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಲು ಯೋಗ್ಯರಾಗುವೆವು, ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಇದು ಅವತರಣಶೀಲವಾಗಿದೆ.

ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು, ವಿಚಾರ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ಶರೀರದ ಮೂಲಕ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಐಶ್ವರ್ಯದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಶ್ರಮ ನಿಯೋಜಿಸುವನು, ಇದರ ಫಲ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ವಸ್ತುಗಳು ನಿರ್ಮಿತವಾಗುವವು. ನಮಗೆ ಎಷ್ಟು ವಸ್ತುಗಳ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೋ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ನಾವು ನಿರ್ಮಿಸಬಹುದು (ತಯಾರಿಸಬಹುದು, ಉತ್ಪಾದಿಸಬಹುದು), ಸಾಲುವದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಎದೆ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುವದರಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುವ ಸ್ಥಿತಿ ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಶುರುವಾಗುವುದು. ನಾವು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೇ ತೃಪ್ತರಾಗಲು ಬಯಸುತ್ತಿರುವೆವು, ಸುಖಿಯಾಗಲು ಬಸುತ್ತಿರುವೆವು, ಹಾಗಾಗಿ ತೃಪ್ತರಾಗುವ ಉಪಾಯಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ, ಉಪಾಯ ಹುಡುಕುತ್ತಾ - ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಇರುವಾಗ, ತೃಪ್ತಿಯ ಉಪಾಯ ದೊರೆತಾಗ, ಅದನ್ನು ನಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವೆವು. ಇದರಲ್ಲಿ ಬಿಡಬೇಕಾದ ಯಾವ ಸಂಗತಿಯು ಇಲ್ಲ. ತಪ್ಪನ್ನು ಸರಿ ಮಾಡುವ ಮಾತಿದೆ, ಅಫರಾಧವನ್ನು ನ್ಯಾಯವನ್ನಾಗಿಸುವ ಮಾತಿದೆ, ಯುದ್ಧವನ್ನು ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನಾಗಿ ಬದಲಿಸುವ ಮಾತಿದೆ, ದ್ರೋಹವನ್ನು ಸೌಜನ್ಯತೆಯನ್ನಾಗಿಸುವ ಮಾತಿದೆ, ವಿದ್ರೋಹವನ್ನು ಮೈತ್ರಿಯನ್ನಾಗಿಸುವ ಮಾತಿದೆ, ನಾನು ಇದಲ್ಲವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿಯೇ ಇರುವೆ. 700 ಕೋಟಿ ಜನರನ್ನು ಕೇಳಿ ನೋಡಿ ದ್ರೋಹ, ವಿದ್ರೋಹ, ಶೋಷಣೆ, ಯುದ್ಧ ಬೇಕಾ ಅಥವಾ ಬೇಡವೇ ಎಂದು. ಎಲ್ಲರು ಹೇಳುವುದು ಒಂದೇ ಉತ್ತರ ಇವ್ಯಾವವು ನಮಗೆ ಬೇಡ ಎಂದು. ನನ್ನ ಅನುಸಾರ ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಇದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾಗುವದಿಲ್ಲ ಈ ಅವತರಣಶೀಲ ಅರ್ಥದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಜಾತಿ ಎದೆ-ಎದೆ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ದ್ರೋಹ, ವಿದ್ರೋಹ, ಶೋಷಣೆ, ಯುದ್ಧಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಬಹುದು, ಹೇಗೆ ಹುಚ್ಚನೊಬ್ಬ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯನಾಗುವ ಇಚ್ಛೆಯೊಂದಿಗೆ ಇರುವನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಲಾಭೋನಾದಿ ಅರ್ಥ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬದಲಿಗೆ ಅವತರಣ ಶೀಲ ಅರ್ಥ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಸಮಾಪಿತಗೊಂಡಿರುವುದು, ಹೀಗೆ ಸಮಾಪಿತಗೊಂಡಿರುವ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುವ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ.

ಶುಭಾಕಾಂಕ್ಷೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಸಮಾಪಿತಗೊಂಡೆ ಇರುವುದು, ಅದನ್ನು ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಎಚ್ಚರ - ರಗೊಳಿಸುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅವತರಣಶೀಲ ಅರ್ಥ ವ್ಯವಸ್ಥೆ-ಇದೊಂದು ಅಭಿಭಾಜ್ಯ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ, ಅದರ ಮೂಲ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಶ್ರಮದ ನಿಯೋಜನೆ, ಶ್ರಮದ ವಿನಿಮಯದ ಸಿದ್ಧಾಂತವಾಗಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿಯೇ ನಮ್ಮ ಸಾಮನ್ಯ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ, ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗೆ ಸಂಭಂಧಿಸಿದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸಹ ಉತ್ಪಾದಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅವತರಣಶೀಲ ಅರ್ಥ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರುವುದೇ ವರ್ತಮಾನವಾಗಿದೆ, ಪ್ರಕೃತಿ ಸಹಜವಾಗಿದೆ, ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹಜವಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾವು ಇದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಾರ್ಥಗೊಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗುವ ಮೂಲಕ ಸಂತುಷ್ಟಿಯ ಸ್ವೋತವಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಸಾಮ್ಯವಾದ

ಪ್ರಶ್ನೆ : ಮನುಷ್ಯ - ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವೆ ನಡೆಯುವ ವಿಸಂಗತಿ ಮತ್ತು ದುರ್ಗತಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ ಕಾಲರ್ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಅವರು ಧ್ವಂದ್ವಾತ್ಮಕ ಭೌತಿಕವಾದದ ಅವಧಾರಣ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದರು. ಇದನ್ನು ಸಾಮ್ಯವಾದ(ಕಮ್ಯುನಿಸಂ, ಸಮತಾವಾದ) ಎಂದು ಹಸರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಸಾಮ್ಯವಾದದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದರ ಅವತರಣದಿಂದ ಮನುಷ್ಯ-ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವೆ ಇರುವ ಅರ್ಥಿಕ ವಿಷಮತೆಗಳ ನಿವೃತ್ತಿ ಕುರಿತು ಕನಸು ತೋರಿಸಿರುವರು. ಕಳೆದ 70 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಾಲು ಪಾಲು ಸಂಸಾರ ಈ ಸಾಮ್ಯವಾದವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಕುರಿತು ಗಂಭೀರ ಪ್ರಯೋಗಗಳಾಗಿದೆ.

ಈ ಪ್ರಯೋಗಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗ ಅವತರಣೆಯಾಗುವದೆಂಬ ಆಶಾ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಕೋಟೆ - ಕೋಟೆ ಮನುಷ್ಯರು ಬಹಳಷ್ಟು ಯಾತನೆಯನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡರು ಆದರೆ ನಮಗೆ ಕಂಡುಬಂದಿರುವದೆಂದರೆ ಸಾಮ್ಯವಾದ ಪ್ರಯೋಗಗಳು ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಂತೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಹಳ ಕೆಟ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ವಿಫಲವಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿರುವ ದ್ವಂದ್ವ ಅವನು ಬಾಳುವಲ್ಲಿ ಸುಖಿಯಾಗುವ ಆಧಾರವಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವುಗಳು ಈ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸಿರುವೆವು. ನಿಮ್ಮ ಮೂಲಕ ನಾವು ಕೆಳದ್ದು ವ್ಯವಹಾರಾತ್ಮಕ ಜನವಾದ ; ಇದರ ಮೂಲಕ ತಾವು ಮಾನವ - ಮಾನವರ ನಡುವೆ ಇರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು, ವಿಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿ ಸಮಾಧಾನದೆಡೆಗೆ ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ನೀವು ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಿರಿ. ಇದರ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆ ತಳ್ಳಿ.

ಉತ್ತರ: ದ್ವಂದ್ವಾತ್ಮಕ ಭೌತಿಕವಾದದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿರುವುದೆಂದರೆ ಸದ್ವ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದೆಲ್ಲವು ಎಳೆದಾಟದಿಂದಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು. ಇದನ್ನು ವ್ಯವಹಾರಿಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ನೋಡಬಹುದು ; ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಬಲವನ್ನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸುವಿರಿ , ನಾನು ನನ್ನ ಬಲವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಮಾಡುವೆ , ಹಾಗಾಗಿ ಇಬ್ಬರು ಕಾರ್ಯ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ನಾವು ಯೋಚಿಸುವೆವು. ಇದರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರ ವಿಕಾಸವಾಗಬಹುದು ಅಥವಾ ಒಬ್ಬನು ನಾಶವಾಗಬಹುದು ಅಲ್ಲದೆ ಒಬ್ಬನ ವಿಕಾಸವಾಗಬಹುದು ಎಂದೇ ಯೋಚಿಸುವೆವು ಇದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಯಾರು ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿರುವರೋ ಅವರು ಉಳಿಯಲು ಯೋಗ್ಯರಾಗುವ ವಸ್ತುವಾಗುವರು . ಬಲಹೀನವಾಗಿರುವುದು ಉಳಿಯಲು ಯೋಗ್ಯವಾದ ವಸ್ತುವಾಗುವದಿಲ್ಲ ಎಂದೇ ದ್ವಂದ್ವಾತ್ಮಕ ಭೌತಿಕವಾದದಲ್ಲಿ ನಂಬಲಾಗಿದೆ. ನಾನು ನೋಡಿರುವೆ, ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಹಗ್ಗ-ಜಗ್ಗಾಟವಿಲ್ಲ, ಒಂದು ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಬಲ ಸಂಪನ್ನವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿರುವೆ, ಒಂದು ಪರಮಾಣುವಿನಲ್ಲಿರುವ ಅಂಶಗಳು ಬಲ ಸಂಪನ್ನವಾಗಿವೆ, ಪರಮಾಣು ಸಹ ಬಲ ಸಂಪನ್ನವಾಗಿದೆ, ಅಣು, ಅಣುಪಿಂಡ ಎಲ್ಲವು ಬಲ ಸಂಪನ್ನವಾಗಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಕೊಡು - ಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪೂರತೆಯ ವಿಧಿಯನ್ನು ಸಂಪನ್ನಗೊಳಿಸಲು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿವೆ, ಇದರ ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ವಿಕಾಸವಿದೆ. ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಾದ ಮೇಲೆ ದ್ವಂದ್ವಾತ್ಮಕ ಭೌತಿಕವಾದವನ್ನು ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಬುದ್ಧಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪ್ರಯೋಗವಾಗದೆ ಇರುವುದರ ಫಲವಾಗಿ ನಾವುಗಳು ಈ ಕೆಳಗಿನಂತೆ ಯೋಚಿಸತೊಡಗುತ್ತೇವೆ, ಕೇವಲ ನಾವು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುವೆವು, ಉಳಿದವರೆಲ್ಲ ನಾಶವಾಗುವರು, ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುವುದು ಉಳಿದ ಧರ್ಮಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗುವವು, ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನಾವಷ್ಟೇ ಉಳಿಯುವೆವು, ನಾವೇ ಆಳ್ವಿಕೆ ಮಾಡುವೆವು ಉಳಿದವರೆಲ್ಲ ನಾಶವಾಗುವರು. ಇಂಥಹ ಹಲ್ಲೆಗಳು, ದಂಗೆಗಳು, ಘೋಷಣೆಗಳು ಪ್ರತಿದಿನ ನಮಗೆ ಕೇಳಲು ಸಿಗುತ್ತವೆ, ಇದಲ್ಲ ಶೇಖಿ- ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕಥೆಗಳಿದ್ದಂತೆ. ಇದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ನಿಶ್ಚಿತ ದಿಶೆ, ಲಕ್ಷ್ಯ ಪಡೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ ಮತ್ತು ಮುಂದೆಯೂ ಪಡೆಯುವದಿಲ್ಲ. ದಿಶೆ ಹಾಗು ಲಕ್ಷ್ಯಗಳು ನಿಶ್ಚಿತವಾದ ನಂತರವೇ ನಿಶ್ಚಿತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವುದು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡಿರುವೆ. ಇದನ್ನೇ ನಾನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವುದು, ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ಬಯಸುವವರಿಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿಸುವೆ. ಇದುವೇ ನನ್ನ ಪ್ರತಿದಿನದ ಕಾರ್ಯವಾಗಿದೆ, ಇದರಿಂದ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಮಹದುಪಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ ಎಂದೇನು ಇಲ್ಲ. ಇದುವೆ ನನ್ನ ಕೆಲಸ, ಹೇಗೆ ಗಾಳಿ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ತಾನು ಮಾಡು - ತಿರುವುದೋ, ಹೇಗೆ ನೀರು ತನ್ನ ಕೆಲಸ ತಾನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನಾನು ಸಹ ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ. ನನ್ನಲ್ಲಿ ದೃಢ ವಿಶ್ವಾಸವಿದೆ, ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಾನು ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳು ಎಷ್ಟು ಕ್ಷಣಗಳು ಎಷ್ಟು ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿರುವೆನೋ ಅದಲ್ಲವೂ ಇದೆ ಅವಧಾರಣೆಯಿಂದಲೇ ಇದೆ ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲೇ ಮಾಡಿರುವೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಗೂ, ವಿಷಯಕ್ಕೂ, ಕಾರ್ಯ ವ್ಯವಹಾರ, ನಮ್ಮ ಉತ್ಸಾಹದ ವಿನಿಮಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಗಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವುದು, ಇದರಿಂದ ನಾನು ಸುಖಿಯಾಗಿರುವೆ, ನನ್ನ ಪರಿವಾರ ಸುಖಿಯಾಗಿದೆ. ನನಗೆ ಕಂಡು ಬರುವುದೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪರಿವಾರ ಸುಖಿಯಾಗಲು ಬಯಸುವುದು,

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ಸುಖಿಯಾಗಲು ಬಯಸುವನು, ಅರಿವುಳ್ಳವನಾಗಲು ಬಯಸುವನು, ಯಾವ ಮನುಷ್ಯನು ಮೂರ್ಖನಾಗಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಮೂರ್ಖನಿಗೂ ಕೂಡಾ ನೀವು ಮೂರ್ಖನಾಗಿರುವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಆತ ತಿರುಗಿ ನಮ್ಮನ್ನೇ ತೆಗೆಳುವನು ಮತ್ತು ನಮ್ಮನ್ನೇ ಮೂರ್ಖ ಎಂದು ಕರೆಯುವನು. ಹಾಗಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವವಾಗಿರುವ ಸಂಗತಿ ಯಾರಿಗೂ ಸ್ವೀಕೃತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮೂರ್ಖತನ, ಎಳೆದಾಟ, ದೃಂದ, ದ್ರೋಹ, ವಿದ್ವೀಹ, ಜಗಳ ನನಗೆ ಸ್ವೀಕೃತವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಭೌತಿಕವಾದಿಗಳು ಹೇಳುವರು ದ್ರೋಹ, ವಿದ್ವೀಹಗಳಿಲ್ಲದೆ ಯಾವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲಿಯಾಗಿ ಸಮಾಧಾನಾತ್ಮಕ ಭೌತಿಕವಾದ ದ್ರೋಹದಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಇರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಬಲಸಂಪನ್ನವಾಗಿದೆ. ಬಲ -ಸಂಪನ್ನತೆಯ ಉಪಯೋಗವಿದೆ,ಸದುಪಯೋಗವಿದೆ,ಪ್ರಯೋಜನಶೀಲತೆ ಇದೆ, ಇದುವೇ ಜಾಗೃತ ಜೀವನದಲ್ಲಿ -ರಬಹುದಾದ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಸುವಾಸನೆಯಾಗಿದೆ.ವಿಜ್ಞಾನ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ವಿವೇಕವಾಗುವುದೇ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯವಾಗಿ -ದೆ.ಇಲ್ಲಿ ವಿವೇಕದ ಅರ್ಥವೇನೆಂದರೆ ಪ್ರಯೋಜನೆಯಾಗಿದೆ,ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರಯೋಜನೆ ವಿಜ್ಞಾನ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಲಿ ಮತ್ತು ವಿವೇಕ ಸಮೃದ್ಧ ವಿಜ್ಞಾನವಾಗಲಿ.ವಿಜ್ಞಾನ ಸಮೃದ್ಧ ವಿವೇಕದ ಅರ್ಥವೇನೆಂದರೆ ಮಾನವನು ಪ್ರಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಲು ಯೋಗ್ಯನಾಗುವುದು. ಒಂದು ವೇಳೆ ನಾವು ಪ್ರಯೋಜನೆಯನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲವಾದರೆ,ನಮ್ಮ ತರ್ಕ ಅಪೂರ್ಣವಾಗುವುದು. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ವಿಜ್ಞಾನವಾದಿ ನಿಯಮ ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ ನಾವು ಕೊಟ್ಟಿರುವುದೆಲ್ಲ ತರ್ಕಸಂಗತ ಭೌತಿಕವಾದ, ಹಾಗಾದಾಗ ಮೊದಲಿಗೆ ಬರುವ ತರ್ಕವೇನೆಂದರೆ ನಾನು ಏನಾಗಿರುವೆ? ನಾನು ಯಾರು? ಏಕೆಂದರೆ? ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಶಾಂತಿ, ಅಶಾಂತಿ, ಸುಖ, ದುಃಖ, ಹೇಗೆ ನಿರ್ಮಿತವಾಗುವವು? ಇದರಿಂದ ನಾವು ಏಕೆ ಹಿಡಿತವಾಗುವೆವು? ಏಕೆ ಸುಖಿಯಾಗುವೆವು? ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಉತ್ತರ ವಿಜ್ಞಾನದಿಂದ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾವು ಯಾವುದಾದರೊಂದು ವಸ್ತುವನ್ನು ಸುಳ್ಳಿನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸಮಾಧಾನವಿದೆ, ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ನಿಯತಿ ಇದೆ,ನಿಯತಿ ಕ್ರಮವಿದೆ.ನಿಯತಿ ಕ್ರಮದ ಅರ್ಥ ಸಮಾಧಾನದ ಕಡೆಗಿರುವ ಗತಿಯಾಗಿದೆ.ಈ ವಿಷಯವನ್ನೇ ತಿಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಸಮಾಧಾನಾತ್ಮಕ ಭೌತಿಕವಾದದಲ್ಲಿ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ.

ಇದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ವ್ಯವಹಾರಾತ್ಮಕ ಜನವಾದದ ವಿಷಯವು ಇದೆ.ಮನುಷ್ಯ ಸುಖಿಯಾಗಲು ಬಯಸುವನು ಮತ್ತು ಸಮಾಧಾನ = ಸುಖ, ಸಮಸ್ಯೆ = ದುಃಖ. ಸಮಾಧಾನ ಬೇಕೇ ಬೇಕು, ಸಮಾಧಾನ ಹೇಗೆ ದೊರಕುವುದು?ವ್ಯವಹಾರದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ.ವ್ಯವಹಾರದಿಂದ ಹೇಗೆ ಆಗುವುದು?ಸಂಭಂಧ ಮೂಲಾಂಕನ, ಮತ್ತು ಉಭಯತ್ವಕ್ಕಿಗಳಿಂದ ಸಮಾಧಾನಿತವಾಗುವೆವು.ಒಂದು ವೇಳೆ ನಾವು ಸಂಭಂಧವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಲ್ಲವಾದರೆ ಸಮಸ್ಯಾಗ್ರಸ್ಥರಾಗುವೆವು,ಸಂಭಂಧದ ಅನುರೂಪದಂತೆ ನಾವು ಮೂಲಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿಲ್ಲವಾದರೆ, ಆಗಲು ಕೂಡಾ ನಾವು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಗ್ರಹಿತರಾಗುವೆವು. ಸಂಭಂಧ, ಮೂಲ, ಮೂಲಾಂಕನ ಮತ್ತು ಉಭಯತ್ವಕ್ಕಿ ಇವು ನಾಲ್ಕು ಇರುವುದರಿಂದಲೇ ಸಮಾಧಾನವಾಗುವುದು.ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ನಾಲ್ಕು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಜೊತೆಗೂಡುವುದರಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಒಂದು ಸಮಾಧಾನವಿರುವುದು.ಮನುಷ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರೆದಿರುವನು. ಕೇವಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೇ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿವೆ ಹೊರತು ಮನುಷ್ಯನ ಸುಳಿವೇ ಇಲ್ಲ.ಇದಕ್ಕಿರುವ ಸಾಕ್ಷಿಗಳೆಂದರೆ ರಾಜಕೀಯ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ, ಆರ್ಥಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಅಂತಹೀನವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದಲೇ ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಿವೆ.ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಲೆಮಾರಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿ ಕೊರಗ-ಕೊರಗಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವನು.ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ವ್ಯವಹಾರಾತ್ಮಕ ಜನವಾದದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಗಳಿಂದ ಮಾನವ ವ್ಯವಹಾರದಿಂದಲೇ ಸಮಾಧಾನಿತಗೊಳ್ಳುವನು. ವ್ಯವಹಾರವನ್ನು ನಾವು ಎರಡು ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲೇ ಮಾಡುವೆವು,ಒಂದು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಭಂಧದೊಂದಿಗೆ,ಇನ್ನೊಂದು ಮಾನವ ಸಂಭಂಧದೊಂದಿಗೆ, ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಭಂಧಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡುವೆವೋ,ಅವೆಲ್ಲವುಗಳನ್ನು ನಿಯಮ,ನಿಯಂತ್ರಣ,ಸಂತುಲನೆಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಡುವೆವು ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ನಾವು ಸಮಾಧಾನಿತವಾಗುವೆವು.ಹೀಗೆ ಮಾಡಿಲ್ಲವಾದರೆ ನಾವು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಗ್ರಹಿತವಾಗಿಯೇ ಇರುವೆವು, ಸದ್ಯ ನಾವು ಗ್ರಹಿತವಾಗಿರುವಂತೆ.ನಾವು ನಮ್ಮಯ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಏನೆಲ್ಲಾ

ಔದ್ಯೋಗಿಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿರುವವೋ ಅದರಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನೇ ಬಗೆದು ಹಾಕಿರುವೆವು, ಇದರ ಫಲಸ್ತರೂಪ ನಾವೆಲ್ಲ ಕಷ್ಟಗ್ರಸ್ತರಾಗಿಯೇ ಇರುವೆವು. ಈ ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ ಮಾನವ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಉಳಿಯುವವನೋ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಚಿನ್ನೆಯೊಂದಿಗೆ ಇರುವೆವು. ನಾನು ಕಂಡಿರುವಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಾನಿತವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ, ಇದನ್ನೇ ವ್ಯವಹಾರಾತ್ಮಕ ಜನವಾದದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸಂಭಂಧ, ಮೂಲ, ಮೂಲಾಂಕ, ಉಭಯ ತೃಪ್ತಿ ಇವುಗಳೇ ಇದರ ಸಾರ ಬಿಂದುಗಳಾಗಿವೆ. ಇದರ ಗುಂಟ ಹೊರಟರೆ ನಮಗೆ ಸರ್ವೋತ್ತಮುಖಿ ಸಮಾಧಾನ ದೊರೆಯುವುದು. ಆವರ್ತನಶೀಲ ವಿಧಿಯಿಂದ ಆರ್ಥಿಕ ಸಮಾಧಾನವು ದೊರೆಯುವುದು. ಮಾನವ ಸಂಚೇತನಾವಾದಿ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದಿಂದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಿಧಿಯು ದೊರೆಯುವುದು. ಮನುಷ್ಯ ಜ್ಞಾನವನ್ನಾದ ಇಕಾಯಿಯಾಗಿರುವನು, ಅವನು ಸಂಜ್ಞಾನಶೀಲತೆಯಿಂದಲೇ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಪ್ರಮಾಣಿತಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವನು. ಸಂಭಂಧವಿರುವುದು ಎಂದರೆ ವರ್ತಮಾನನದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸದೊಂದಿಗೆ ಇರುವುದು, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು ಮತ್ತು ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವುದು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ವ್ಯವಹಾರಾತ್ಮಕ ಜನವಾದವು ಸರ್ವೋತ್ತಮುಖಿ ಸಮಾಧಾನದ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಯಾಗಿದೆ.

ಸಿಗ್ನಂಡ್ ಫ್ರಾಯ್ಡ್ - ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ ಕುರಿತು

ಪ್ರಶ್ನೆ: ಸಿಗ್ನಂಡ್ ಫ್ರಾಯ್ಡ್ ಇವರು ಒಂದು ಪ್ರತಿಪಾದನೆಯನ್ನು ಮಂಡಿಸಿರುವರು, ಅದರಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಬಿಂದುವಿನಲ್ಲಿ ಕೆಂದ್ರಿಕರಿಸಿರುವರು, ಆ ಬಿಂದುವೇ 'ಕಾಮ'. ಸದ್ಯದ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಈ ವಿಚಾರ -ಧಾರೆಯನ್ನು ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರು ಘೋಷಿತ ಇಲ್ಲವೆ ಅರ್ಥೋಪಿತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಿಸಿರುವರು ಆದರೂ ಸಹ ನಮಗೆ ಕಂಡುಬರುವುದೇನೆಂದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಕುರಿತು ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಮತ್ತು ಸಮಾಧಾನಕಾರಿ ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಪರಿಣಾಮ ದೊರೆಯಲಿಲ್ಲ. ತಾವು ಮಾನವ ಸಂಚೇತನಾವಾದಿ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದ ಕುರಿತು ಹೇಳಿದಿರಿ. ನೀವು ಹೇಳುವ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ ಫ್ರಾಯ್ಡ್ ಅವರು ಹೇಳಿದ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಸಾಟಿಯಾಗುವುದು? ನೀವು ಹೇಳುವ ಅವಧಾರಣದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಹೇಗೆ ಸುಖ - ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು, ಮತ್ತು ಸಮಗ್ರ ಮಾನವ ಜಾತಿಯೇ ಒಂದು ಸರಿಯಾದ ದಿಶೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ?

ಉತ್ತರ: ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಶರೀರಗಳ ಸಂಯುಕ್ತ ರೂಪವಾಗಿರುವನು, ಈ ವಿಷಯ ಕುರಿತು ಸ್ಪಷ್ಟನೆ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಜೀವನ ಮೂಲ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಗರನಪೂರ್ಣ ಪರಮಾಣುವಾಗಿದೆ. ಪರಮಾಣುವೆ ಸಂಕ್ರಮಿತವಾಗಿ ಚೈತನ್ಯ ಪ್ರಕೃತಿ(ಜೀವನ)ಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದು. ಇದಾದಾಗಲೇ ಪ್ರಕೃತಿ ತನ್ನ ಚೈತನ್ಯ ರೂಪದಿಂದ ವೈಭವಿತವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು. ಗರನಪೂರ್ಣ ಪರಮಾಣು ಭಾರ ಭಂಧನ ಹಾಗು ಅಣು ಭಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿರುವುದು. ಅದುವೇ ಅದರ ವೈಭವವಾಗಿದೆ. ಇದು ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವ ವಿಧಿಯಿಂದ ಸಮೃದ್ಧ ಮೇದಸ್ಸು ಸಂಪನ್ನ ಶರೀರವನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಲು ಯೋಗ್ಯವಾಗುವುದು. ಇವೆರಡು ನಿಯತಿಕ್ರಮದಿಂದ ಆಗುವ ವಿಧಿಗಳಾಗಿವೆ ಅರ್ಥಾತ ನಿಶ್ಚಿತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸಹಜ ಉಪಲಬ್ಧಿಗಳಾಗಿವೆ. ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅನ್ನ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವನದ ಮತ್ತು ಶರೀರದ ಸಂಯುಕ್ತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವುದಾಗಿರುವುದು. ಇದನ್ನು ಅನೇಕ ಪ್ರಕಾರಗಳಿಂದ ನೋಡಲಾಗಿದೆ. ಇದರ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬಹುದಾಗಿದೆ. ಅಧ್ಯಯನದ ಕೇಂದ್ರ ಬಿಂದು ಜೀವನ ಬಾಳುವುದು ಇಲ್ಲ ಜೀವನ ಇರುವುದು, ಜೀವನ ಸಂಪನ್ನನಾಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ಜೀವನ ರಹಿತ ಇರುವುದು, ಇವೆಲ್ಲವುಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವವು. ಇದರಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಸಂಪನ್ನವಾಗಿರುವದಕ್ಕೆ ಪ್ರಮಾಣವೇನೆಂದರೆ ಜ್ಞಾನೇಂದ್ರಿಯಗಳ ಕಾರ್ಯ-ಕಲಾಪದಿಂದ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದು. ಜೀವನ ಶರೀರದ ಮೂಲಕ ಪ್ರಕಾಶಿತವಾಗದೆ ಇರುವುದು ಅಂದರೆ ಜ್ಞಾನೇಂದ್ರಿಯಗಳ ಕಾರ್ಯ - ಕಲಾಪವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವಾಗ, ಮರಣವಾಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳುವೆವು. ಮರಣವಾಗುವುದು ಎಂದರೆ ಜೀವನ ಶರೀರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುವುದಾಗಿದೆ. ಯಾವಾಗ ಜೀವನ ಶರೀರದಿಂದ ಬೇರೆಯಾಗುವುದೋ ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಶರೀರ ಮೃತವಾಯಿತು ಎಂದು ಘೋಷಿಸುವೆವು ಅಂಥಹ ಶರೀರವನ್ನು ನಾವು ಮನುಷ್ಯನೆಂದು ಕರೆಯುವದಿಲ್ಲ 'ಜೀವನ' ಶರೀರವನ್ನು ಚಲಾಯಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೇ ನಾವು ಮಾನವನೆಂದು ಕರೆಯುವೆವು.

ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವ ವಿಚಾರಶೀಲ ಇತ್ಯಾದಿಯಾಗಿರುವನು. ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಣೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಸ್ಥಾನವಿಲ್ಲ. ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿಚಾರ ವಂಶಾನುಷಂಗಿಯತೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ. ಮನುಷ್ಯ ವಂಶಾನುಷಂಗಿಯ ವಿಧಿಯಿಂದ ಬಾಳಲು ಬಯಸಿದರು ಸಹ ಅವನಲ್ಲಿನ ಕಲ್ಪನಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಕರ್ಮ ಸ್ವತಂತ್ರತೆ ವಂಶಾನುಶಂಗಿಯ ವಿಧಿಗಿಂತ ಅಧಿಕ ದೂರದವರೆಗೆ ಹಬ್ಬಿಕೊಂಡಿರುವುದು. ಯಾವಾಗ ವಂಶಾನುಶಂಗಿಯತೆಯ ಅರ್ಥಾಧ ಶರೀರದ ಸೀಮೆಯೊಳಗೆ ನಮ್ಮ ವಿಚಾರಗಳು ಸಿಮಿತವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ವಿಚಾರಗಳು ದೂರದವರೆಗೆ ಹರಡಿಕೊಂಡಿರುವವು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ನಮ್ಮ (ಜೀವನದ) ಶರೀರ ಸೀಮೆಯೊಳಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ನಾವು ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಶರೀರ ಸೀಮೆಯವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಯೋಚಿಸಿ ತೃಪ್ತರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕಿರುವ ಸಾಕ್ಷಿಗಳೆಂದರೆ ನಾವು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಅಖಂಡ ಸಮಾಜ ಸಿದ್ಧವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸಾರ್ವಭೌಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ನಾಯಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಾರ್ವಭೌಮವಾಗಿದೆ, ಕುದುರೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಾರ್ವಭೌಮವಾಗಿದೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಾರ್ವಭೌಮವಾಗಿದೆ, ಮನುಷ್ಯ ಯಾಕಿಷ್ಟು ಅಭಾಗ್ಯನಾದ, ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಅವನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಸಾರ್ವಭೌಮವಾಗಲಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ? ವಿಚಾರಶೀಲ ನಮ್ಮ ಸ್ವತಃವಾಗಿದೆ, ನಾನಾಗಲಿ, ನಿವಾಗಲಿ ಸುಮ್ಮನಿರಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಚಾರವನ್ನು ಸುಮ್ಮನಿರಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿಲ್ಲ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಕತ್ತೆ, ಕುದುರೆ, ನಾಯಿ, ಕಸ-ಕಡ್ಡಿ, ಕಲ್ಲು, ಕಬ್ಬಿಣ, ಮಣಿ-ಮಾಣಿಕೆ ಎಲ್ಲವುಗಳ ಉಪಯೋಗವಿದೆ ಅಥವಾ ಅವುಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಪೂರಕವಾಗಿವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿಯೂ ಕೂಡಾ ಪೂರಕವಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹೇಗೆ? ಸುಮ್ಮನಿರುವುದು ಎಂದರೆ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ವಿರೋಧವಾಗಿರುವುದು, ನಿಯತಿಗೆ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿರುವುದು, ವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ಜಾಗೃತಿಗೆ ವಿರೋಧವಾಗಿರುವುದು ಎಂದು ಅರ್ಥ. ಈ ರೀತಿ ಮನುಷ್ಯ ನಾಲ್ಕು ವಿಧಿಯಿಂದ ವಿರೋಧಿಯಾದನು ಮತ್ತು ವಿರೋಧದಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು. ಇದೆ ಆಗಿರುವುದು.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಜನರು ಸಮಾಧಿಗಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಮಾಡಿರುವರು. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯೋಗಗಳಿಂದ, ಸಮಾಧಿಯ ಕುರಿತು ಪ್ರಮಾಣ ಕೊಡುವ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದಾಗ ಕೆಲವರು ಮಾತ್ರ ಪ್ರಮಾಣ ಕೊಟ್ಟರು ಅದು ಗೊಲಮೊಲ ವಿಧಿಯಿಂದ. ಆದರೆ ನಾನು ಸಮಾಧಿ ಸ್ಥಿತಿ ಪಡೆದಿರುವೆ, ಸಮಾಧಿಯಿಂದ ಇಂಥವೇ ಫಲಗಳಿವೆ, ನಾನು ಈ ಫಲಗಳ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿರುವೆ ಎಂದು ಹೇಳುವವರು ಯಾರು ಸಿದ್ಧರಾಗಲಿಲ್ಲ. ತದನಂತರ ಅವತಾರಿ ಪುರುಷರು ಬಂದರು. ಅವತಾರದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಏನೆಲ್ಲಾ ಬರಹಗಳಿವೆಯೋ, ಅವೆಲ್ಲವು ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತಿಮ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾದವು. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಶುಭದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಡಿದರು, ಆದರೂ ಸರ್ವಶುಭ ಘಟಿಸಲಿಲ್ಲ. ಶುಭದ ಅರ್ಥ ಸಮಾಧಾನ, ಸಮೃದ್ಧಿ, ಅಭಯ, ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಖಂಡ ಸಮಾಜ, ಸಾರ್ವಭೌಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಅರಿವುಳ್ಳವನಾದ ಎಂಬ ಕುರಿತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಸತ್ಯಾಪಿತಗೊಳಿಸಲು ಸಹ ಯೋಗ್ಯನಾಗಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸುಖ, ಶಾಂತಿ, ಸಂತೋಷ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡು ನಾನು ಅಸಫಲತೆಯ ಕುರಿತು ಹೇಳುತ್ತಿರುವೆ. ಇದಕ್ಕೆ ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಭೌತಿಕವಾದ ಹೇಳಿದಂತೆ ಸುಖಧಾ-ಸಂಗ್ರಹಗಳಿಂದಲೂ ಸಹ ಸಮಾಧಾನ ಸಿದ್ಧವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಕೂಡಾ ಅಸಫಲತೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ. ಸಫಲತೆಯ ಕುರಿತು ಮಾತೊಂದು ಬರುವುದಾದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಮಾನವ ಸಂಚೇತನಾದಿಂದಲೇ ಬರುವುದು. ಹಾಗಾದರೆ ಮಾನವ ಸಂಚೇತನಾ ಎಲ್ಲಿ ಇರುವುದು? ಜೀವನದಲ್ಲಿರುವುದೇ ಹೊರತು ಶರೀರದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಿ ನೀವು ಯಾವ ಫ್ರಾಯ್ಡ್ ಕುರಿತು ನೀವು ಹೇಳಿದಿರೋ ಅವರಿಗೆ ಜೀವನ ಜೊತೆಗೆ ಕೊಡು -ಕೊಳ್ಳುವುದೇನು ಎಲ್ಲ

ಕಾಮ ವಾಸನೆಯಿಂದಲೇ ಪಿಡಿತವಾಗಲು ಜೀವನ ಬಯಸಿದ್ದೆಯಾದರೆ, ಅದೇ ಸತ್ಯವಾಗಿದ್ದರೆ, ಇದಲ್ಲವೂ ಮೊದಲಿಗೆ ನಾಯಿ, ಬೆಕ್ಕು ಮುಂತಾದ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಮುಗಿದು ಹೋಗಿದೆ, ಹೀಗಿದ್ದಾಗ ನಿಯತಿ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನಾಗುವ ಅಗತ್ಯವನಿತ್ತು? ಎಂದು ನೀವು ಕೆಳದ್ದೆಯಾದರೆ

ಮನುಷ್ಯನಾಗಿರುವದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಲಕ್ಷ್ಯವು ಇಲ್ಲವೇನು ಎಂಬ ತರ್ಕ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವುದು ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನತೆ ಏನಿದೆ? ಮನುಷ್ಯನ ಲಕ್ಷ್ಯ ಸುಖಿಯಾಗುವುದಾಗಿದೆ. ಸುಖಿಯಾಗಲು ಸಮಾಧಾನ ಬೇಕು. ಸಮಾಧಾನವಿಲ್ಲದೆ ಯಾವೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಪ್ರಮಾಣೀಕರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸಮಾಧಾನ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ನಾವು ಕೇವಲ ಸಮೃದ್ಧರಾಗುವೆವು ಎಂಬುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಇದರ ಕುರಿತು ನಮಗಲ್ಲ ವಿಚಾರ ಮಾಡುವ ಜರೂರತೆ ಇದೆ, ವಿಚಾರ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆಂದರೆ ಮಾನವ ಸಂಚಿಕನಾ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಂಜ್ಞಾನಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಸಂವೇದನಶೀಲತೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿತಗೊಳ್ಳುವನು. ಸಂಜ್ಞಾನಶೀಲತೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ವಸ್ತುಗಳಿವೆ 1) ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು 2) ನಂಬುವುದು ಮತ್ತು ಸಂವೇದನಶೀಲತೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ವಸ್ತುಗಳಿವೆ 1) ಗುರುತಿಸುವುದು, 2) ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಸಂವೇದನಶೀಲತೆಯಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನವಿದೆಯೋ, ಪ್ರವರ್ತನವಿದೆಯೋ, ಅದಲ್ಲವು ಕೇವಲ ಇಂದ್ರಿಯ ಮೂಲಕ ವಿಧಿಯೆಂದಿರುವುದು. ಹಾಗಾಗಿ ಇಂದ್ರಿಯ ಸಂವೇದನೆಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಾವು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಣಯಗಳು ಸಾಮಾಯಿಕ(ನಿಶ್ಚಿತ ಕ್ರಿಯೆಯ ವರ್ತಮಾನ)ವಾಗಿಯೇ ಇರುವವು. ಅದರಲ್ಲಿ ನಿರಂತರತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇಕೆಂದರೆ ನಮಗೆ ಉಟ ಸವಿ ಏನಿದೆ ಎಂದರೆ ಉಟ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು, ನಿದ್ರೆ ಮಾಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದನಿಸುವುದು ಎಂದು ನಿದ್ರೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು, ಹೀಗಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ? ಹೇಳುವ ತಾತ್ಪರ್ಯವೇನೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಇಂದ್ರಿಯಗಳೊಂದಿಗಿನ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೊಂದು ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ನಾನು ಸತತವಾಗಿ ಮುಂದುವರೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಬದಲಾವಣೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರುವುದು. ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗದೆ ಯಾವುದೇ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಇಂದ್ರಿಯ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಲಿಪ್ತನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಸಂಕಟ ಏಕೆ ಬಂದಿತು? ಎಂದು ಕೇಳಲಾಗಿ ನಮಗೆ ಸಿಗುವ ಉತ್ತರವೇನೆಂದರೆ "ಮಾನವ ಸಂಜ್ಞಾನಶೀಲತೆ ಕಡೆಗೆ ಪ್ರವೃತ್ತನಾಗುವ ಸಲುವಾಗಿ". ಹಾಗಾಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎನ್ನುವುದು ಎಷ್ಟೊಂದು ಶುಭವಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಸಂವೇದನಶೀಲತೆಯಲ್ಲಿನ ಭಂಗುರತೆ ಮಾನವನಿಗೆ ಜಾಗೃತವಾಗುವದಕ್ಕಾಗಿ ಇರುವ ಗಂಟೆಯಾಗಿದೆ, ಮಾನವನ ಜಾಗೃತಿಗಾಗಿ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿದೆ, ಮಾನವನ ಜಾಗೃತಿಗಾಗಿ ದಿವೆಯಾಗಿದೆ. ನನಗು, ನಿಮಗೂ. ಇದು ಯಾಗವ ಉದ್ದಮಿತವಾಗುವುದು, ಯಾವಾಗ ನೀವು ಇದನ್ನು ಸತ್ಯಾಪಿತಗೊಳಿಸಿ - ಸುಖಿರಿ, ಇದಲ್ಲವೂ ನೀವೇ ಯೋಚಿಸಿರಿ. ಇದಲ್ಲದರ ದಾಯಿತ್ವ ನಿಮ್ಮದೇಯಾಗಿದೆ, ನನಗಾಗಿ ಆಗಬೇಕಾಗಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಆಗಿದೆ. ಎಲ್ಲವು ಆಗಿದೆ ಅಂದಾಗ ನಾನು ರೋಮಾಂಚಿತಗೊಳ್ಳುವುದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿದೆ. ಇದೊಂದು ತನ್ನಷ್ಟಕಿತಾನೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪವೇ ವಿಚಾರಶೀಲವಾಗುವದಿಂದ, ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಈ ಯೋಚನೆಯನ್ನು ಮಾಡಬಹುದಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಏನೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿರುವನೋ ಅದರಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರುವದೆನೆಂದರೆ ಸಂವೇದನಶೀಲತೆ ಭಂಗುರಶೀಲವಿದೆ ಮತ್ತು ನಾವು ಮಾನವರು ನಿರಂತರ ಸುಖ ಬಯಸುವೆವು. ಸಂವೇದನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಂವೇದನೆಗಳ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಸುಖದ ಭಾಸವಾಗುವುದು ಆದರೆ ಸುಖದ ಅನುಭೂತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ದಾಹವಿರುವುದು ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ, ಅದು ಅನುಭವಿಲ್ಲದೆ ದೊರಕುವುದಿಲ್ಲ. ಅನುಭವವೇ ನಿರಂತರವಾಗಿರುವುದು. ಅನುಭವ ಯಾವತ್ತು ಭಂಗುರವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸುಖದ ನಿರಂತರತೆಗಾಗಿ ಇದರ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇತ್ತು. ಸಂವೇದನೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಂಗುರತೆ ಸಹಜವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅದುವೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿದೆ. ಈ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಇದರ ಮೂಲಾಂಕನ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ತದನಂತರವೇ ಸಂಜ್ಞಾನಶೀಲತೆಯ ಅರ್ಥ ಮೂಡಿಬಂದಿತು; ಜೀವನದ ಎಲ್ಲ ಕ್ರಿಯಾ ಕಲಾಪಗಳು ಅನುಭವ ಮೂಲಕ ವಿಧಿಯಿಂದಲೇ ಅನುಪ್ರಾಚಿತ(ನಾಲ್ಕು ಅವಸ್ಥೆ ಹಾಗು ನಾಲ್ಕು ಪದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಹಜ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಿಸುವುದು)ವಾಗುವದಾ -ಗಿದೆ. ಇದುವೇ ಮಾನವ ಸಂಚಿಕನಾವಾಗಿದೆ, ಇದುವೇ ಜಾಗೃತ ಸಂಚಿಕನಾವಾಗಿದೆ. ನಾನು ಸ್ವಯಂ ಇದರ ಅನುಭವ ಪಡೆದಿರುವೆ. ನಾನು ನಿಮಗೆ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿಸಬಲ್ಲೆ. ಇದಲ್ಲವೂ ಅಧ್ಯಯನ ಮೂಲಕ ವಿಧಿಯಿಂದಲೇ ಬರುವುದು. ಇದನ್ನು ಮೇಲಿಂದ - ಮೇಲೆ ಪಠಣ - ಪಾಠಣ ಮಾಡುವದರಿಂದ ಬೋಧಕ್ಕಾಗಿ ಸಹಾಯಕವಾಗುವುದು

ಜೀವನ ಕುರಿತು ಅರಿವು ಬರುವುದೇ ಮಾನವ ಸಂಚಿಕನಾದ ಆಧಾರವಾಗಿದೆ. ಮಾನವಿಯತೆಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದದ್ದೆಯಾದರೆ ಪರಂಪರೆ ಸಿದ್ಧವಾದಂತೆಯೇ. ಪರಂಪರೆಗಾಗಿ ಮಾನವ, ಮಾನವೀಯ ವ್ಯವಹಾರವನ್ನು, ಮಾನವಿಯತೆಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಅರಿಯಲೇಬೇಕು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಪರಂಪರೆ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮಾನವೀಯ ಆಚರಣೆಯೊಂದೇ ಸರ್ವ ದೇಶ - ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಾಗಿರುವ ವಸ್ತುವಾಗಿದೆ.

ಮೂಲ್ಯ,ಚರಿತ್ರೆ,ನೈತಿಕತೆಗಳ ಸಂಯುಕ್ತ ರೂಪವೇ ಆಚರಣೆಯಾಗಿದೆ.ಚರಿತ್ರೆ ಎಂದರೆ ಸ್ವಧನ,ಸ್ವನಾರಿ/ಸ್ವಪುರುಷ ಹಾಗು ದಯಾಪೂರ್ಣ ಕಾರ್ಯ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿರುವುದಾಗಿದೆ.ತನು,ಮನ,ಧನ ಇವುಗಳ ಸದುಪಯೋಗ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷೆಯೇ ನೈತಿಕತೆಯಾಗಿದೆ. ಸಂಭಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಲ್ಯಾಂಕನ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಅದರ ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಉಭಯ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುವುದೇ ಮೂಲ್ಯವಾಗಿದೆ. ಜೀವನ ಲಕ್ಷ್ಯ ಸುಖಿಯಾಗುವುದಾಗಿದೆ,ಸಮಾಧಾನ,ಸಮೃದ್ಧಿ, ಅಭಯ,ಸಹ ಆಸ್ತಿತ್ವಗಳೇ ಮಾನವ ಲಕ್ಷ್ಯಗಳಾಗಿವೆ.ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಲ್ಲಿ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ಜೋಡಿಸುವೆವು,ನೈತಿಕತೆಯನ್ನುವುದು ಈ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿಯೇ ಸಾಧ್ಯಕವಾಗುವುದು, ಇದೆ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಾಯೋಜಿತ ವಾಗುವುದಾಗಿದೆ.ಮೂಲ್ಯ ವಿಧಿಯು ಕೂಡಾ ಹೀಗೆಯೇ ಇರುವುದು ಮತ್ತು ಚರಿತ್ರೆ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿಯು ಇದೆ ಇರುವುದು.ದುಶ್ಚರಿತೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ದುಃಖಿಯಾಗುವೆವು,ಅನೈತಿಕತೆಯಲಿ ನಾವು ದುಃಖಿಯಾಗುವೆವು,ಮೂಲ್ಯಗಳ ಅನಾದರದ ಮೇಲೆಯೂ ನಾವು ದುಃಖಿಯಾಗುವೆವು.ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮೂಲ್ಯ,ಚರಿತ್ರೆ,ನೈತಿಕತೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವ -ದೇ ಮಾನವೀಯ ಆಚರಣೆಯಾಗಿದೆ,ಸ್ವಭಾವವಾಗಿದೆ.ಇಂಥಹ ಆಚರಣೆಗಾಗಿ ಯಾವ ವಸ್ತುವಿನ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇತ್ತು? ಆಸ್ತಿತ್ವ,ಜೀವನ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆ ಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆಯ ಜ್ಞಾನಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ.

ಜ್ಞಾನ ಏನಿದು ? ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ,ನಂಬುವುದು -ಇದುವೇ ಜ್ಞಾನವಾಗಿದೆ.ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು,ನಂಬುವುದು ಆದ ನಂತರವೇ ತೃಪ್ತಿಬಿಂದುವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಶುರುವಾಗುವುದು.ತಿಳಿದೇ ಇಲ್ಲವಾದರೆ,ನಂಬಿಯೇ ಇಲ್ಲವಾದರೆ ತೃಪ್ತಿಬಿಂದುವನ್ನು ಏಕೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವೆವು? ಎಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವೆವು?ಉದಾಹರಣೆಗೆ ನಾವು ದಿಲ್ಲಿಯನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ,ನಂಬಿದ್ದರೆ ತಾನೇ ನಾವು ದಿಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವೆವು.ಒಂದು ವೇಳೆ ನಾವು ದಿಲ್ಲಿಯನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ನಂಬಿಯು ಇಲ್ಲ ಅಂತಾದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಹೇಗೆ ಸಿದ್ಧ ಪಡಿಸುವೆವು.ಚಂದ್ರನಿರುವನೆಂದು ನಂಬಿದೆವು,ಹಾಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ನಂಬುವ ತೃಪ್ತಿಬಿಂದುವಿಗಾಗಿ ನಾವು ಬಹಳಷ್ಟುನ್ನು ಮಾಡುವೆವು.ಹಾಗಾಗಿ ಮುಖ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿರುವುದೇ -ನಂದರೆ ಆಸ್ತಿತ್ವ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದರಿಂದ ಸಹ ಆಸ್ತಿತ್ವ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದು; ಸಹ ಆಸ್ತಿತ್ವ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದರ ಫಲ ಸ್ವರೂಪ ಮಾನವೀಯತೆಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದೇ ಬರುವುದು,ನಿಷ್ಪನ್ನವಾಗುದು ಸಿದ್ಧ.ಮಾನವ ಸಂಚಿಕನಾವಾದಿ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳನ್ನು ಪುಷ್ಟಿ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ.ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು 122 ಕ್ರಿಯಾ ಕಲಾಪಗಳನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿರುವೆ. ಈ 122 ಕ್ರಿಯಾ ಕಲಾಪಗಳಲ್ಲಿ ಮನ ದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಕ್ರಿಯಾ ಕಲಾಪಗಳಾಗುವೆವು,ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ,ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು,ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು,ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಇರುವವು ಎಂಬುದ ಕುರಿತು ಸ್ಪಷ್ಟ ಪಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ.ಇದರ ಪ್ರಯೋಜನ ಏನು?ಇದರ ಪ್ರಯೋಜನ ಏನೆಂದರೆ ಇವುಗಳನ್ನು ಒಂದಾದ ನಂತರ ಒಂದನ್ನು ಕೆಳವದರಿಂದ ಮತ್ತು ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದರಿಂದ ತೃಪ್ತಿಬಿಂದುವಿಗಾಗಿ ಅನುಭವವಾಗುವುದು ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು,ಅವುಗಳ ಕುರಿತು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಬೋಧ ಮಾಡಿಸುವ ಅರ್ಹತೆ ಬರುವುದು.ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಬೋಧವಾದ ನಂತರವೇ ನಮ್ಮ ಸಂಪದಾ ಕುರಿತು ಪ್ರಮಾಣವಾಗುವುದು.ನಾವು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುವುದೇ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿನ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿದೆ.ನಾನು ನಿರೋಗಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ನಿರೋಗಿಯಾಗಿಸಲು ನನ್ನ ಧನ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುವುದು.ನಾನು ಧನಿಕನಾಗಿರುವೆ,ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಧನಿಕರನ್ನಾಗಿಸಿದಾಗಲೇ ನಾನು ಧನಿಕನಾಗಿರುವುದರ ಪ್ರಮಾಣ ದೊರೆಯುವುದು.ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸರಳತೆಯಿಂದ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗುವ ರೀತಿ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು.ಮನುಷ್ಯ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಕೇವಲ ಸಂಪದನಶೀಲತೆಲ್ಲಿಯೇ ಜೀವಿಸುತ್ತಿರುವನು ಹಾಗಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹ,ಸುವಿಧಾ,ದ್ರೋಹ,ವಿದ್ರೋಹ,ಶೋಕನೆಯಂತಹ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿವೆ.ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾನವ ಸಂಚಿಕನಾವಾದಿ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದ ಮೂಲ ರೂಪ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವುದು.,ಅದು ಮೂಲತಃ ಜೀವನದ ಕ್ರಿಯೆಗಳೇ ಇವೆ,ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವದಕ್ಕಾಗಿ ನಂಬುವುದಾದರೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಪ್ರವರ್ತಿತವಾಗುವೆವು ಮತ್ತು ಗುರುತಿಸುವ ಹಾಗು ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಾವು ನ್ಯಾಯಿಕರಾಗುವೆವು, ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗುವೆವು, ಸಂಕುಲಿತವಾಗುವೆವು, ಸುಖಿಯಾಗುವೆವು. ಇದಲ್ಲವೂ ಕೂಡಿಯೇ ಮಾನವ ಸಂಚಿಕನಾವಾದಿ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದ ಪ್ರಚೋಜನೆಯಾಗಿದೆ.

ಪ್ರಶ್ನೆ : ಬಾಬಾ ಜೀ ಸದ್ಯ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಸಾವಿರಾರು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಪದ್ಧತಿಗಳಿವೆ, ಬಹಳಷ್ಟು ಮಾನವರ ಶ್ರಮ ಇದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೊಂದು ಧನ ನಿಯೋಜನೆಗೊಂಡ ಬಳಿಕವು ಮಾನವ ಜಾತಿಯ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ ಇಂದಿಗೂ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಇಷ್ಟೊಂದು ಧನ ಇದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ, ಇಷ್ಟೊಂದು ಯಂತ್ರಗಳ ಅನುಸಂಧಾನ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ, ಆದಾಗ್ಯೂ ಕೂಡಾ ರೋಗಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಹೊಸ - ಹೊಸ ರೋಗಿಗಳು ಬರುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಹಳೆಯ ಪದ್ಧತಿಗಳಲ್ಲಿ ರೋಗ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ ಕುರಿತು ಏನು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತೋ ಆರೀತಿಯ ಪರಿಣಾಮಗಳು ದೊರಕುತ್ತಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ ಏನು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದೆಯೋ ಅದಲ್ಲವೂ ಕೂಡಾ ಪ್ರಮಾಣಿತವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ಕುರಿತು ತಾವು ಜೀವನ ವಿದ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ - ಸಂಯಮದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ? ತಿಳಿಸಿ .

ಉತ್ತರ : ನೀವು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ - ಹೆಚ್ಚು ಎನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಇದ್ದೆ ಇದೆ. ಇಷ್ಟೊಂದೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನ ವಿಶೇಷಜ್ಞತೆಗಾಗಿ ಇದೆ. ಆದರೆ ವಿಶೇಷಜ್ಞತೆ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ಭೂತವಿದ್ಯಂತ, ಒಂದು ಪಿಶಾಚಿ ಇದ್ದಂತೆ. ಅದು ಎಲ್ಲರನ್ನು ನಾಶಗೊಳಿಸುವುದು. ನಾನು ವಿಶೇಷಜ್ಞ ಇರುವೆ, ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿರುವುದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಸರ್ವಾಧಿಕ ಆಪ್ತರಾಧಗಳಾಗಿವೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಪ್ತರಾಧಗಳು ರೋಗಿಯಾಗಿರುವವರ ಮೇಲೆಯೇ ಆಗಿರುವವು. ರೋಗಿಯೊಬ್ಬತನ ಸಂಕಟವನ್ನು ಹೇಳಲು ತೊಡಗುವನೋ, ಆಗ ಡಾಕ್ಟರರಾದವರು ಅವನು ಹೇಳುವದನ್ನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುವದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ರೋಗಿಯನ್ನು ಯಂತ್ರದ ಎದುರಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ಕೇಳಿಸಲು ಶುರುಮಾಡುವರು, ಯಂತ್ರದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನ ನೋವನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಆಗುವದಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ನೋವನ್ನು ಕೇಳಲು ಸಾಧ್ಯ. ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ, ಇದು ಯಂತ್ರಗಳಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ನಾವು ರೋಗವನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವದಿಲ್ಲ ಈ ಮುಂಚೆ . ಆಯುರ್ವೇದದ ವಿಧಿಯಿಂದ, ಯುನಾನಿಯ ವಿಧಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಇನ್ನು ಅನೇಕ ವಿಧಿಗಳಿಂದ, ನಾಡಿ ನೋಡಿ ಹೇಳುವ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ರೋಗಿಯ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಆಗಿರುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೆಲ್ಲವೂ ಪ್ರಪಂಚನಿಯವಾಗಿತ್ತು. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ನಾಡಿಯ ಮೂಲಕ, ನಾಡಿಯ ಗತಿಯ ಮೂಲಕ, ಒತ್ತಡದ ಮೂಲಕ, ಪ್ರವಾಹದ ಮೂಲಕ, ಎಳೆತದ ಮೂಲಕ, ಉದ್ದೇಗದ ಮೂಲಕ ರೋಗವನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಮಾಡಿರುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪ್ರಪಂಚನಿಯವಾಗಿವೆ. ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ಯಂತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ, ನಾಡಿ ಪರಿಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿನ ಕಠಿಣತೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತ, ಮನುಷ್ಯ ಯಂತ್ರಗಳ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದ. ಸದ್ಯ ಎಲ್ಲರು ಯಂತ್ರಗಳ ಮೂಲಕವೇ ರೋಗವನ್ನು ಮತ್ತು ನೋವನ್ನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತಿರುವರು. ಯಂತ್ರದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಾವು ಏನೇ ನಿರ್ಣಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು ರೋಗಿಯು ತೃಪ್ತನಾಗುವದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು ರೋಗದ ಮೂಲ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸಕನು ದೂರ ಉಳಿದುಬಿಡುವನು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಯುಕ್ತಿ, ಅನುಸಂಧಾನ, ಶೋಧ ಮಾಡಬೇಕಾಗುವುದು. ಅದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪುಗಳಾಗುವವೇ ಏಕೆಂದರೆ ರೋಗಗಳ ಜೊತೆ ಇರುವ ಅನುಕೂಲತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಕೂಲತೆಗಳನ್ನು ಶೋಧ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿರುವ ವಸ್ತುವೇ ಇರುವದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ವಿಶೇಷಜ್ಞರು ಸುಖಧಾ ಮತ್ತು ಸಂಗ್ರಹಗಳಲ್ಲೇ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿರುವರು. ರೋಗಿಯೊಬ್ಬನನ್ನು ನೋಡಿ , ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಔಷಧಿಗಳ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಬರೆಯಲು 50 ರೂಪಾಯಿಗಳಿಂದ 2000 ರೂಪಾಯಿಗಳ ವರೆಗೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವರು. ನಾನು ಕಂಡಿರುವಂತೆ 50 ರೂಪಾಯಿ ಪಡೆದು ಯಾವ ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವರೋ, ಅದೇ ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲು ವಿಶೇಷಜ್ಞರು ನಗರದಲ್ಲಿ 2000 ರೂಪಾಯಿಗಳವರೆಗೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವರು. ನಾನು ನಿಮಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಎಷ್ಟೊಂದು ಹುಚ್ಚನಾಗಿರುವನು ಎಂಬುದ ಕುರಿತು ಧ್ಯಾನಾಕರ್ಷಣೆಗೊಳಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತಿರುವೆ. ಹೆಚ್ಚು ಹಣ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವರು ಹೆಚ್ಚು ಒಳ್ಳೆಯ ಚಿಕಿತ್ಸಕರು ಆಗಿರುವರೆಂದು ನಾವು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವೆವು. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಪೇಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲಿ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮೂರನೆಯ ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ, ನಾವು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಗ್ರತೆಯ ಕುರಿತು ಯಾವತ್ತು ಯೋಚಿಸಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ನಾವೇ ಚಿಕಿತ್ಸಕರಾಗುವ ಕುರಿತು ಯಾವತ್ತು ಯೋಚಿಸಿಯೇ ಇಲ್ಲ, ಆ ದಿಶೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಪ್ರಯಾಸವನ್ನೇ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಗ್ರತೆಯ ಇದರ ಅರ್ಥ ಮೊದಲಿಗೆ ನಾವು ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯದ ಅಥವಾ ನಿರೋಗದ ಬಲಾಬಲನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ರೋಗದ ಬಲಾಬಲವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಹೇಗೆ? ನಾಡಿಯ ಮೂಲಕ ಗುರುತಿಸಬೇಕು. ನಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಏನು ಹೇಳಬಹುದೆಂದರೆ ನಾಡಿಯ ಗತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ರೋಗದ ಕುರಿತು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಮತ್ತು

180

ಲಕ್ಷಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ಇದು ಇಂತಹದ ರೋಗವೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಬೇಕು. ಈ ಧರಹದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನಾನು ಮಾಡುವೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸಫಲವಾಗಿವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ಅರಿವನ್ನು ಸರಿಯಂದು ನಂಬಬಹುದು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಅಸಫಲವಾದರೆ, ನನ್ನ ಅರಿವು ತಪ್ಪಾಗಿದೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಮತ್ತೆ ಇದು ಶೋಧ ಮಾಡುವ ಕುರಿತು ಹೇಳುವುದು. ಸದ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತಿರುವುದೆಂದರೆ, ಯಾರು ಯಾವ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಕೊಡುವರೋ, ಅವರಷ್ಟೇ ಅದನ್ನು ಸರಿಯಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಿರುವರು. ಅವರು ನೀಡಿರುವ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸಫಲವೇ ಯಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಅಸಫಲವೇ ಆಗಲಿ, ತಾವು ಸರಿಯಾದುದನ್ನೇ ನಿಧಿಸುವೆವು ಎಂದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವರು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ನಾವು ಪ್ರಾಣ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿರುವೆವು. ಹಾಗಾಗಿ ಮೊದಲು ರೋಗವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು, ರೋಗದ ಬಲಾಬಲವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು, ಔಷಧಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು, ಔಷಧಿಯ ಬಲಾಬಲವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು, ಅವುಗಳ ಯೋಗ - ಸಂಯೋಗವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು, ಅದರ ಅನುರೂಪದಂತೆ ಪ್ರಯೋಗವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು, ರೋಗಿಯ ಮಾನಸಿಕತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು, ಅವನ ಪಥ ಪರಹೇಜ(ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಇರುವುದು)ವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು, ನಿಯಮ-ಸಂಯಮವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು, ತದನಂತರ ಉಪಚಾರವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು, ಇವೆಲ್ಲವೂ ಏಕತ್ರಿಕವಾಗು - ವುದೇ ಸಮಗ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಾಗಿದೆ. ಔಷಧಿಗಳ ಯೋಗದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಾಗುವುದು. ಮಣಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕಿರಣ - ವಿಕಿರಣಗಳ ಕುರಿತೇ ಹೇಳುವುದು, ಮಂತ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನಮ್ಮ ಮಾನಸಿಕ ತರಂಗಗಳ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವುದು. ಕೇವಲ ಔಷಧಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಹೆಚ್ಚು - ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ರಸ ಕ್ರಿಯೆಗಳೊಂದಿಗೆ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು, ರಸ ಪರಿವರ್ತನೆ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವವು. ರೋಗಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ದೂರ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ನಮ್ಮ ಶರೀರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ತಿಳಿದಿರುವಷ್ಟು ಇನ್ನಾವ ಡಾಕ್ಟರಗಳಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಶರೀರವನ್ನು ಸರಿದುಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತರಬೇತಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಶರೀರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿಯೇ ನಿಹಿತವಾಗಿದೆ. ಡಾಕ್ಟರಗಳು ಶರೀರದೊಂದಿಗೆ ಜಬದಸ್ಸು ( ಬಲನಂತ) ಮಾಡುವರು. ಚಿಕಿತ್ಸಕರು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಶರೀರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬಲಯುತ ಮಾಡಲು ಬೇಕಾಗುವ ಶರೀರ ಅವಸ್ಥೆಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವ ರಸದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು ಶರೀರಕ್ಕೆ ಕೊಡಬೇಕು. ಇದುವೇ ಚಿಕಿತ್ಸಕರ ಸದ್ದುಗೊಳಿಸುವುದು, ಇದುವೇ ಮಹಿಮೆಯಾಗಿರುವುದು, ಇದುವೇ ಅವರ ವಿವೇಕ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನವಾಗಿರುವುದು . ಇಂಥಹ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಿಂದಲೇ ನಾವು ದಡ ತಲುಪುವೆವು. ಆದ್ದರಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ವಿಶೇಷಜ್ಞತೆಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಲೋಕವ್ಯಾಪಿಗೊಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯದ ಅರ್ಥ ಶರೀರದೊಂದಿಗೆ ಇರುವುದು. ಸಂಯಮದ ಅರ್ಥ ಮನ ದೊಂದಿಗೆ ಇರುವುದು. ಯಾವುದು ನ್ಯಾಯ - ಯುತವಾಗಿರುವುದೋ, ನಿಯಮಿತವಾಗಿರುವುದೋ, ನಿಯಮದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಇರುವುದೋ, ನಿಯಂತ್ರಣದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಇರುವುದೋ, ಸಂಕುಲನೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಇರುವುದೋ, ಅದುವೇ ಸಂಯಮವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ - ದ ಸಂಕುಲನಪೂರ್ವಕ, ನ್ಯಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಗುವ ಮಾನಸಿಕತೆಯನ್ನೇ ಸಂಯಮವೆನ್ನುವವು. ಇದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಔಷಧಿ ಇದೆ? ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಇದಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಅರಿವೇ ಔಷಧಿಯಾಗಿದೆ. ಅರಿವಿಲ್ಲದಿರುವಾಗಿನ ಅಸಂಕುಲನೆ, ಮಾನಸಿಕ ಅಸಂಕುಲನೆ, ಅರಿವಿನಿಂದ ಸಂಕುಲನೆ - ಇದು ಬಲು ಸಾಧಾರಣ ಸೂತ್ರವಾಗಿದೆ. ಅರಿವಿನ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದೆ, ಸಂಕುಲನೆ ಇದೆ.

ಭೂಮಿ ಸ್ವರ್ಗತಾಮು ಯಾತು , ಮನುಷ್ಯೋ ಯಾತು ದೇವತಾಮ

ಧರ್ಮ ಸಫಲತಾಮ ಯಾತು , ನಿತ್ಯಮ ಯಾತು ಶುಭೋದಯಂ

ಭೂಮಿ ಸ್ವರ್ಗವಾಗಲಿ , ಮಾನವ ದೇವತೆಯಾಗಲಿ !

ಧರ್ಮ ಸಫಲವಾಗಲಿ , ನಿತ್ಯ ಶುಭವಾಗಲಿ .

182

ಪೂರ್ವಜರ -ಪ್ರೇರಕರ ಕುರಿತು ವಂದನೆ.

ವಂದನಾ ಪುನ ಕಿ ಕರ ,ಜಿನಸೇ ಶುಕೋಭಿತ ಹೈ ಧರಾ|

ಜಿನಸೇ ಹೈ ಮಾನವ ಕಾ ಪಥ , ಪ್ರಕಾಶ ಜ್ಯೋತಿ ಸಿ ಭರಾ ||

ಜಿನಸೇ ದಿಶಾ ಹಮಕೋ ಮಿಲಿ,ನಿತ ಮಾನವೀಯ ಮಾರ್ಗ ಕಿ |

ಪಥ ಮಿಲಿ ನಿಶ್ಚಿತ ಹಮೆ ಧಿ,ಕಾಮನಾ ಜಿನ ಮಾರ್ಗ ಕಿ ||

ಕೃತಜ್ಞತಾ ಸಿ ಸೌಮ್ಯತಾ ಕಿ ನಿತ್ಯ ಆಯಿ ನಿರಂತರಾ |

ಜಿನಸೇ ಹೈ ಮಾನವ ಕಾ ಪಥ , ಪ್ರಕಾಶ ಜ್ಯೋತಿ ಸಿ ಭರಾ ||

ಜಿನಕಾ ಹೈ ಚಿಂತನ ಶುಭ ಯಹಿ,ಕೈಸೆ ಹೋ ಮಾನವ ಸುಖಮಯಿ |

ಪ್ರೇರಣಾ ಸಿ ಜಿನಕಿ ಹೈ ,ಮಾನವ ಕಿ ಜೀವನ ಸುಖಮಯಿ ||

ಶ್ರದ್ಧಾ ಸಮರ್ಪಿತ ಜಿನಸೇ ಆಯೀ ,ಮಾನವೀಯ ಪರಂಪರಾ |

ಜಿನಸೇ ಹೈ ಮಾನವ ಕಾ ಪಥ , ಪ್ರಕಾಶ ಜ್ಯೋತಿ ಸಿ ಭರಾ ||

ಸಬಕೇ ಸುಖ ಕಿ ಕಾಮನಾ ಲೇ ,ರಹತಿ ಜಿನಕಿ ಪ್ರೇರಣಾ |

ನಿಕಲಿ ಜೀನಸೆ ಮಾನವೀಯ ಪಥ,ಹೇತು ನಿಶ್ಚಿತ ಯೋಜನಾ ||

ಪೂಜ್ಯತಾ ಉನ ಹೇತು ಜಿನಸೇ ಹೋ ಸುಸಜ್ಜಿತ ಹೋ ವಸುಂಧರಾ |

ಜಿನಸೇ ಹೈ ಮಾನವ ಕಾ ಪಥ , ಪ್ರಕಾಶ ಜ್ಯೋತಿ ಸಿ ಭರಾ ||

ಪ್ರದೀಪ 'ಪೂರಕ'

ಗೋವಿಂದಪುರ ,ಬಿಜನೌರ್ ,ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶ.

ಇಲ್ಲಿಗೆ ಜೀವನ ವಿಧ್ಯ - ಓದು ಪರಿಚಯ ಪುಸ್ತಕ ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು .

184

ಗ್ರಂಥ

ಅಸ್ಥಿತ್ವ ಮೂಲಕ ಮಾನವ ಕೇಂದ್ರಿತ ಚಿಂತನೆ

ಅಧ್ಯಾಪಕ

ಮಧ್ಯಸ್ಥ ದರ್ಶನ ಸಹ ಅಸ್ಥಿತ್ವವಾದ

ದರ್ಶನ ( ಮಧ್ಯಸ್ಥ ದರ್ಶನ)

ಮಾನವ ವ್ಯವಹಾರ ದರ್ಶನ

ಮಾನವ ಕರ್ಮ ದರ್ಶನ

ಮಾನವ ಅಭ್ಯಾಸ ದರ್ಶನ

ಮಾನವ ಅನುಭವ ದರ್ಶನ

ವಾದ ( ಸಹ ಅಸ್ಥಿತ್ವವಾದ)

ವ್ಯವಹಾರಾತ್ಮಕ ಜನವಾದ

ಸಮಾನಾತ್ಮಕ ಭೌತಿಕವಾದ

ಅನುಭವಾತ್ಮಕ ಅಧ್ಯಾತ್ಮವಾದ

ಶಾಸ್ತ್ರ ( ಅಸ್ಥಿತ್ವ ಮೂಲಕ ಮಾನವ ಕೇಂದ್ರಿತ ಚಿಂತನೆ)

ವ್ಯವಹಾರವಾದಿ ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರ

ಆವರ್ತನಶೀಲ ಅಧ್ಯಾಪಕ

ಮಾನವ ಸಂಚೇತನವಾದಿ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ

ಸಂವಿಧಾನ

ಮಾನವೀಯ ಆಚರ ಸಂಹಿತೆ ರೂಪ ಮಾನವೀಯ ಸಂವಿಧಾನ

ಜ್ಞಾನ

ವಿಕಲ್ಪ

ಅಧ್ಯಯನ ಬಿಂದು

ಆರೋಗ್ಯ ಶತಕ

ಜೀವನ ವಿಕಲ್ಪ ಯೋಜನೆ

ಮಾನವ ಸಂಚೇತನವಾದಿ ಶಿಕ್ಷಣ - ಸಂಸ್ಕಾರ ಯೋಜನೆ

ಪರಿವಾರ ಮೂಲಕ ಸ್ವರಾಜ್ಯ ಯೋಜನೆ

ಮಧ್ಯಸ್ಥ ದರ್ಶನ ಆಧಾರಿತ ಉಪಯೋಗಿ ಸಂಕಲನಗಳು

ಪರಿಚಯಾತ್ಮಕ ಸಂಕಲನ

ಜೀವನ ವಿದ್ಯಾ - ಒಂದು ಪರಿಚಯ

ಸಹಯೋಗಿ ಸಂಕಲನ -

ಸಂವಾದ ಭಾಗ - 1

ಸಂವಾದ ಭಾಗ - 2

ಲೇಖಕರ ಪರಿಚಯ : ತ್ರದ್ವಯ .ಅಗ್ರಹಾರ ನಾಗರಾಜ .

ತ್ರದ್ವಯ ಶ್ರೀ.ಅಗ್ರಹಾರ .ನಾಗರಾಜ ಅವರ ಜನ್ಮ ದಿನಾಂಕ 14.01.1920 ರಂದು ಹಾಸನ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಅಗ್ರಹಾರದಲ್ಲಿ ಆಯಿತು .

ಅವರದೇ ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲಿ : -

ಅಸ್ತಿತ್ವ ಮೂಲಕ ಮಾನವ ಕೇಂದ್ರಿತ ಚಿಂತನ ಗಿಂತ ಮೂವಗದಲ್ಲಿ ,ನನ ( ಅಗ್ರಹಾರ ನಾಗರಾಜ ,ಗ್ರಾಮ ಅಗ್ರಹಾರ , ತಾಲೂಕು : ಅರಕಲಗೋಡು,ಜಿಲ್ಲೆ ; ಹಾಸನ ,ರಾಜ್ಯ : ಕನಾಟಕ ,ದೇಶ : ಭಾರತ ) ದೀಕ್ಷೆ 'ಆಧ್ಯಾತ್ಮವಾದಿ ಜ್ಞಾನ - ವೈದಿಕ ವಿಚಾರ ' ಸಹಜ ಉಪಾಸನಾ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಆಯಿತು. ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಮಾಡುವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಾಧನಾ, ಸಮಾಧಿ, ಸಂಯಮ ಕಾಯಂ ಸಂಪನ್ಮೂಲವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆ, ಫಲ ಸ್ವರೂಪ ಸಾಧನಾ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಂಯಮದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವುದು

ಉಳಿವುದರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅನುಭವ ಮೂವಗವಾಗಿ ಅರಿವು ಪ್ರಾಪ್ತವಾಯಿತು.( ಸಾಧನಾ ಕಾಲ - ಅಮರ ಕಂಟಕ ಮಧ್ಯ ಪ್ರದೇಶ - 1950 ರಿಂದ 1975 ವರೆಗೂ ಇತ್ತು) ಇದರ ಫಲ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಮಧ್ಯಸ್ಥ ದರ್ಶನ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವ ವಾದವನ್ನು ವಿಕಲ್ಪದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತಗೊಳಿಸಿದೆ.ನನಗೆ ಜಾಗೃತಿ ಸಹಜ ಮಾನವ ಪರಂಪರೆ,ಮಾನವತ್ವ ಸಹಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಸಮಗ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳುಗೊಲ್ಲುವಿಕೆ ನಿತ್ಯ ವೈಭವವಾಗಿರುವುದು ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿತು. ಇದನ್ನು ನಾನು ಸರ್ವಶುಭ ವಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದೆ ಮತ್ತೂ ಇದರಿಂದ ಸರ್ವ ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಶುಭಾಶಕ್ತಿ ಯಾಗುವದೆಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆ,ಫಲಸ್ವರೂಪವಾಗಿ 'ಜೀತನಾ ವಿಕಾಸ ಮೂಲ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣ 'ಮಾನವೀಯ ಆಚರಣೆ , ವ್ಯವಸ್ಥೆ ,ಸಂವಿಧಾನ ಮಾನವರ ಸಮ್ಯಕ್ತ ಪ್ರಸ್ತುತಗೊಳಿಸಿರುವೆ.

1975 ರಿಂದ ಅವರು ಇರುವವರೆಗೂ (2016 ಮಾರ್ಚ್ 06) ಅರಿವು ಮತ್ತೂ ಜ್ಞಾನ ಇವರದನ್ನೂ ಮಾನವ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.ಇದು ಪ್ರತಿಫಲ ವಿಧಿಯಿಂದಾಗದೆ ,ಉಪಕಾರವಿಧಿಯಿಂದ ಆಗಿತ್ತು.

ಭೂಮಿ ಸ್ವರ್ಗತಾಮ ಯಾತು , ಮನಮೋಹ್ಯ ಯಾತು ದೇವತಾಮ

ಧರ್ಮ ಸಫಲತಾಮ ಯಾತು , ನಿತ್ಯಮ ಯಾತು ಶುಭೋದಯಂ

ಭೂಮಿ ಸ್ವರ್ಗವಾಗಲಿ ,ಮಾನವ ದೇವತೆಯಾಗಲಿ !

ಧರ್ಮ ಸಫಲವಾಗಲಿ ,ನಿತ್ಯ ಶುಭವಾಗಲಿ .

ಮಾನವ ಕುಲದೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಮಾಡುವ ಕ್ಷಮತೆಯೇ ವಿಶ್ವಾಸ ಹಾಗು ಸಂತೋಷದ ನಿರಂತರತೆಯಾಗಿದೆ .ಇದುವೇ ಅಗ್ರಿಮ ವಿಕಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಉತ್ಸಾಹ ಹಾಗು ಪ್ರವರ್ತನ ಕೂಡಾ ಆಗಿದೆ .

ಮಾನವೀಯತೆ ಪೂರ್ಣ ಆಚರಣೆ ಹಾಗು ವ್ಯವಹಾರವನ್ನು ಸ್ವರಣೆಯಲ್ಲಿ ತರುವ , ಪ್ರೇರಣೆ ಪ್ರದಾನ ಮಾಡುವ ಹಾಗು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡುವ ಯೋಗ್ಯ ಕ್ಷಮತೆಯೇ ಮಾನವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಾಗಿದೆ.

ನ್ಯಾಯದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವರೂಪ - ಸ್ವಯಂ ನಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಯದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದು , ಶರೀರದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯಮ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳುವುದು ,ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂತುಲನ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಾಳುವುದು ಮತ್ತು ಅನ್ಯ ಮಾನವರೊಂದಿಗೆ ಜಾಗೃತಿ ಮತ್ತು ಉನ್ನತಿಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬಾಳುವುದಾಗಿದೆ.

ಮಾನವೀಯತೆ ಹಾಗು ಅತಿಮಾನವಿಯತೆ ಯಿಂದ ಸಂಪನ್ನನಾಗಲು ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಸಂಕಲ್ಪ ,ಇಚ್ಛೆ ಹಾಗು ವಿಚಾರಗಳ ಪರಿಕ್ಷುತವಾಗುವುದು ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ ಹಾಗು ಇದುವೇ ಸುಸಂಸ್ಕಾರವಾಗಿದೆ.

ಅಧಿಕ ಜಾಗೃತಿಯಲ್ಲಿನ ಸಮರ್ಪಣೆಯಿಂದ ಅಭಿಮಾನ ಹಾಗು ಅಹಂಕಾರ -ಇವುಗಳ ಉನ್ನಲನೆ ಹಾಗು ವಿದ್ಯೆ ಹಾಗು ಸರಳತೆಯ ಉದಯವಾಗುವುದು.

ಅ. ನಾಗರಾಜ

( ಪ್ರಣೀತಾ)

ಮಧ್ಯಸ್ಥ ದರ್ಶನ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವವಾದ .

187